เช้าวันจันทร์ที่เปลี่ยนไป

“กาแฟดำ ไม่ใส่น้ำตาล... อุณหภูมิเดิมที่คุณต้องการค่ะ” เสียงของรินรดาราบเรียบจนแทบไร้ความรู้สึก มือเรียวบางวางแก้วเซรามิกราคาแพงลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ด้วยจังหวะที่เงียบเชียบที่สุด เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของห้องที่นั่งอยู่หลังโต๊ะตัวนั้น แม้จะรับรู้ได้ถึงสายตาคู่คมที่จดจ้องมายังเธอราวกับจะทะลวงผ่านไปถึงจิตใต้สำนึก วิเวียนยังคงนิ่งเงียบ แผ่นหลังของเธอเหยียดตรง สง่างามทว่าเย็นชาดุจรูปปั้นน้ำแข็ง มือเรียวที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตขยับปากกามอนต์บลองค์ลงบนเอกสารสำคัญอย่างเชื่องช้า ก่อนจะวางมันลงแล้วประสานมือเข้าหากันแน่น “เช้าวันจันทร์ที่งานล้นมือแบบนี้ รินรดา... ทำไมถึงดูใจลอยไปถึงปาร์ตี้ห้องลับเมื่อคืนวันศุกร์ล่ะคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบ รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนในอก เธอพยายามรวบรวมสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยเหมือนหน้ากากที่สวมไว้เป็นประจำ “ดิฉันแค่กังวลเรื่องรายงานยอดขายไตรมาสที่สามค่ะ ท่านประธาน” รินรดาตอบกลับพลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เธอพยายามสร้างขึ้นดูเหมือนจะเป็นกำแพงที่วิเวียนเกลียดชังที่สุด วิเวียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตราย เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังสั่งทำพิเศษ กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ผสมกลิ่นกุหลาบจางๆ ของเธออบอวลไปทั่วห้อง ร่างสูงโปร่งก้าวเดินอ้อมโต๊ะมาหาเลขาฯ สาวอย่างเชื่องช้า แต่ละย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยอำนาจและแรงกดดันที่ทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก “รายงานยอดขายเหรอคะ?” วิเวียนหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ใกล้จนรินรดาได้กลิ่นความหอมที่คุ้นเคยจากคืนนั้น “งั้นช่วยอธิบายให้ฉันฟังทีซิ ว่าทำไมในเอกสารสรุปงานของคุณ ถึงมีลายน้ำจางๆ เป็นรอยนิ้วมือที่ดูเหมือนจะเปียกชื้นล่ะคะ... หรือรินรดาจะลืมไปแล้วว่าคืนนั้น มือของคุณทำอะไรลงไปบนร่างกายของฉันบ้าง” ใบหน้าของรินรดาขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่ได้ ความทรงจำที่เธอพยายามกดทับ—สัมผัสร้อนแรงที่ปาร์ตี้ลับภายใต้หน้ากากนั่น—ฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพ ความรู้สึกวาบหวามปนเปไปกับความอับอายที่เธอพ่ายแพ้ให้กับความต้องการของตัวเองและเจ้านายสาว “ดิฉันขอโทษค่ะ... ต่อไปมันจะไม่เกิดขึ้นอีก” รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนี แต่กลับถูกนิ้วเรียวของวิเวียนเชยคางให้หันกลับมาสบตากันโดยตรง “ทำไมถึงต้องกลัวขนาดนั้นคะ? เราเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว และในห้องนั้น... เราทุกคนก็เป็นเพียงแค่ 'ของเล่น' ที่แลกเปลี่ยนความพึงพอใจกันเท่านั้นไม่ใช่หรือไง” วิเวียนกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าและอัดแน่นไปด้วยความท้าทาย “หรือว่าคุณเริ่มจะรู้สึกมากกว่านั้น... เลขาฯ ของฉัน?” รินรดาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่ความสั่นไหวในดวงตาคู่สวยกลับฟ้องทุกอย่าง วิเวียนไม่ใช่แค่เจ้านายที่คอยบงการงาน แต่คือผู้ล่าที่ช่ำชองในการฉีกกระชากเกราะป้องกันของเธอออกทีละชั้นๆ ยิ่งรินรดาพยายามหนี วิเวียนก็ยิ่งโอบรัดเธอไว้แน่นขึ้นด้วยกรงขังแห่งความปรารถนา “ดิฉันทำงานที่นี่ในฐานะเลขาฯ ค่ะท่านประธาน” รินรดาเค้นเสียงตอบพยายามให้หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ “และดิฉันหวังว่าเรื่องส่วนตัวที่เกิดขึ้นในห้องลับนั้น จะถูกทิ้งไว้แค่ในห้องลับ ไม่ใช่นำมาเป็นเครื่องมือข่มขู่ในเวลางานแบบนี้” วิเวียนยิ้มกว้างขึ้น เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มาถึงดวงตา แต่กลับเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม “การข่มขู่เหรอคะ? ฉันเรียกว่า 'การทบทวนบทเรียน' ต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาที่กำลังดุเดือด ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทเนี้ยบกริบเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ดวงตาของเขากลับมองสำรวจสถานการณ์ในห้องด้วยความสนใจ “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ วิเวียน แต่ผมว่าเรามีเรื่องที่ต้องคุยกันด่วนเกี่ยวกับโครงการที่ฝรั่งเศส... อ้อ สวัสดีครับคุณรินรดา” รินรดาถอยห่างออกมาจากวิเวียนในทันทีราวกับถูกไฟลวก เธอจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่แม้จะไม่มีอะไรยับย่น ความอึดอัดที่ถาโถมเข้ามาแทนที่ความตึงเครียดเมื่อครู่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักโทษที่เพิ่งได้รับอิสระชั่วคราว วิเวียนหันกลับไปสวมมาดผู้บริหารสาวผู้สุขุมเย็นชาในพริบตา เธอเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เดี๋ยวคุณออกไปก่อน รินรดา เตรียมกาแฟมาเพิ่มอีกแก้วด้วย” รินรดารีบโค้งตัวแล้วเดินออกจากห้องด้วยความรวดเร็ว เธอพิงหลังกับบานประตูห้องทำงาน พยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมอาการมือสั่น แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง ข้อความในโทรศัพท์มือถือก็เด้งขึ้นมา เป็นข้อความจากเบอร์ไม่ระบุตัวตน... แต่รินรดารู้ดีว่าใครเป็นคนส่ง [ถ้าเธอคิดจะลาออกเพื่อหนีหน้าฉัน... อย่าลืมนะรินรดา ว่าคลิปจากห้องลับเมื่อคืนวันศุกร์ ยังคงอยู่ในคลาวด์ส่วนตัวของฉัน และฉันก็อาจจะเผลอ 'กดแชร์' มันให้คนทั้งบริษัทเห็น... ในเช้าวันพรุ่งนี้ก็ได้นะ] รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง มือของเธอเย็นเฉียบ โทรศัพท์ในมือเกือบจะร่วงหล่นลงพื้น นี่ไม่ใช่แค่การเล่นสนุกของเจ้านายสาวอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการขังเธอไว้ในกรงทองที่ไร้ทางออก ขอบพระคุณรี้ดทุกท่านที่ยังคงติดตามความดราม่าของรินรดากันอยู่นะคะ มาลุ้นกันว่าเธอจะผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้อย่างไรในตอนหน้าค่ะ สการ์เล็ตโรสเขียนด้วยใจทั้งหมดที่มีนะคะ