กลิ่นน้ำหอมในห้องทำงาน

"คุณควรจะกลับไปได้แล้วค่ะ รินรดา งานส่วนที่เหลือ... ดิฉันจัดการเอง" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของวิเวียนเปรียบเสมือนใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง มันคมกริบจนบาดลึกลงไปในความรู้สึกของรินรดาที่กำลังจัดเรียงแฟ้มเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงานกลางห้องโถงกว้างของชั้นผู้บริหาร นี่เป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้ว บรรยากาศภายในออฟฟิศเงียบสนิทจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเธอเอง รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดวางเอกสาร เธอเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวผู้เป็นเจ้านาย—วิเวียนยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของห้องทำงานอันหรูหรา เธอถอดเสื้อสูทแบรนด์เนมตัวนอกออก เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีครีมที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอระหงและผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งภายใต้แสงไฟสลัว "รินยังจัดการเอกสารงบประมาณรายไตรมาสไม่เสร็จเลยค่ะท่านประธาน พรุ่งนี้เช้าบอร์ดบริหารต้องการคำตอบ รินไม่กล้าทิ้งไว้ให้ท่านลำบากคนเดียวหรอกค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท พยายามรักษามาดเลขาฯ ผู้สมบูรณ์แบบที่เธอฝึกฝนมาอย่างดี แม้ในใจจะรู้สึกถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งตรงหน้า วิเวียนหันกลับมา แววตาคมปลาบของเธอหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก แต่มันกลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกนักล่าจ้องมอง "คุณเป็นเด็กขยัน... รินรดา" วิเวียนทอดเสียงยานคาง ก้าวเท้าส้นสูงเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วห้อง ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังของระเบิดเวลา "แต่ความขยันที่มากเกินไป บางครั้งก็นำมาซึ่งสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดนะคะ" วิเวียนหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่รินรดาไม่เคยได้กลิ่นจากที่ไหนมาก่อนเริ่มลอยปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นกุหลาบสีดำผสมกับกลิ่นมัสก์ที่ลุ่มลึก เย้ายวน และมีความดิบเถื่อนซ่อนอยู่ภายใต้ความหรูหรา กลิ่นนั้นทำให้ลมหายใจของรินรดาติดขัด เธอพยายามถอยหลัง แต่สะโพกของเธอกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานจนไม่มีทางหนี "ดิฉันแค่ทำตามหน้าที่ค่ะ ท่านประธาน" รินรดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "หน้าที่... หรือความอยากรู้อยากเห็นกันแน่?" วิเวียนเอื้อมมือขึ้นมา ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของรินรดาอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่าง รินรดากลั้นหายใจ สายตาของพวกเธอประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร วิเวียนโน้มตัวลงมาจนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆ รินรดารู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ข้างหู ก่อนที่อีกฝ่ายจะกระซิบเสียงต่ำ "ถ้าอยากรู้นักว่าหลังจากที่ทุกคนกลับไป ดิฉันทำอะไรที่นี่... ก็จงอยู่ที่นี่ต่อสิคะ" ว่าแล้ววิเวียนก็หมุนตัวเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของเธอเอง เธอไม่ได้กลับไปนั่งเก้าอี้ตัวใหญ่ แต่กลับเดินตรงไปที่ตู้เอกสารเหล็กสีดำด้านหลังห้อง เธอหยิบกุญแจดอกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าสตางค์ใบหรู ก่อนจะไขตู้ลับที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดนามธรรม รินรดาทำเป็นก้มลงจัดเอกสารในแฟ้ม แต่สายตาของเธอจับจ้องผ่านเงาสะท้อนของหน้าต่างกระจกอย่างไม่วางตา สิ่งที่วิเวียนหยิบออกมาไม่ใช่เอกสารสำคัญ แต่มันคือกล่องไม้กำมะหยี่สีแดงสด ข้างในนั้นมีอะไรบางอย่างที่รินรดามองไม่ชัด แต่เมื่อวิเวียนเปิดมันออก แสงไฟในห้องก็เหมือนจะวูบไหวราวกับมีกระแสลมบางอย่างพัดผ่าน และในจังหวะนั้นเอง วิเวียนก็สวมบางสิ่งเข้าที่ลำคอ... มันคือสร้อยคอที่ทำจากพลอยสีม่วงเข้ม ซึ่งเปล่งประกายลึกลับจนดูผิดธรรมชาติ รินรดาใจหายวาบ เธอเคยเห็นสร้อยเส้นนี้... ในรูปถ่ายเก่าๆ ของอดีต CEO คนก่อนที่เสียชีวิตอย่างเป็นปริศนาเมื่อหลายปีก่อน! วิเวียนหันหลังกลับมา เธอไม่ได้สังเกตเห็นว่ารินรดากำลังแอบมองอยู่ ทว่าทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดสนิท รินรดาหัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมไปทั่วห้องทำงาน เสียงฝีเท้าของวิเวียนหยุดลงอย่างกะทันหัน "รินรดา..." เสียงของวิเวียนดังมาจากความมืด แต่คราวนี้มันดูใกล้เกินไป ใกล้จนเหมือนอยู่ติดกับแผ่นหลังของเธอ "คะ... ค่ะ?" รินรดาขานรับ เสียงของเธอขาดห้วงและสั่นเครืออย่างห้ามไม่อยู่ "คุณคิดว่าตัวเองกำลังเป็นผู้สังเกตการณ์งั้นหรือ?" ลมหายใจอุ่นๆ รดลงที่ต้นคอของรินรดา ตามมาด้วยสัมผัสเย็นเฉียบของปลายนิ้วที่ลากผ่านผิวหนังจากหัวไหล่ลงมาจนถึงกลางหลัง "เปล่าเลยค่ะ... คุณคือ 'เหยื่อ' ที่ก้าวเข้ามาในกรงของดิฉันด้วยตัวเองตั้งแต่วินาทีที่คุณรับงานนี้แล้ว" ไฟในห้องติดขึ้นอีกครั้งอย่างกะทันหัน แต่ในคราวนี้รินรดาไม่ได้เห็นเพียงแค่ห้องทำงานปกติ เพราะประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดสนิท กลับเปิดอ้าออกกว้าง และมีร่างของใครบางคนยืนพิงกรอบประตูอยู่... ร่างนั้นคือ 'นลิน' เลขาฯ คนสนิทที่ควรจะลาออกไปเมื่อสัปดาห์ก่อน และเธอกำลังถือแฟ้มเอกสารชุดเดียวกับที่รินรดากำลังจัดอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเย็นชาและผิดเพี้ยนจนน่าขนลุก รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เมื่อนลินก้าวเข้ามาในห้องและปิดประตูลงช้าๆ ล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "ท่านประธานคะ... เหยื่อตัวนี้พร้อมจะเริ่มเกมหรือยังคะ?" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมลุ้นระทึกไปกับความลับอันดำมืดในออฟฟิศแห่งนี้ด้วยกันนะคะ สการ์เล็ตโรส