น้ำตาของเลขาสาว

“ถ้าคุณคิดว่าการที่ฉันก้าวล้ำเส้นเข้ามาในชีวิตส่วนตัวของคุณ มันคือความผิดร้ายแรงขนาดที่ต้องใช้ความเงียบเป็นอาวุธทิ่มแทงกันแบบนี้… งั้นคุณก็พูดออกมาตรงๆ เลยสิคะคุณวิเวียน ว่าที่คุณทำอยู่ตอนนี้มันคือบทลงโทษ หรือความรังเกียจกันแน่” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองร่างสูงโปร่งตรงหน้ากลับแข็งกร้าวราวกับจะแตกสลาย รินรดากำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนปลายนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เธอเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงปิดดีลที่วิเวียนสั่งให้เธอไปรับหน้าแทน แต่กลับต้องมาเผชิญหน้ากับความเย็นชาที่ทำเอาหัวใจหนาวเหน็บกว่าเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานหรูหราแห่งนี้ วิเวียนยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากเอกสารในมือ ร่างสง่างามในชุดเดรสสีเข้มดูสูงส่งและห่างเหินเกินเอื้อม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของหล่อนอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยให้บรรยากาศที่แสนอึดอัดนี้เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย “รินรดา” วิเวียนเรียกชื่อเธอช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “ในฐานะเลขาฯ คุณควรจะรู้ดีว่าอะไรควรพูด และอะไรควรเก็บไว้เป็นความลับใต้พรม… ที่คุณทำอยู่นี่ มันเรียกว่า ‘การก้าวก่าย’ ไม่ใช่ความใส่ใจ” “ความใส่ใจ… หรือว่าความกลัวคะ?” รินรดาก้าวเท้าเข้าใกล้โต๊ะทำงานอีกก้าว หยดน้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งร่วงหล่นจากหางตาโดยที่เธอไม่ตั้งตัว “คุณกลัวว่าฉันจะเห็นตัวตนที่แท้จริงของคุณในปาร์ตี้คืนนั้นเหรอ? คุณกลัวว่าถ้าฉันรู้ความลับนั้นแล้ว ฉันจะมองคุณเปลี่ยนไป?” วิเวียนหยุดการกระทำทุกอย่าง หล่อนวางปากกาลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาเรียวคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองรินรดาราวกับจะกรีดให้เป็นแผล “คุณสำคัญตัวผิดไปไกลมาก รินรดา ฉันไม่ได้กลัวความลับของฉันจะถูกเปิดเผย แต่สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด คือการที่คนข้างกายพยายามสวมบทบาทเป็น ‘ผู้พิพากษา’ ตัดสินชีวิตของฉัน” “ฉันไม่ได้ตัดสิน!” รินรดาตวาดกลับอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลพรั่งพรูออกมา “ฉันแค่เสียใจ… เสียใจที่นึกว่าช่วงเวลาที่เราใช้ร่วมกันในห้องลับนั้นมันมีความหมาย แต่มันเป็นแค่ ‘เกม’ ของคุณสินะคะ? คุณสนุกกับความเปราะบางของฉัน แล้วพอเกมจบ คุณก็ทิ้งขว้างมันเหมือนของเล่นที่พังแล้ว” วิเวียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หล่อนก้าวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหารินรดาอย่างช้าๆ แรงกดดันมหาศาลจากความเป็นผู้นำแผ่ออกมาจนคนตัวเล็กกว่ารู้สึกหายใจติดขัด วิเวียนหยุดยืนตรงหน้าเธอ มือเรียวสวยเอื้อมมาเชยคางของรินรดาขึ้น แม้สัมผัสจะดูนุ่มนวล แต่ในแววตาของวิเวียนกลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย “ความสัมพันธ์แบบเรา… มันมีกฎของมันอยู่” วิเวียนกระซิบชิดใบหู เสียงของหล่อนทุ้มต่ำและสั่นประสาท “อย่าเอาความรู้สึกตื้นเขินของเด็กสาวมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของฉัน เพราะที่นี่… ไม่มีที่ว่างให้หัวใจ” รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณ คำพูดนั้นเจ็บยิ่งกว่าการถูกตบหน้าเสียอีก เธอสะบัดหน้าหนีจากสัมผัสของวิเวียนด้วยความขมขื่น ลมหายใจหอบถี่ของเธอดังสะท้อนไปทั่วห้องที่เงียบงัน ความลับที่วิเวียนซ่อนไว้ในปาร์ตี้ลับนั้นไม่ได้เป็นแค่เรื่องของกามารมณ์ แต่มันคือโครงข่ายการเมืองที่อันตรายยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้ และในตอนนี้ รินรดากลายเป็นคนที่ ‘รู้มากเกินไป’ สำหรับเจ้านายที่ถือคติว่า ‘ความลับคืออำนาจ’ “ถ้าอย่างนั้น… คุณก็คงต้องเลือกระหว่างการกำจัดฉันออกไปจากชีวิต หรือไม่ก็ต้องยอมรับว่าคุณก็แค่ผู้หญิงที่ไร้หัวใจคนหนึ่งเหมือนกัน” รินรดาหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากห้องด้วยความช้ำใจ “เดี๋ยว” เสียงของวิเวียนสั่งให้เธอหยุดเท้าทันที “คุณคิดว่าคุณจะเดินออกจากห้องนี้ไปได้ง่ายๆ หลังจากที่พูดอะไรพล่อยๆ ออกมาแบบนั้นเหรอ?” วิเวียนเดินกลับไปที่ประตูก่อนรินรดา หล่อนกดล็อกประตูห้องทำงานเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ดังก้องในความเงียบ รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ขณะที่วิเวียนค่อยๆ ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกเผยให้เห็นหัวไหล่เนียนที่ดูเย้ายวนใจในชุดสายเดี่ยวตัวใน หล่อนก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนหลังของเลขาฯ สาวกระแทกเข้ากับบานประตูไม้แน่นหนา “รินรดา… กลิ่นของความเสียใจของคุณมันหอมหวานจนฉันแทบจะอดใจไม่ไหว” วิเวียนโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเฉียดกัน “ถ้าคุณอยากรู้ว่าฉันมีหัวใจหรือเปล่า… งั้นลองสัมผัสดูสิ” ในวินาทีที่วิเวียนกำลังจะรุกราน รินรดากลับเห็นอะไรบางอย่างผ่านกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพจากโถงทางเดินด้านนอก ร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—ชายที่เป็นตัวการสำคัญในเรื่องฉาวโฉ่ที่วิเวียนพยายามปกปิด—กำลังยืนถือโทรศัพท์มือถือเล็งมาที่หน้าต่างกระจกห้องทำงานของพวกเธอ และดูเหมือนว่าเหตุการณ์ ‘น้ำตาของเลขาฯ’ เมื่อครู่ จะถูกบันทึกไว้หมดทุกฉากทุกตอนโดยบุคคลที่สามที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว! ขอบคุณรี้ดที่น่ารักที่ติดตามการเดินทางอันแสนซับซ้อนของรินรดาและวิเวียนนะคะ!