ความห่างเหินที่ตั้งใจ

“ถ้าคุณยังเอาตัวเข้ามาพัวพันกับเรื่องในปาร์ตี้คืนนั้น รินรดา… พรุ่งนี้เช้าฉันจะให้ฝ่ายบุคคลส่งจดหมายเลิกจ้างคุณถึงหน้าบ้าน” น้ำเสียงของวิเวียนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกที่กรีดลงบนแผ่นหลังของรินรดา หญิงสาวในชุดสูทสีงาช้างทรงพลังยืนหันหลังให้เธอ มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกสูงเสียดฟ้าของชั้น 50 ที่สะท้อนภาพเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยไฟสลัว ในมือของเธอมีแก้วคริสตัลบรรจุของเหลวสีอำพันที่ยังไม่ได้จิบ รินรดาชะงักฝีเท้าอยู่หน้าประตูห้องทำงาน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกลิลลี่ผสมกลิ่นอายความเย็นชาของวิเวียนอบอวลอยู่ในอากาศจนคนตัวเล็กกว่ารู้สึกหายใจติดขัด เธอขยับยิ้มที่มุมปากอย่างฝืนๆ ทั้งที่ในอกมันสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด “ทำไมคะ?” รินรดาถามเสียงสั่น “คุณวิเวียนเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรือคะว่า ‘คนของฉัน’ ต้องรู้เท่าทันเกมของทุกคน… หรือตอนนี้แค่ฉันพยายามจะปกป้องคุณ คุณกลับมองว่ามันเป็นภาระ?” วิเวียนหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาราวกับจะฉีกร่างอีกฝ่ายให้แตกสลาย เธอวางแก้วลงบนโต๊ะไม้โอ๊กหรูหราด้วยเสียงดัง 'กริ๊ก' ที่ฟังดูเหมือนประกาศิตตัดสินโทษ “การปกป้องเหรอ?” วิเวียนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ “อย่าใช้คำนั้นกับคนที่ยังไม่รู้จักแม้กระทั่งเงาของตัวเองเลย รินรดา เกมที่ฉันเล่นมันไม่ใช่สนามเด็กเล่น และที่สำคัญ… ฉันไม่อยากให้มือที่สะอาดสะอ้านของคุณต้องเปื้อนเลือดเพราะความใจอ่อนเพียงชั่ววูบ” วิเวียนเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างเพียงน้อยนิด กลิ่นกายหอมกรุ่นของวิเวียนที่รินรดาเคยหลงใหลในปาร์ตี้ลับ บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนยาพิษที่เคลือบน้ำตาล “นับจากวินาทีนี้ไป หน้าที่ของคุณคือแค่เตรียมเอกสารและชงกาแฟ” วิเวียนเอ่ยเสียงเรียบ สายตาทอดมองรินรดาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “เรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับงาน… ห้ามยุ่ง ห้ามถาม และที่สำคัญที่สุด ห้ามข้ามเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของฉันอีก” “นั่นรวมถึงความรู้สึกของคุณด้วยหรือเปล่าคะ?” รินรดากลั้นใจถามออกไป ดวงตากลมโตคลอไปด้วยน้ำตาที่พยายามสะกดไว้ “ที่เราทำร่วมกันในห้องนั้น… ทุกจังหวะที่คุณกอดฉัน ทุกถ้อยคำที่คุณกระซิบข้างหู นั่นคือเรื่องงานด้วยหรือคะ?” บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท วิเวียนนิ่งไปนานราวกับชั่งใจ แต่แล้วเธอก็ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ ถูกปิดตายลงอย่างถาวร “นั่นคือการแสดงค่ะ รินรดา” วิเวียนตอบด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด “คุณควรจะเรียนรู้ได้แล้วว่า ในโลกของธุรกิจ การใช้เสน่ห์เป็นแค่เครื่องมือทำลายคู่แข่ง อย่าได้หลงผิดคิดว่าตัวเองเป็นตัวละครหลักในนิยายน้ำเน่าที่คุณเคยอ่าน” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในใจของรินรดาจนแทบไม่เหลือชิ้นดี เธอหันหลังกลับหมายจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก แต่ทว่า… มือเรียวยาวของวิเวียนกลับเอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงแต่กลับกักขังเธอไว้อย่างเด็ดขาด “จำไว้… ความห่างเหินนี้ ฉันมอบให้เพื่อปกป้องคุณจากการถูกทำลาย” วิเวียนกระซิบเสียงแผ่วข้างหู กลิ่นน้ำหอมนั้นยังคงเย้ายวน แต่ทว่าถ้อยคำกลับหนาวเหน็บ “อย่าพยายามขุดคุ้ยเรื่องผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่กำลังจะเข้ามาในเดือนหน้า หากคุณไม่อยากเป็นศพแรกที่ถูกกำจัดทิ้งก่อนถึงปาร์ตี้ครั้งถัดไป” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับไปมองหญิงสาวตรงหน้า แต่สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่เจ้านายผู้เย็นชาคนเดิม แววตาของวิเวียนในตอนนี้มีความหวาดหวั่นฉายชัดอยู่ลึกๆ ราวกับเธอกำลังแบกความลับที่หนักอึ้งไว้เพียงลำพัง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองครั้งก่อนที่จะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มซึ่งเป็นคู่ปรับคนสำคัญของวิเวียนก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษ “ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลาส่วนตัวของท่าน CEO อยู่สินะครับ?” ชายผู้นั้นกวาดสายตามองทั้งคู่ด้วยความดูแคลน ก่อนจะวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ “วิเวียน… ผมว่าถึงเวลาที่คุณต้องเลือกแล้วนะ ว่าจะยอมเซ็นชื่อลงในเอกสารฉบับนี้ หรือจะให้ผมเปิดเผยความลับเรื่อง ‘ยัยเลขาฯ’ คนนี้กับบอร์ดบริหารว่าเธอแอบทำอะไรไว้บ้าง” วิเวียนปล่อยข้อมือรินรดาออกทันที ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในชั่วพริบตา เธอหันไปมองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยคำสั่งให้รีบออกไปจากห้องนี้ แต่ก่อนที่รินรดาจะทันได้ก้าวเท้าพ้นประตู เสียงของชายคนนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง “อ้อ… แล้วอีกเรื่องนะครับ วิเวียน” ชายผู้นั้นเว้นจังหวะก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบสิ่งที่ทำให้วิเวียนหน้าถอดสี “ผมรู้แล้วนะว่า ‘ของขวัญ’ ที่คุณเตรียมไว้ในปาร์ตี้ครั้งหน้า คือใคร” รินรดาหยุดชะงักที่หน้าประตู หัวใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล เธอหันกลับมามองแผ่นหลังของวิเวียนที่กำลังสั่นไหวน้อยๆ ด้วยความโกรธแค้น หรือว่าความห่างเหินที่วิเวียนมอบให้… ไม่ใช่เพราะวิเวียนไม่ต้องการเธอ แต่มันคือการส่งเธอให้ไกลจาก 'กับดัก' ที่เธอกำลังจะถูกลากเข้าไป? สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดที่น่ารักจะยังไม่ลืมว่าความลับที่ซ่อนอยู่ใต้พรมมักจะมีกลิ่นเหม็นเสมอ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ!