ความจริงที่เริ่มเปิดเผย

ความมืดมิดในห้องประชุมชั้นบนสุดไม่ได้เพียงแค่กลืนกินทัศนียภาพของเมืองหลวง แต่มันกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของคนในห้องนี้ด้วย เสียงลมหายใจของวิเวียนที่กระชั้นถี่ขึ้นใกล้ใบหูของรินรดา ทำให้เลขาสาวรับรู้ได้ว่า ‘เจ้านาย’ ของเธอกำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่บีบคั้นไม่ต่างกัน “อย่าขยับ... รินรดา” เสียงกระซิบของวิเวียนแหบพร่าและเย็นเยียบ แฝงไปด้วยร่องรอยของความตื่นตระหนกที่เจ้าตัวพยายามจะซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง “ถ้าใครบางคนกล้าล็อกประตูห้องนี้ แปลว่าพวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจา” รินรดาไม่ตอบ แต่เลือกที่จะควานมือไปในความมืดจนสัมผัสเข้ากับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเนื้อแข็ง หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะรัวเร็วเหมือนกลองศึก แฟ้มเอกสารที่ประธานบริษัทเพิ่งวางลงก่อนไฟจะดับลง—เอกสารที่ระบุถึงการโยกย้ายหุ้นและการฉ้อโกงภายใน—มันคือชนวนระเบิดที่แท้จริง “คุณวิเวียนคะ” รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งทว่าหนักแน่น “ถ้าเราถูกขังอยู่ตรงนี้ และเอกสารนั่นถูกเปิดเผยออกมาโดยไม่มีเราอยู่ด้วย คนที่จะรับเคราะห์ไม่ใช่แค่คุณ แต่มันคือดิฉันด้วย เพราะฉะนั้น... ปล่อยมือจากแขนดิฉันได้แล้วค่ะ ดิฉันมีวิธีพาเราออกไปจากเกมนี้” มือเรียวของวิเวียนคลายออกช้าๆ รินรดาไม่ได้รอให้ความมืดช่วยตัดสินใจ เธออาศัยความชำนาญจากการทำงานที่นี่มานานหลายปี จดจำตำแหน่งของแผงควบคุมระบบอัจฉริยะที่ผนังห้อง เธอถอดรองเท้าส้นสูงออก เพื่อให้ฝีเท้าเงียบที่สุด ก่อนจะค่อยๆ ก้าวไปตามทิศทางที่จำได้ วินาทีที่นิ้วเรียวสัมผัสเข้ากับปุ่มเปิดไฟสำรอง แสงสว่างจ้าก็วาบขึ้นจนต้องหยีตาปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ประธานบริษัทหายไปแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงเก้าอี้ที่ถูกเลื่อนออก และแฟ้มเอกสารที่เปิดอ้าอยู่... แต่ทว่า มันกลับว่างเปล่า วิเวียนก้าวเข้ามาใกล้ แสงไฟสะท้อนบนใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ดวงตาสั่นไหว “มันไม่อยู่แล้ว... แผนการของมันไม่ใช่การแฉ แต่เป็นการทำให้เราตกหลุมพรางที่สร้างขึ้นเอง” รินรดาก้มลงมองเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ตกอยู่ใกล้ซอกโต๊ะ เธอหยิบมันขึ้นมา หัวใจกระตุกวูบ มันคือรูปถ่ายของเธอและวิเวียนในคืนปาร์ตี้ลับที่หอพักส่วนตัว ภาพที่ดูไม่เหมาะสมและสามารถทำลายอนาคตในวงการธุรกิจของพวกเธอให้พังทลายลงได้ในชั่วข้ามคืน “พวกเขาไม่ได้ต้องการเก้าอี้ประธานหรอกค่ะ” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาแทนที่ความกลัว “พวกเขากำลังจะใช้ชีวิตส่วนตัวของเรามาบดขยี้เกียรติยศที่เราสร้างมาทั้งหมด” “เธอจะเลือกอะไร รินรดา?” วิเวียนถามพลางย่างสามขุมเข้ามาใกล้ บีบบังคับให้รินรดาต้องเผชิญหน้ากับทางเลือกที่โหดร้าย “ถ้าเธอเลือกปกป้องตัวเอง เธอต้องผลักฉันให้ตกเหวในวินาทีนี้ แต่ถ้าเธอเลือกฉัน... เธอจะไม่มีทางหวนกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้อีกเลย” รินรดาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า สายตาของเธอไม่ได้อ่อนหวานเหมือนยามเป็นเลขาฯ อีกต่อไป มันคือสายตาของนักล่าที่เพิ่งค้นพบว่าเหยื่อที่แท้จริงคือใคร เธอตัดสินใจแล้ว—ไม่ใช่เพราะความรัก หรือความภักดีที่วิเวียนพร่ำบอก แต่เพราะเธอเกลียดการถูกหักหลังมากกว่าสิ่งใด “ดิฉันจะไม่เลือกปกป้องใครทั้งนั้นค่ะ” รินรดาตอบพลางหมุนตัวเดินไปที่ประตู แล้วหยิบกุญแจสำรองที่เธอแอบดึงออกมาได้จังหวะที่ไฟดับขึ้นมาถือไว้ “ดิฉันจะถือไพ่ตายใบนี้เอง ใครที่ขวางทางเรา ไม่ว่าจะเป็นประธาน หรือใครก็ตาม... ดิฉันจะทำให้พวกเขาต้องลิ้มรสความพ่ายแพ้ที่เจ็บปวดที่สุด” รินรดาเปิดประตูออกไปสู่โถงทางเดินที่เงียบสงัด เธอไม่ได้เดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน แต่เดินตรงไปยังห้องเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัท ซึ่งเป็นจุดเดียวที่จะเปิดโปงผู้บงการที่แท้จริงได้ วิเวียนเดินตามหลังมาด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ แต่รินรดาไม่สนใจอีกต่อไป ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นจากมุมมืดของโถงทางเดิน รินรดาหยุดชะงัก ร่างสูงของคนที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในยามวิกาลเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้เธอกลั้นหายใจ “ไม่นึกเลยว่าเลขาฯ ที่ดูเชื่องที่สุด จะกลายเป็นหมาป่าในคราบแกะแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำของชายคนนั้นทำเอาอากาศในโถงทางเดินเย็นเยียบลงถนัดตา มือของชายคนนั้นถือสมาร์ทโฟนที่หน้าจอกำลังสตรีมภาพเหตุการณ์ในห้องประชุมเมื่อครู่ไปให้กับบอร์ดบริหารทุกคนเห็น รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย เธอพลาดไปก้าวหนึ่ง... และก้าวนี้อาจจะเป็นก้าวสุดท้ายของชีวิตการทำงานที่เธอรัก “เกมเพิ่งจะเริ่มขึ้นเท่านั้นนะ รินรดา” เขาแสยะยิ้มก่อนจะกดปุ่มส่งข้อความหาทุกคนในบริษัท ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาในความลึกลับซับซ้อนของ Corporate Desire หวังว่าตอนหน้านักอ่านทุกท่านจะเตรียมใจไว้ให้พร้อมนะคะ - สการ์เล็ตโรส ค่ะ