ความเร่าร้อนท่ามกลางความขัดแย้ง

“วางมันลงซะ รินรดา... ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับความโง่เขลาของเธอ” เสียงของวิเวียนเย็นเยียบราวกับใบมีดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็ง เธอไม่ได้ขยับตัวเข้าหา แต่อำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดตัวเนี้ยบนั้นกลับกดทับจนรินรดาแทบหยุดหายใจ ซองเอกสารสีน้ำตาลในมือสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แสงไฟในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าดูริบหรี่ลงทันทีเมื่อความจริงที่ซ่อนอยู่ถูกเปิดเผย รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยสั่นคลอนเริ่มแข็งกร้าว “ความโง่เขลา? คุณเรียกสิ่งที่กำลังจะพังชีวิตเราทั้งคู่ว่าความโง่เขลาเหรอคะ คุณวิเวียน... หรือว่านี่คือเกมที่คุณวางไว้แต่แรก เพื่อจะกำจัดฉันให้พ้นทางเมื่อถึงเวลาที่ต้องใช้คนรับผิดชอบเพียงลำพัง” วิเวียนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะหนักแน่นที่สะท้อนก้องไปถึงหัวใจของรินรดา เธอหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างที่น้อยจนได้กลิ่นน้ำหอมหรูราคาแพงผสมกับกลิ่นอายของความอันตราย “ถ้าฉันจะกำจัดเธอ ฉันไม่ต้องเสียเวลาใช้แผนการซับซ้อนขนาดนี้หรอก” “แล้วนี่คืออะไรคะ!” รินรดาตวาดกลับ ความอดทนที่สั่งสมมาตลอดหลายปีพังทลายลง “เอกสารฉบับนี้มีลายเซ็นคุณอยู่ใต้สัญญาซื้อขายที่ผิดกฎหมายนั่น ถ้ามันหลุดไปถึงบอร์ดบริหาร... คุณจบสิ้น ฉันติดคุก และใครกันที่เป็นคนเอาของพวกนี้มาไว้ที่โต๊ะฉัน? ใครคือคนที่ทรยศเรา!” วิเวียนนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่รอยยิ้มเย้ยหยันจะผุดขึ้นที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเชยคางของเลขาฯ สาวขึ้น บังคับให้สบตา “อยากรู้ไหมว่าใคร? งั้นลองพิสูจน์สิว่าความภักดีของเธอมีค่าพอให้ฉันเฉลยความลับหรือเปล่า” คำพูดนั้นไม่ใช่คำขอ แต่มันคือคำสั่งที่แฝงไปด้วยแรงปรารถนาที่มืดดำ วิเวียนกระชากข้อมือรินรดาเข้าหาตัว แรงเหวี่ยงนั้นทำให้เอกสารร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราวกับใบไม้แห้ง ก่อนที่ร่างของทั้งสองจะปะทะกันอย่างรุนแรง สัมผัสจากวิเวียนในคืนนี้ไม่มีความอ่อนหวาน มีแต่ความดุดันและจงใจสั่งสอน รินรดาถูกผลักให้นั่งลงบนขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แผ่นหลังปะทะกับแฟ้มงานมากมายจนเจ็บร้าว แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความสับสนที่ปั่นป่วนในอก วิเวียนโน้มตัวลงมาประทับจูบที่ร้อนผ่าวและเผด็จการ ลิ้มรสความหอมหวานที่เคลือบด้วยความแค้นเคือง มือของ CEO สาวเลื่อนเข้าไปใต้ชุดเดรสสีเข้มของรินรดา ลูบไล้ผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดอย่างถือสิทธิ์ “จำไว้ว่าเธอเป็นของใคร รินรดา...” วิเวียนกระซิบข้างหู น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยอารมณ์ “ไม่ว่าใครจะทรยศ หรือใครจะกุมความลับ... แต่ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เธอมีคือฉัน” รินรดาหอบหายใจหนักหน่วง อารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอกเปลี่ยนจากความโกรธแค้นกลายเป็นความโหยหาที่ทวีคูณ เธอจิกเล็บลงบนไหล่ของวิเวียน ระบายความอัดอั้นผ่านจุมพิตที่แลกเปลี่ยนกันอย่างเร่าร้อนและบ้าคลั่ง ท่ามกลางความขัดแย้งที่ถาโถมเข้ามา ทั้งสองเหมือนเรือที่กำลังอับปางท่ามกลางพายุ ต่างคนต่างยึดเหนี่ยวกันไว้ด้วยเซ็กส์ที่ดุเดือดราวกับต้องการจะทำลายล้างอีกฝ่ายให้จมลงไปในห้วงเหวแห่งตัณหา เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องอย่างไร้ความปราณีบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญ ทุกสัมผัสที่วิเวียนมอบให้รุนแรงจนผิวหนังขึ้นสีแดงระเรื่อ รินรดารู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังหลุดออกจากร่าง ทุกความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังและทุกความหวาดกลัวต่ออนาคตถูกเปลี่ยนเป็นแรงขับเคลื่อนที่เร่าร้อน เธอโต้ตอบวิเวียนด้วยความพยศไม่แพ้กัน ในห้องทำงานที่ควรจะเป็นสถานที่แห่งการตัดสินใจ กลายเป็นสมรภูมิแห่งความรักที่บิดเบี้ยว เมื่อความพายุสงบลง ทั้งสองทิ้งตัวนอนหอบหายใจอยู่บนพื้นพรมที่กระจัดกระจายไปด้วยกระดาษ รินรดามองแผ่นหลังของวิเวียนที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีกลับเข้ามาในหัว “บอกฉันมา...” รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่แหบพร่า “หลักฐานนั่น... คนที่เอามาวางคือคุณใช่ไหม?” วิเวียนหันกลับมา แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว เธอยื่นมือมาปัดผมที่ปรกหน้าของรินรดาออกช้าๆ ก่อนจะกดนิ้วลงบนริมฝีปากที่บวมช้ำ “ไม่ใช่ฉันหรอกที่วางมันไว้” วิเวียนเว้นจังหวะ “แต่เป็นคนที่เธอไว้ใจที่สุด... คนที่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของฉันในตอนนี้ และเขากำลังถือโทรศัพท์ที่อัดเสียงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เราเพิ่งทำไปเมื่อครู่นี้ไว้ในมือ” เสียงเคาะประตูสามครั้งดังขึ้นช้าๆ อย่างเป็นจังหวะตามด้วยเสียงไขกุญแจที่ดัง ‘กริ๊ก’ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของคนที่คุ้นเคยทอดผ่านบานประตูเข้ามาในความมืด พร้อมกับแสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความมืดมิดในใจของพวกเธอด้วยกันนะคะ สการ์เล็ตโรสจะรออ่านคอมเมนต์ของทุกคนค่ะ