แรงกดดันจากครอบครัว

“คุณจะให้ฉันทำอย่างไรคะ ในเมื่อชื่อบนหน้าจอของคุณมันคือ ‘คนตาย’ ที่เพิ่งหวนกลับมาทวงคืนทุกอย่าง?” รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสั่นสะท้านอยู่ในลำคอ ดวงตาคู่สวยจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์ของวิเวียนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานทำด้วยไม้โอ๊คราคาแพง ความเย็นเยียบแล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลังเมื่อเห็นชื่อ ‘ธามัน’ ปรากฏเด่นหรา—ชายผู้ที่เป็นทั้งบาดแผลในอดีตและเหตุผลที่ทำให้เธอต้องระหกระเหินหนีจากชีวิตเก่ามาเป็นเลขาฯ เงาในห้องทำงานของ CEO สาวผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ วิเวียนนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังตัวหรู เธอยกไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้แสดงท่าทีตระหนกแม้แต่น้อย ราวกับเธอคาดการณ์ไว้แล้วว่ารินรดาจะต้องเห็น “คนเราตายไปแล้วก็เกิดใหม่ได้เสมอ รินรดา” วิเวียนเอ่ยเสียงเย็นเยียบ นัยน์ตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย “โดยเฉพาะในโลกที่เงินตราสามารถเสกทุกอย่างให้เป็นไปได้ แม้แต่การทำลายล้างคู่แข่งที่เคยหักหลังเรา” “คุณจงใจ…” รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด “คุณรู้ว่าเขาคือใคร และคุณก็จงใจลากเขาเข้ามาในชีวิตฉันเพื่อใช้เป็นเบี้ยต่อรองใช่ไหมคะ?” วิเวียนวางแก้วไวน์ลงเสียงดัง *กริ๊ก* ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody ผสมความเย้ายวนของดอกกุหลาบสีดำฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บีบอัดบรรยากาศจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก วิเวียนก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เธอเชยคางเลขาฯ สาวขึ้นด้วยปลายนิ้วเย็นเฉียบ “อย่าสำคัญตัวผิดไปว่าฉันจะใช้เวลาอันมีค่าเพื่อจัดฉากละครน้ำเน่าให้คุณดู แต่ถ้าจะถามว่าฉันรู้อะไรบ้าง… คำตอบคือฉันรู้ว่าตระกูลของคุณกำลังยื่นข้อเสนอที่น่ารังเกียจที่สุดมาให้ฉัน เพื่อ ‘แลก’ ตัวคุณออกไปจากตำแหน่งนี้” รินรดานิ่งงัน หัวใจเต้นรัวด้วยความตระหนก ครอบครัวของเธอไม่เคยเห็นเธอเป็นลูกสาว แต่เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่จะส่งไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางธุรกิจกับตระกูลที่มั่งคั่งกว่า และดูเหมือนว่า ‘ธามัน’ จะเป็นหนึ่งในหมากตัวสำคัญที่ถูกดึงเข้ามาในเกมนี้ “ท่านประธานคะ… ฉันไม่ใช่ทรัพย์สินที่ใครจะยกให้ใครก็ได้” รินรดาพยายามรวบรวมสติ แม้ขาทั้งสองข้างจะแทบพยุงร่างไม่ไหว “แต่กฎหมายในโลกธุรกิจมันโหดร้ายกว่าที่คุณคิด” วิเวียนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนของเธอทำให้รินรดาขนลุกซู่ “พ่อของคุณส่งจดหมายมาที่โต๊ะฉันเมื่อเช้า ยื่นข้อเสนอให้ฉันถอนตัวจากโปรเจกต์ใหญ่ที่เราร่วมมือกัน เพื่อแลกกับการที่คุณจะต้องแต่งงานกับคนที่คุณ ‘เกลียดที่สุด’ ในวันศุกร์นี้” รินรดาสะอึกราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ ความทรงจำอันเลวร้ายเกี่ยวกับการทรยศหักหลังในอดีตพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่า เธอถูกบีบให้จนมุม ทั้งจากอดีตที่ตามมาหลอกหลอน และปัจจุบันที่กำลังจะถูกกระชากออกไปจากชีวิตที่สร้างมากับมือ “แล้วคุณจะทำอย่างไรคะ?” รินรดามองลึกเข้าไปในตาของวิเวียน “คุณจะส่งฉันให้เขา… หรือจะเก็บฉันไว้ในกรงขังของคุณต่อไป?” วิเวียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นโดยตรง แต่กลับโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ปลายคางของรินรดา ก่อนจะกระซิบคำสั่งที่ชวนให้ใจหาย “เตรียมตัวให้พร้อม คืนนี้เรามีปาร์ตี้ส่วนตัวที่คฤหาสน์ของธามัน… และจำไว้ว่า ในฐานะเลขาฯ ของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่งของฉัน ไม่ว่ามันจะน่ารังเกียจแค่ไหนก็ตาม” รินรดามองดูวิเวียนที่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอย่างเยือกเย็น ราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้มีการทำลายศักดิ์ศรีของเธอยับเยินขนาดนั้น ในใจของหญิงสาวเกิดคำถามขึ้นมากมาย นี่คือเกมการเมือง หรือมันคือแผนการที่วิเวียนวางไว้เพื่อจัดการกับคนรักเก่าของเธอโดยใช้เธอเป็นเครื่องมือกันแน่? ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้ง ก่อนที่บานประตูจะเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่ เขายิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่เรียงตัวสวย แต่นัยน์ตาของเขาไม่ได้ยิ้มตามแม้แต่น้อย “ผมหวังว่าผมคงไม่ได้ขัดจังหวะอะไรที่สำคัญมากนักนะ วิเวียน” ธามันเอ่ยขึ้น ก่อนจะหันมาสบตากับรินรดา “และดูเหมือนว่า… ผมจะได้พบกับ ‘คนที่คิดถึงที่สุด’ เร็วกว่าที่คิดเสียด้วยนะ รินรดา” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ลมหายใจของเธอขาดห้วงเมื่อเห็นเขาก้าวเข้ามาประชิดตัว มือของเขากำลังจะเอื้อมมาสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วนั้นจะแตะต้องผิวพรรณ วิเวียนก็ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน พร้อมกับคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่รินรดาไม่อาจนิยามได้ว่ามันคือความหวงแหนหรือการแสดงความเป็นเจ้าของที่น่ากลัว “คุณธามันคะ” วิเวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ทรงพลัง “ในห้องทำงานของฉัน… กฎเหล็กข้อแรกคือ ‘ห้ามแตะต้องสิ่งของที่เป็นของฉัน’ โดยไม่ได้รับอนุญาต” หวังว่ารี้ดที่น่ารักของสการ์เล็ตโรสจะเตรียมใจรับมือกับความดุเดือดในตอนถัดไปกันไว้นะคะ!