คำเตือนจากอดีต

“ฉันเตือนคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าให้ใครหน้าไหนเข้ามาเหยียบในโซนส่วนตัวของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาต” น้ำเสียงของวิเวียนเรียบเฉียบเย็นราวกับใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง เธอไม่ได้ตะคอก แต่ความเงียบงันที่กดดันไปทั่วโถงทางเดินชั้นผู้บริหารกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวกำลังเบาบางลง ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของ CEO สาวจ้องมองพนักงานรักษาความปลอดภัยที่กำลังพยายามกั้นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งไม่ให้รุกล้ำเข้ามาในเขตหวงห้าม “ขอโทษค่ะท่านประธาน แต่เขา... เขาอ้างว่าเป็นคนสำคัญของคุณรินรดา เขาอาละวาดตั้งแต่โถงรับรองชั้นล่างแล้วค่ะ” เลขาฯ หน้าห้องอีกคนรีบกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ รินรดาที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องเก็บเอกสารหยุดชะงัก ฝีเท้าของเธอหนักอึ้งราวกับถูกโซ่ตรวนล่ามไว้ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับใบหน้าของชายหนุ่มที่คุ้นเคย—ใบหน้าที่เคยเป็นความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในอดีต แต่กลับกลายเป็นฝันร้ายที่กรีดลึกที่สุดในใจของเธอ “ริน... รินจริงๆ ด้วย” ชายหนุ่มคนนั้นร้องเรียก พยายามสะบัดตัวจากการควบคุมของพนักงานรักษาความปลอดภัย กลิ่นน้ำหอมราคาถูกที่พุ่งเข้ามาปะทะจมูกทำให้รินรดาเบือนหน้าหนีด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียนที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงลำคอ วิเวียนหันกลับมามองรินรดา สายตาของเจ้านายสาวไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยวอย่างที่ใครคาดคิด ทว่ามันกลับเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า เธอเดินเข้าไปหารินรดาช้าๆ ส้นสูงปลายแหลมกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง “อดีตที่ยังไม่ได้สะสางงั้นเหรอคะ รินรดา?” วิเวียนกระซิบข้างใบหูของเธอ กลิ่นหอมเย็นๆ ของดอกไม้ป่าจากตัววิเวียนทำให้อีกฝ่ายตัวแข็งทื่อ “ดูเหมือนคุณจะมีความลับที่เก็บไว้มิดชิดกว่าที่ฉันคิดนะคะ” “มันไม่ใช่อย่างที่ท่านประธานคิดนะคะ... เขาไม่ใช่คนสำคัญของดิฉัน” รินรดาพยายามเค้นเสียงตอบ มือที่ถือแฟ้มงานสั่นเทาจนขอบกระดาษยับย่น “ริน! ฟังผมก่อน! ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนั้นในวันนั้น ผมมีเหตุผล!” ชายหนุ่มตะโกนข้ามความวุ่นวาย สายตาของเขาจับจ้องไปที่รินรดาด้วยแววตาที่พยายามจะสื่อถึง ‘ความรัก’ หรือสิ่งที่เขาเรียกมันว่าอย่างนั้น แต่สำหรับรินรดา มันคือการตอกย้ำถึงความโง่เขลาในวัยเยาว์ที่เธอเคยเชื่อว่าคนตรงหน้าคือโลกทั้งใบ วิเวียนยกมือขึ้นเป็นเชิงให้เจ้าหน้าที่หยุดการกระทำ เธอหมุนตัวกลับไปหาชายหนุ่มคนนั้นด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของนักล่า “คุณบอกว่าคุณมีเหตุผลเหรอคะ?” วิเวียนเดินเข้าไปหาชายหนุ่มอย่างใจเย็น ราวกับกำลังเดินสำรวจเหยื่อที่หลงเข้ามาในกับดัก “ในบริษัทของฉัน... เหตุผลเป็นสิ่งไร้ค่าถ้ามันทำให้งานของฉันสะดุด แต่ถ้าคุณต้องการจะพูดคุยกับเลขาฯ ของฉันให้ชัดเจน... ฉันก็มีห้องรับรองที่ว่างอยู่พอดี” “วิเวียน... ไม่นะคะ อย่า...” รินรดาปราดเข้าไปคว้าแขนเจ้านายของเธอไว้โดยสัญชาตญาณ แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ไม่ใช่กลัวชายคนนั้น แต่กลัว ‘เกม’ ของวิเวียน วิเวียนหันมามองมือของรินรดาที่จับแขนเธอไว้ แววตาของเธอเปลี่ยนจากความเฉยชาเป็นประกายวาวโรจน์ที่อ่านไม่ออก เธอใช้มืออีกข้างเชยคางรินรดาขึ้นมา บังคับให้สบตากับเธอ “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวค่ะ รินรดา” วิเวียนเว้นจังหวะ “หรือว่า... คุณกำลังกลัวว่าอดีตของคุณจะทำลายภาพลักษณ์ ‘เลขาฯ แสนสมบูรณ์แบบ’ ที่สร้างมาพังทลายลงต่อหน้าฉัน?” “เขาไม่มีค่าพอที่จะให้ท่านประธานเสียเวลาด้วยหรอกค่ะ” รินรดาตอบเสียงแข็ง พยายามกดทับความรู้สึกทุกอย่างลงไปใต้ความนิ่งเฉยตามนิสัยที่เธอสร้างขึ้น “งั้นเหรอคะ?” วิเวียนแค่นหัวเราะ ก่อนจะหันไปสั่งเจ้าหน้าที่ “พาเขาไปที่ห้องกระจกชั้นบน เตรียมชาให้เขาด้วย... ฉันจะเข้าไปคุยกับเขาด้วยตัวเอง ว่าเรื่องราวในอดีตที่คุณพยายามลบมันทิ้งน่ะ มันมีอะไรที่น่าสนใจบ้าง” ชายหนุ่มถูกลากตัวออกไป รินรดายืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดิน อกข้างซ้ายเต้นรัวจนเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าวิเวียนไม่ได้ต้องการ ‘คุย’ เรื่องงาน แต่ต้องการรื้อฟื้นบาดแผลของเธอเพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองในเกมที่เธอยังไม่รู้จุดจบ เมื่อร่างของทุกคนลับตาไป วิเวียนหยุดเดินแล้วหันกลับมามองรินรดาที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่ เธอเดินย้อนกลับมาหาเลขาฯ สาวจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกของรินรดาราวกับถล่มลงมา “รินรดาคะ... ดูเหมือนว่าแฟนเก่าของคุณ จะมีรูปถ่ายที่น่าสนใจมากอยู่ในมือของเขา” วิเวียนแตะเบาๆ ที่ไหล่ของรินรดา “รูปที่ฉันคิดว่า ถ้ามันหลุดไปถึงมือนักข่าวสายธุรกิจ... ชีวิตการทำงานที่นี่ของคุณคงถึงจุดจบตั้งแต่วันนี้เลยนะคะ” ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบ วิเวียนก็ผละออกไปทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าเพียงลำพัง รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเธอ มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างสั่นเทา ทว่าหน้าจอกลับปรากฏข้อความจากหมายเลขไม่ระบุตัวตนสว่างวาบขึ้นมา ‘ฉันรู้ว่าทำไมเธอถึงหนีมาที่นี่ และฉันก็รู้ว่าเจ้านายของเธอไม่ใช่คนใจดีอย่างที่เธอคิด... อย่าลืมสิว่าเรามีสิ่งที่แลกเปลี่ยนกันได้เสมอ’ เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานของเธอ รินรดารีบเก็บโทรศัพท์ทันที แต่เมื่อประตูเปิดออก บุคคลที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ชายหนุ่มคนนั้น แต่เป็นคนที่เป็นดั่งฝันร้ายที่สอง ซึ่งรินรดาไม่เคยคิดว่าเขาจะกล้าโผล่มาที่นี่ในวันนี้! สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดทุกท่านจะยังคงประคองสติไว้ได้ แล้วมาร่วมลุ้นชะตากรรมของรินรดาไปพร้อมกันในตอนหน้านะคะ