รอยร้าวเริ่มปรากฏ

"คุณรินรดาคะ ดิฉันต้องการรายงานสรุปยอดโครงการควบรวมกิจการฉบับสมบูรณ์ภายในสิบนาทีนี้ อย่าให้ดิฉันต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สามค่ะ" น้ำเสียงของวิเวียนเย็นเฉียบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอกำลังเคาะโต๊ะทำงานหินอ่อนเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจคนฟัง รินรดายืนตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตึง แม้ความเหนื่อยล้าจากการไม่ได้พักผ่อนติดต่อกันสี่สิบแปดชั่วโมงจะทำให้ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว แต่เธอก็เลือกที่จะซ่อนมันไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยตามความเคยชิน "ดิฉันส่งไฟล์เข้าไปในระบบคลาวด์ตั้งแต่นาทีที่แล้วแล้วค่ะคุณวิเวียน ดิฉันมั่นใจว่าคุณได้รับอีเมลแจ้งเตือนตั้งแต่ยังไม่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ด้วยซ้ำ" รินรดาโต้ตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่แพ้กัน เธอมองสบตาเจ้านายสาวที่กำลังตวัดสายตามองจอแท็บเล็ตตรงหน้า ความสัมพันธ์ที่เคยเร่าร้อนซ่อนเร้นในปาร์ตี้ลับดูเหมือนจะถูกกลบฝังอยู่ภายใต้กองเอกสารและตารางงานที่อัดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก วิเวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นมาจ้องประสานกับรินรดา แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่งอย่างที่คนนอกไม่มีวันสังเกตเห็น แต่สำหรับรินรดาที่เฝ้าสังเกตเธอมานาน ความเปราะบางนั้นคือสิ่งที่ทำให้หัวใจคนฟังกระตุกวูบ "งั้นก็ดีค่ะ" วิเวียนวางแท็บเล็ตลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง "ถ้างานเสร็จเร็วขนาดนั้น งั้นเย็นนี้คุณคงพอจะมีเวลาอยู่ช่วยดิฉันเคลียร์เอกสารชุดนี้ต่อให้จบใช่ไหมคะ? เรามีประชุมด่วนกับบอร์ดบริหารที่สิงคโปร์ในวันพรุ่งนี้ และดิฉันไม่อนุญาตให้มีความผิดพลาดแม้แต่จุดเดียว" "ดิฉันมีนัดสำคัญช่วงเย็นค่ะ" รินรดาตอบเสียงเบา พยายามรักษาจังหวะการหายใจ "นัดสำคัญ?" วิเวียนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่แฝงความน้อยใจอย่างปิดไม่มิด "นัดที่สำคัญกว่างานที่กำลังจะตัดสินอนาคตของบริษัทเรางั้นหรือคะ รินรดา... นับวันคุณยิ่งทำให้ดิฉันผิดหวัง" คำว่า 'ผิดหวัง' กระแทกเข้ากลางใจรินรดาอย่างจัง เธอไม่ได้เสียใจเพราะเรื่องงาน แต่เธอเสียใจเพราะน้ำเสียงนั้นแสดงให้เห็นว่าวิเวียนไม่ได้มองเห็นความพยายามที่เธอมอบให้อย่างทุ่มเทตลอดหลายวันที่ผ่านมา ทั้งสองกำลังวิ่งอยู่ในลู่วิ่งที่ต่างคนต่างไม่ยอมหยุดพัก แต่กลับถอยห่างออกจากกันเรื่อยๆ เพียงเพราะกำแพงของหน้าที่และอารมณ์ที่ยังสื่อสารกันไม่เข้าใจ รินรดาหลุบตาต่ำ ขยับตัวเตรียมจะก้าวออกจากห้อง แต่แล้วเธอก็หยุดชะงักเมื่อมือของวิเวียนคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นถี่รัวของอีกฝ่าย "ถ้าวันนี้คุณก้าวออกไปจากห้องนี้ โดยไม่รอฉัน... เราจบกันแค่นี้ค่ะ รินรดา" วิเวียนกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาจนเกือบเป็นเสียงลม แต่มันกลับกรีดลึกเข้าไปในความรู้สึกยิ่งกว่าคำตวาดใดๆ รินรดาหันกลับมามองหน้าหญิงสาวผู้เป็นทั้งเจ้านายและเจ้าของหัวใจที่แอบซ่อนไว้ ความเงียบงันในห้องทำงานปกคลุมไปด้วยความอึดอัด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของวิเวียนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กระตุ้นเตือนถึงค่ำคืนที่เคยแนบชิด แต่ทว่าตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนกลิ่นอายของสนามรบ "คุณกำลังใช้เรื่องงานกดดันให้ดิฉันเลือกระหว่างอนาคตของตัวเองกับความรู้สึกของคุณเหรอคะ?" รินรดาถาม สายตาจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหว "คุณรู้ไหมคะว่าความเย็นชาที่คุณแสดงออก มันไม่ได้ทำให้ดิฉันอยากเข้าใกล้คุณมากขึ้น แต่มันกำลังทำให้ฉันอยากหนีไปให้ไกลที่สุด" วิเวียนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แรงบีบที่ข้อมือคลายลงเล็กน้อยก่อนจะปล่อยออก แต่ในวินาทีที่รินรดากำลังจะหันหลังกลับ เสียงโทรศัพท์มือถือของวิเวียนก็ดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น มันไม่ใช่เสียงเรียกเข้าปกติ แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนข้อความจากบุคคลนิรนามที่วิเวียนตั้งค่าไว้เป็นพิเศษ วิเวียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าของเธอก็เปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอรีบคว้ากระเป๋าถือแล้วเดินตรงไปที่ประตูโดยไม่แม้แต่จะหันมามองรินรดาอีก "อยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนจนกว่าฉันจะกลับมา!" วิเวียนสั่งเสียงเฉียบก่อนจะกระแทกประตูห้องทำงานออกไป รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ความรู้สึกว่างเปล่าแล่นพล่าน เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานของวิเวียนด้วยความสับสน แต่สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่วิเวียนลืมล็อกเอาไว้ ข้อความที่ค้างอยู่บนหน้าจออีเมลทำเอารินรดาถึงกับหน้าถอดสี มันเป็นอีเมลจาก 'ใครบางคน' ที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะส่งข่าวถึงวิเวียน... และเนื้อหาในนั้นคือภาพถ่ายของรินรดาขณะกำลังแอบนัดพบกับชายปริศนาคนหนึ่งที่ร้านกาแฟเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา พร้อมข้อความสั้นๆ ที่เขียนว่า: "คนรักเก่าของคุณยังดูภักดีไม่พอ... อยากให้ผมจัดการให้จบเรื่องเลยไหมครับ คุณวิเวียน?" สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดที่น่ารักจะยังไม่รีบวางหนังสือลงนะคะ เพราะตอนหน้ามีอะไรให้ลุ้นระทึกกว่านี้อีกเยอะเลยค่ะ!