สัญญาใจ

"คุณกำลังทำอะไร... รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของวิเวียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดตาย แสงไฟจากหลอด LED สีส้มสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าคมคายของ CEO สาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง รินรดาชะงักมือที่กำลังจัดวางเอกสารลงบนโต๊ะ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนกลับมาเป็นจังหวะแห่งความตื่นตระหนก เธอยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดเดรสผ้าไหมสีดำที่ดูเรียบหรูแต่แฝงความยั่วยวน ดวงตาคู่สวยสบประสานกับสายตาที่ยากจะอ่านออกของเจ้านายสาว ก่อนจะตัดสินใจวางปากกาสีเงินในมือลง แล้วเดินอ้อมโต๊ะไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าคนที่มีอำนาจเหนือทุกตารางนิ้วในชีวิตของเธอตอนนี้ "ดิฉันแค่กำลังจัดการสิ่งที่ควรจะเป็นค่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด ทั้งที่ในใจกลับสั่นไหวราวกับถูกคลื่นลมพัดกระหน่ำ "หรือคุณวิเวียนมองว่าสิ่งที่รินทำ... มันมากเกินหน้าที่ไปหรือคะ?" วิเวียนไม่ตอบ แต่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความต่างของส่วนสูงเพียงน้อยนิดทำให้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นน้ำหอมยี่ห้อเฉพาะตัวของวิเวียน กลิ่นหอมจางๆ ที่ทำให้รินรดาเสียการควบคุมได้ง่ายดายทุกครั้ง "หน้าที่?" วิเวียนทวนคำ มุมปากยกยิ้มอย่างผู้คุมเกม มือเรียวสวยที่มีเล็บสีแดงสดเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของเลขาฯ สาวอย่างเชื่องช้า "ริน... เราต่างรู้ดีว่าความสัมพันธ์ของเรามันก้าวข้ามคำว่า 'หน้าที่' ไปไกลแล้ว และคืนนี้ที่ปาร์ตี้... เธอเองก็น่าจะรู้ว่าสายตาที่เธอมองฉัน มันแปลว่าอะไร" รินรดากลืนน้ำลายลงคอ ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถดับความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านอยู่ใต้ผิวหนังของเธอได้ เธอตัดสินใจก้าวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างท้าทาย วางมือลงบนลาดไหล่ที่เพรียวบางของวิเวียน ก่อนจะกดน้ำหนักเบาๆ เพื่อยืนยันความปรารถนาที่ซ่อนเร้นมาตลอด "งั้นเรามาทำข้อตกลงกันไหมคะ" รินรดากระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อยแต่แฝงด้วยความเด็ดขาด "เราจะสานต่อความสัมพันธ์นี้... แต่ต้องเป็นความลับที่สุด ไม่มีใครในบริษัทนี้จะได้ล่วงรู้ และที่สำคัญที่สุด... ห้ามมีความรู้สึก 'รัก' เข้ามาเกี่ยวข้อง เพราะดิฉันไม่อยากเป็นหมากในเกมที่คุณเล่นเพื่อความสนุกเพียงชั่วคราว" วิเวียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูอันตรายและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน เธอโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากของรินรดา แต่กลับหยุดค้างไว้เพียงเสี้ยววินาที ราวกับต้องการทรมานให้คนตรงหน้าขาดใจตายเสียให้ได้ "เธอตั้งกฎเกณฑ์ได้ดีนี่ รินรดา" วิเวียนกระซิบตอบที่ข้างหู ก่อนจะไล้ริมฝีปากผ่านแก้มเนียนลงมายังลำคอระหง "ได้... ฉันรับข้อเสนอ เราจะเป็นแค่พันธมิตรทางกายและทางใจที่เก็บงำเรื่องนี้ไว้ภายใต้หน้ากากที่เรียกว่า 'เลขาฯ กับ CEO' แต่จำไว้นะ... เมื่อไหร่ที่เธอเผลอใจไปรักฉันเข้าจริงๆ คนที่จะแพ้เกมนี้... ก็คือเธอเอง" รินรดาปิดเปลือกตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสที่จู่โจมเข้ามาอย่างเร่าร้อนและดุดัน มือของวิเวียนเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดไว้แน่น ราวกับจะกักขังเธอไว้ในกรงขังที่เรียกว่า 'ความปรารถนา' รสจูบที่ได้รับนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความกระหาย ราวกับจะตอกย้ำว่าจากวันนี้ไป โลกของทั้งคู่จะไม่มีวันหวนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก ขณะที่ความวาบหวามกำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด เสียงสัญญาณเตือนจากหน้าจอสมาร์ทโฟนของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ มันเป็นข้อความแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของออฟฟิศที่แจ้งเตือนว่า 'มีการบุกรุกในห้องเก็บเอกสารลับชั้น 20' วิเวียนผละออกมาทันที สายตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนหวานกลายเป็นความเย็นชาเฉียบคมในชั่วพริบตา เธอคว้าเสื้อสูทมาคลุมไหล่อย่างรวดเร็วพลางหันมามองรินรดาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน "ริน... ใครบางคนกำลังขโมยรหัสผ่านบัญชีลับของฉันอยู่" วิเวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่แฝงไปด้วยประกายความโกรธที่น่าสะพรึงกลัว "และดูเหมือนว่า... ผู้บุกรุกคนนั้น จะเพิ่งพิมพ์ข้อความทิ้งไว้บนหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ก่อนจะหายตัวไป" รินรดารีบวิ่งไปดูหน้าจอที่เชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิด ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพบนหน้าจอ มันเป็นภาพเงาของหญิงสาวในชุดดำที่คุ้นตาอย่างประหลาด กำลังหันมามองกล้องแล้วยกมือขึ้นโบกช้าๆ เหมือนจะท้าทาย และสิ่งที่เขียนไว้บนหน้าจอคือชื่อของบุคคลที่รินรดาไม่คิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในตอนนี้ 'ยินดีที่ได้รู้จัก... พี่สาวคนโตที่ไม่ได้เจอกันนาน' รินรดาถึงกับเข่าอ่อนเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ... ชื่อของคนที่ควรจะตายไปจากชีวิตของเธอตั้งแต่วันที่ถูกหักหลังในอดีต! หวังว่าตอนที่ 18 นี้จะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นรัวไปกับความลับที่กำลังจะเปิดเผยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ สการ์เล็ตโรสจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกท่านด้วยใจจดจ่อเลยนะคะ