กับดักความรัก

"คุณกำลังทำอะไร... วิเวียน" รินรดากระแทกสมาร์ทโฟนลงบนโต๊ะทำงานหินอ่อนราคาแพงระยับ แรงกระแทกนั้นทำให้แก้วไวน์ที่ยังเหลือของเหลวสีทับทิมก้นแก้วสั่นไหว ผิวหน้าของมันเป็นดั่งกระจกสะท้อนใบหน้าเรียบเฉยที่ไร้ซึ่งความรู้สึกของหญิงสาวผู้กุมบังเหียนบริษัทแห่งนี้ วิเวียนละสายตาจากจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงกราฟหุ้นผันผวน เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ รอยยิ้มมุมปากของเธอในค่ำคืนนี้ดูอันตรายกว่าทุกครั้ง มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมในกรงทอง "ถามในสิ่งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว รินรดา... นั่นไม่ใช่นิสัยของเลขาสาวที่ฉลาดที่สุดในบริษัทของฉันเลยนะคะ" น้ำเสียงของวิเวียนทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยมนต์สะกด เธอลุกขึ้นช้าๆ ก้าวเดินผ่านความเงียบงันที่บีบคั้นประสาทเข้ามาหาอีกฝ่าย "ฉันแค่ประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเกมนี้" "เกมของคุณอาจจะทำลายทุกอย่างที่ฉันสร้างมา" รินรดาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเจ้านาย "คุณเล่นสนุกบนความเดือดร้อนของคนอื่น... คุณไม่เคยมีความรู้สึกบ้างเลยหรือไง" คำพูดนั้นดูเหมือนจะไปกระตุกเข้ากับเส้นประสาทบางอย่างของวิเวียน หญิงสาวชะงักฝีเท้าลง นิ้วเรียวยาวของเธอเอื้อมมาแตะที่ปลายคางของรินรดา บังคับให้ใบหน้าของเลขาสาวแหงนขึ้นเพื่อสบตากัน แรงกดที่ปลายคางนั้นไม่ได้รุนแรง แต่มันกลับส่งผ่านความรู้สึกกดดันที่หนักอึ้งราวกับภูเขา "ความรู้สึก? คุณพูดถึงเรื่องที่ฉันไม่มีวันมี หรือเรื่องที่ฉันทำลายมันทิ้งไปตั้งแต่สิบปีก่อนกันล่ะคะ?" วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่นัยน์ตาของเธอกลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง "รินรดา... คนอย่างฉันไม่ถูกอนุญาตให้มีอารมณ์ความรู้สึกหรอกค่ะ โลกของธุรกิจสอนฉันว่า ถ้าเราเผยความอ่อนแอเพียงนิดเดียว เราจะกลายเป็นเพียงซากปรักหักพังใต้ฝ่าเท้าคนอื่น" "นั่นไม่ใช่ข้ออ้างของการทำร้ายคนอื่น" "งั้นเหรอ?" วิเวียนเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนโยนจนน่าขนลุก มือของเธอเลื่อนมาประคองข้างแก้มของรินรดาแผ่วเบา "ถ้าคุณอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงเป็นแบบนี้... อยากรู้ว่าทำไมฉันถึงต้องสร้างกับดักความรักพวกนี้ขึ้นมาเพื่อทดสอบคนรอบข้าง... งั้นมานี่สิคะ" วิเวียนดึงมือรินรดาให้เดินตามไปยังมุมมืดของห้องทำงาน ที่นั่นมีรูปถ่ายใบเก่าที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในลิ้นชักลับ มันไม่ใช่รูปถ่ายของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ แต่มันคือรูปของเด็กสาวสองคนที่ยิ้มกว้างท่ามกลางแสงแดด... คนหนึ่งคือวิเวียนในวัยเยาว์ อีกคนคือผู้หญิงที่ดูอบอุ่นและเปราะบาง "เธอคือพี่สาวของฉัน..." วิเวียนเอ่ยเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "คนที่สอนให้ฉันเชื่อในคำว่า 'รักแท้' จนกระทั่งเธอถูกคนรักที่เธอเชื่อใจที่สุดหักหลัง แย่งชิงทุกอย่างแม้กระทั่งชีวิตของเธอไปในคืนวันที่ธุรกิจครอบครัวเราล่มสลาย" รินรดานิ่งงัน ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากาก CEO ผู้เย่อหยิ่ง "ตั้งแต่วันนั้น... ฉันสาบานกับตัวเองว่า จะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาพังทลายฉันด้วยความรักได้อีก ความรักมันเป็นแค่ยาพิษที่เคลือบน้ำตาล รินรดา... และที่ฉันทำกับคุณ... ที่ฉันพยายามผลักไสคุณ... ก็เพราะฉันกลัวเหลือเกิน ว่าถ้าฉันปล่อยให้ความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณเติบโตขึ้น ฉันจะกลายเป็นคนโง่คนนั้น... คนที่พ่ายแพ้ต่อหัวใจตัวเอง" ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันในความเงียบ รินรดามองเห็นความร้าวรานในดวงตาคู่นั้น ความแข็งกร้าวที่เคยมีกลับกลายเป็นความอ้อนวอนอย่างประหลาด นี่หรือคือความจริงที่อยู่เบื้องหลังเล่ห์เหลี่ยมร้ายกาจทั้งหมด? "แล้วตอนนี้ล่ะวิเวียน..." รินรดาถามเสียงพร่า "ตอนนี้คุณยังกลัวอยู่ไหม?" วิเวียนก้าวเข้ามาจนชิดแผ่นอก ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเลขาสาว "คุณไม่รู้หรอกว่าการมีคุณอยู่ข้างๆ ในแต่ละวัน มันเป็นเหมือนการเดินอยู่บนเส้นด้ายที่ขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ... ยิ่งคุณแสดงความเข้มแข็งมากเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากทำลายมัน เพื่อดูว่าใต้ความเยือกเย็นนั้น คุณจะยังมอบความรักให้ฉันไหม แม้ในวันที่ฉันใจร้ายที่สุด" รินรดาตระหนักได้ทันทีว่าวิเวียนไม่ได้แค่เล่นเกมเพื่อความสนุก แต่เธอกำลังใช้มันเพื่อวัดใจและทดสอบว่าใครกันแน่ที่จะอยู่เคียงข้างเธอในวันที่โลกทั้งใบหันหลังให้ "ถ้าคุณอยากจะทดสอบฉันนัก..." รินรดาตัดสินใจก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้น มือบางเลื่อนขึ้นกอดลำคอของเจ้านายสาวแน่น "ฉันก็จะเล่นเกมนี้กับคุณ แต่บอกไว้ก่อนนะ... ว่าฉันไม่ใช่เหยื่อที่รอวันถูกเชือด และหัวใจของฉัน... มันก็ไม่ได้แตกสลายง่ายอย่างที่คุณคิด" วิเวียนยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่ดูราวกับปีศาจที่กำลังจะได้สิ่งที่ปรารถนา แต่ก่อนที่ความสัมพันธ์จะถลำลึกไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งสั้นๆ พร้อมกับบานประตูที่เปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ นัยน์ตาของเขาจ้องมองภาพที่รินรดาและวิเวียนยืนประชิดกันด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "ผมไม่คิดว่าประธานจะติดธุระ 'สำคัญ' ขนาดนี้ในเวลางาน" เขากล่าวพลางวางเอกสารลงบนโต๊ะ "ดูเหมือนว่าข่าวลือที่ส่งไปถึงบอร์ดบริหาร... จะเป็นเรื่องจริงมากกว่าที่ผมคาดไว้เสียอีกนะครับ" วิเวียนผละออกจากรินรดา ใบหน้าของเธอกลับสู่ความเรียบเฉยไร้ความรู้สึกในพริบตาเดียว แววตาที่เคยหวั่นไหวเมื่อครู่บัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "คุณมาทำอะไรที่นี่... กวิน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ สการ์เล็ตโรสสัญญาว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอนค่ะ