การประชุมที่แสนอึดอัด

“ตัวเลขในไตรมาสที่สามของฝ่ายการตลาดดูเหมือนจะ ‘เพ้อฝัน’ ไปหน่อยนะคะ คุณรินรดา” น้ำเสียงเรียบเฉียบของวิเวียนดังกังวานขึ้นในห้องประชุมที่เงียบเชียบเสียจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาเดิน รินรดานิ่งงันไปครู่หนึ่ง สันหลังของเธอตั้งตรงราวกับถูกดึงด้วยเส้นลวดที่มองไม่เห็น เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง CEO สาวผู้ทรงอิทธิพลทันที แต่กลับก้มลงมองเอกสารในมือเพื่อซ่อนแววตาที่กำลังสั่นไหว “ดิฉันตรวจสอบข้อมูลมาจากฐานข้อมูลกลางอย่างละเอียดแล้วค่ะท่านประธาน ทุกตัวเลขมีหลักฐานอ้างอิงชัดเจนตามที่ดิฉันนำเสนอ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นคง แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมานอกอก วิเวียนเหยียดยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้น เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาจ้องเขม็งไปยังเลขาฯ สาวที่พยายามรักษาระยะห่างอย่างสุดชีวิต ภายใต้โต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว วิเวียนค่อยๆ ขยับปลายรองเท้าส้นสูงของเธอให้ไปแตะที่ข้อเท้าของรินรดาเบาๆ อย่างแผ่วเบา แต่หนักแน่นในความหมาย รินรดาชะงัก เธอเกร็งขาจนกล้ามเนื้อปวดแปลบแต่ต้องฝืนทำเป็นไม่รับรู้ความหยาบคายที่แฝงมากับความเย้ายวนนี้ “หลักฐานงั้นหรือคะ?” วิเวียนทวนคำช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ ‘ตึก... ตึก... ตึก...’ คล้ายการนับถอยหลังสู่หายนะ “บางทีหลักฐานบนหน้ากระดาษกับ ‘ความเป็นจริง’ ที่ดิฉันเห็น... มันอาจจะเป็นคนละเรื่องกันนะคะ รินรดา” กรรมการบริหารคนอื่นๆ ในห้องต่างพากันก้มหน้าก้มตาเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแทรกแซงเกมจิตวิทยานี้ ทุกคนรู้ดีว่ารินรดาคือคนโปรดคนใหม่—หรืออาจจะเป็นเหยื่อคนล่าสุด—ของประธานสาวผู้เย็นชา “หากท่านประธานมีความเห็นว่าข้อมูลส่วนใดคลาดเคลื่อน รบกวนชี้แจงเป็นลายลักษณ์อักษร เพื่อที่ดิฉันจะได้รีบแก้ไขให้ถูกต้องโดยเร็วที่สุดค่ะ” รินรดาเลือกที่จะตอบโต้ด้วยความมืออาชีพ เธอตัดสินใจก้มลงหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาจดบันทึก พยายามรักษาระยะห่างของพื้นที่ส่วนตัวไว้ให้มากที่สุด แต่แล้ว วิเวียนกลับขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอเดินอ้อมโต๊ะยาวมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังเก้าอี้ของรินรดา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody ผสมกลิ่นกุหลาบจางๆ ของวิเวียนอบอวลไปทั่วบริเวณ รินรดารู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดลงบนต้นคอของเธอ “ความผิดพลาดของงานน่ะ แก้ไขได้ค่ะ...” วิเวียนกระซิบเบาๆ พอได้ยินกันเพียงสองคน “แต่ความผิดพลาดใน ‘หัวใจ’ ... คุณจะแก้ไขมันยังไงคะ รินรดา? หรือว่าที่พยายามทำตัวเป็นหุ่นยนต์ไร้ความรู้สึกนี่ ก็เพื่อจะหลบหนีจากสิ่งที่ตัวเองเผลอทำลงไปเมื่อคืนก่อน?” ประโยคนั้นทำให้โลกทั้งใบของรินรดาสั่นคลอน มือที่ถือปากกาสั่นจนเกือบทำหลุดจากนิ้ว เธอนึกถึงเหตุการณ์ในปาร์ตี้ลับเมื่อคืน ที่เธอเผลอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับรสสัมผัสของวิเวียน จนลืมไปว่าเส้นกั้นระหว่าง ‘หน้าที่’ กับ ‘ความปรารถนา’ มันเปราะบางเพียงใด “ดิฉันไม่ทราบว่าท่านประธานหมายถึงอะไรค่ะ” รินรดาตอบเสียงสั่นเพียงเล็กน้อย แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ “โกหกไม่เก่งเลยนะคะ” วิเวียนใช้นิ้วชี้ลากไล้ผ่านเส้นผมของเลขาฯ สาวเบาๆ เป็นเชิงหยอกเย้าต่อหน้าทุกคนในห้อง ก่อนจะหันไปทางคณะกรรมการบริหารด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและทรงอำนาจเหมือนเดิม “พักการประชุมสิบห้านาทีค่ะ รินรดา... ตามดิฉันเข้ามาที่ห้องทำงานส่วนตัว เดี๋ยวนี้” วิเวียนเดินออกจากห้องไปโดยไม่รอคำตอบทิ้งให้บรรยากาศในห้องประชุมกดดันยิ่งกว่าเดิม รินรดาหลับตาลงสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง เธอกวาดเอกสารลงแฟ้มด้วยมือที่เย็นเฉียบ เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องทำงานส่วนตัวของวิเวียน ประตูบานหนักถูกล็อกลงกลอนจากด้านในทันที เสียงคลิกนั้นดังชัดเจนในความเงียบ รินรดายืนตัวตรงกลางห้อง แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะทำให้ใบหน้าของวิเวียนดูซับซ้อนและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน “วันนี้ฉันมีเรื่องจะประกาศให้ทราบเป็นการส่วนตัวค่ะ” วิเวียนเดินตรงเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปจนติดขอบโต๊ะทำงานของเจ้านายสาว “มีคนในบริษัทพยายามจะแฉเรื่อง ‘ความสัมพันธ์’ ของเรา เพื่อหวังจะโค่นตำแหน่งของฉัน และแน่นอน... พวกเขาจะเริ่มที่ตัวคุณก่อน” รินรดาเบิกตากว้าง “หมายความว่ายังไงคะ?” วิเวียนหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากลิ้นชัก แล้วโยนมันลงบนโต๊ะต่อหน้ารินรดา ข้างในนั้นมีรูปถ่ายของทั้งคู่ในมุมที่ดูคลุมเครือจากปาร์ตี้ลับครั้งล่าสุด พร้อมกับเอกสารบันทึกการโอนเงินเข้าบัญชีลับของเลขาฯ คนสนิทคนก่อนหน้าเธอ “คุณไม่ใช่คนเดียวที่เคยอยู่ตรงนี้ รินรดา และคนที่ส่งพวกนี้มาให้ฉัน... ก็คือคนที่คุณไว้ใจที่สุดในแผนกเลขาฯ ตอนนี้เองค่ะ” สการ์เล็ตโรสหวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนหยุดอ่านไม่ได้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาถึงตอนที่ 13 ค่ะ