แผนลับสู่ชัยชนะ

“ถ้าคุณคิดจะเปิดประตูเข้ามาเพื่อตกลงเรื่องงานในเวลานี้ละก็... คุณมาผิดเวลาแล้วค่ะ คุณวรินทร์” เสียงของวิเวียนราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดที่กรีดผ่านอากาศในความมืด รินรดายืนนิ่งค้างอยู่หลังบานประตู หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เมื่อแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ของวิเวียนเผยให้เห็นเรือนร่างที่ถูกห่อหุ้มด้วยชุดคลุมผ้าไหมสีดาร์กช็อกโกแลต เธอไม่ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน แต่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังตัวยาวในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว วรินทร์ คู่หมั้นหนุ่มผู้ซึ่งมีรอยยิ้มฉาบยาพิษก้าวเข้ามาจนสุดห้อง แสงจากหน้าจอเผยให้เห็นแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความมั่นใจ “ผิดเวลาหรือครับ? ผมว่าเวลานี้แหละที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการ ‘จัดการ’ สิ่งที่ค้างคา” รินรดาพยายามกลั้นหายใจ เธอซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดหลังชั้นหนังสือบิลท์อิน กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่เธอกำลังตามสืบเรื่องทุจริตลอยมาเตะจมูกพร้อมกับความน่ารังเกียจที่เธอยิ่งทวีคูณ “จัดการงั้นเหรอคะ?” วิเวียนแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบจนรินรดายังรู้สึกขนลุก “คุณคงไม่ได้หมายถึงการยักยอกเงินกองทุนบริษัทเพื่อไปถมรอยรั่วในธุรกิจส่วนตัวของคุณหรอกนะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างใหญ่นั้นทันที บรรยากาศกดดันจนรินรดาแทบหยุดหายใจ เธอเห็นวรินทร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะสาวเท้าเข้าไปหาวิเวียนอย่างคุกคาม “คุณรู้...” “ฉันเป็นใครล่ะคะวิเวียน? ถ้าเรื่องแค่นี้ฉันยังไม่รู้ ก็อย่าหวังว่าจะรั้งตำแหน่ง CEO ของอาณาจักรแห่งนี้ไว้ได้เลย” วิเวียนขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แสงสลัวทำให้ใบหน้าของเธอแลดูมีอำนาจและเย้ายวนในคราเดียวกัน “คุณทำพลาดตั้งแต่วันที่คุณคิดจะใช้ชื่อเลขาฯ ของฉันเป็นนอมินีในบัญชีลับนั้นแล้ว” รินรดาเม้มปากแน่นจนรสฝาดของเลือดจางๆ ปรากฏในปาก เธอเองนั่นแหละที่เป็นคนตรวจพบความผิดปกติของบัญชีเหล่านั้น และเป็นคนส่งข้อมูลทั้งหมดให้วิเวียน แต่สิ่งที่วิเวียนทำตอนนี้กลับเหนือความคาดหมาย—วิเวียนไม่ได้แจ้งจับคู่หมั้น แต่กำลังเปิดเกมจิตวิทยาใส่เขา “งั้นเราก็ไม่ต้องอ้อมค้อมกัน” วรินทร์เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเย็นชา เขาหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท “ถ้าคุณไม่อยากให้เอกสารพวกนี้หลุดไปถึงมือคณะกรรมการบริหาร และเปิดโปงความสัมพันธ์... ที่ไม่เหมาะสมของคุณกับเลขาฯ คนนั้น ก็เซ็นชื่อในเอกสารโอนหุ้นซะ” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าวรินทร์มีภาพถ่ายหรือหลักฐานอะไรบางอย่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับวิเวียน วิเวียนเดินเข้าไปใกล้ชายหนุ่มจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เธอเชิดหน้าขึ้น ดวงตาเรียวคมจ้องมองอีกฝ่ายราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังหยอกเย้าเหยื่อก่อนตะปบ “คุณกำลังขู่ฉันด้วยความลับที่ไม่มีอยู่จริงหรือคะ? ความสัมพันธ์กับเลขาฯ งั้นเหรอ... เรื่องแค่นี้ จะเอามาต่อรองกับผู้หญิงอย่างฉันน่ะหรือ” “คุณคงไม่อยากให้ภาพในปาร์ตี้คืนนั้นหลุดออกไปหรอกนะ วิเวียน” วรินทร์ขยับยิ้มมุมปาก “ผมรู้ว่าคุณรักตำแหน่งนี้แค่ไหน” วิเวียนยังคงนิ่งเงียบ แววตาของเธอหรี่ลงเล็กน้อย รินรดารู้สึกได้ถึงจังหวะที่หัวใจของเจ้านายสาวเต้นผิดจังหวะ วิเวียนไม่ได้กลัวเรื่องงาน แต่เธอกำลังกลัวว่าภาพเหล่านั้นจะทำลายตัวตนที่เธอกดทับไว้ รินรดาตัดสินใจก้าวออกมาจากมุมมืดในจังหวะที่วรินทร์เผลอ มือของเธอสั่นเทาแต่สายตามุ่งมั่น เธอไม่ได้มาเพื่อแอบฟัง แต่เธอมาเพื่อจบเรื่องนี้ด้วยมือของเธอเอง “คุณคงไม่มีทางได้ใช้ภาพพวกนั้นหรอกค่ะ เพราะคุณวรินทร์... ตำรวจกำลังรออยู่หน้าตึก” ทั้งสองคนหันมามองรินรดาพร้อมกัน วรินทร์หน้าถอดสีทันทีที่เห็นเลขาฯ สาวเดินนิ่งเข้ามาหา “รินรดา! เธอ... เธอทำอะไรลงไป!” “ฉันแค่ทำหน้าที่เลขาฯ ที่ดีค่ะ” รินรดากล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตในมือขึ้นมา “หลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีนอมินีที่คุณใช้ชื่อฉันแอบอ้าง ฉันส่งให้ทางหน่วยตรวจสอบแล้ว และบัญชีนั้น... มีลายเซ็นดิจิทัลของคุณเป็นคนอนุมัติเองทั้งหมด” วรินทร์พุ่งตัวเข้ามาหมายจะยื้อแย่งแท็บเล็ตจากมือเธอ แต่วิเวียนไวกว่า เธอคว้าข้อมือของคู่หมั้นหนุ่มไว้ด้วยแรงที่คาดไม่ถึงก่อนจะผลักเขาจนเซไปชนขอบโต๊ะ “จบแล้วค่ะ” วิเวียนพูดพลางจัดปกเสื้อของเธอให้เข้าที่ “คุณแพ้ตั้งแต่วันที่คุณคิดจะแตะต้องสิ่งที่ฉันหวงแหนที่สุดแล้ว” วรินทร์หอบหายใจถี่ สายตาอาฆาตพุ่งตรงมาที่รินรดา “แกคิดว่าแกชนะงั้นเหรอ? วิเวียนน่ะ... ไม่ได้รักแกหรอก! แกก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่เขากำลังรอเวลาทิ้งเหมือนคนอื่นๆ!” วิเวียนไม่สะทกสะท้าน เธอเดินไปเปิดไฟในห้องจนสว่างจ้า ก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้ารินรดาแล้วใช้มือเชยคางเธอขึ้น “รินรดาคะ... ดูเหมือนแผนลับของเราจะสำเร็จไปครึ่งหนึ่งแล้ว แต่คุณลืมอะไรไปอย่างหนึ่งหรือเปล่า” รินรดามองสบตาวิเวียนด้วยความสงสัย “อะไรหรือคะ?” วิเวียนโน้มใบหน้าลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างกันเพียงลมหายใจ ก่อนจะกระซิบข้างหู “ฉันบอกว่าให้ส่งหลักฐาน แต่ฉันไม่ได้บอกว่าให้ส่ง ‘ทั้งหมด’... และคนที่จะตัดสินชะตากรรมของเขาจริงๆ ไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นฉัน” วินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังแทรกเข้ามาในห้องทำงาน พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่คุ้นเคย ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกโดยบอดี้การ์ดของวิเวียน แต่คนที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่ตำรวจอย่างที่รินรดาคาดคิด บุคคลนั้นคือ 'อลิสา' หญิงสาวที่รินรดาเคยเห็นว่าเป็นศัตรูหัวใจคนสำคัญของวิเวียน เธอยืนถือซองเอกสารสีขาวในมือพร้อมรอยยิ้มที่ดูใจหายใจคว่ำ และมองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ขอโทษที่มาขัดจังหวะนะคะพี่วิเวียน แต่ดูเหมือนว่า... สิ่งที่อยู่ในมือรินรดา จะเป็นแค่เศษเสี้ยวของความจริงทั้งหมดที่พี่ซ่อนไว้” สการ์เล็ตโรสหวังว่าตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะคะ ขอบพระคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอค่ะ