สงครามประสาท

“ถ้าคุณคิดว่าการเอาตัวเข้าแลกจะช่วยรักษาเก้าอี้เลขานุการหน้าห้องของฉันไว้ได้... ฉันเกรงว่าคุณกำลังประเมินราคาตัวเองต่ำเกินไปนะคะ รินรดา” วิเวียนพ่นควันบุหรี่บางเบาออกจากริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงก่ำราวกับเลือดสด กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูที่ผสมกลิ่นไอของความเย็นชาลอยมาเตะจมูกรินรดา ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานตัวประธาน มือเรียวบางที่มีแหวนเพชรเม็ดโตเคาะลงบนโต๊ะไม้โอ๊กเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับฟังดูเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังของระเบิดเวลา รินรดายืนตัวตรง ความรู้สึกเจ็บจี๊ดที่หน้าอกถูกซ่อนไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยเหมือนหน้ากาก เธอประสานมือไว้ข้างหน้า บีบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว “ดิฉันไม่เคยคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่ออำนาจค่ะคุณวิเวียน สิ่งที่ดิฉันทำ... คือการปกป้องสิ่งที่ดิฉันรัก ทั้งตำแหน่งงานที่ดิฉันสร้างมาด้วยน้ำพักน้ำแรง และ ‘คน’ ที่ดิฉันให้ความสำคัญมากกว่าหน้าที่การงาน” วิเวียนหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา “คนสำคัญงั้นหรือ? คุณหมายถึงพรรณราย... คู่หมั้นของฉัน หรือว่าหมายถึงตัวคุณเองที่กำลังหลงระเริงไปกับเกมปาร์ตี้ลับที่ฉันเป็นคนกุมบังเหียนกันแน่?” บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางกดดันจนแทบหายใจไม่ออก รินรดาขยับตัวเล็กน้อย ความทรงจำเกี่ยวกับกลิ่นกายที่แสนเย้ายวนของวิเวียนในคืนที่ปาร์ตี้เดือดพล่านยังคงตามหลอกหลอน แต่เธอต้องมีสติ เธอไม่ใช่เหยื่อในเกมนี้อีกต่อไป “ถ้าคุณวิเวียนต้องการจะสื่อว่าดิฉันเป็นแค่หมากตัวหนึ่ง ก็เชิญมองเช่นนั้นได้ค่ะ” รินรดาขยับก้าวเข้าหาโต๊ะทำงานหนึ่งก้าว สายตามั่นคงไม่หวั่นไหว “แต่จำไว้นะคะ ว่าหมากตัวนี้แหละที่ถือครองไฟล์ลับที่คุณกังวลที่สุดอยู่ หากดิฉันตกงาน หรือถ้าคนของดิฉันต้องเจ็บปวด... ไฟล์นั้นจะถึงมือบอร์ดบริหารในห้านาที” วิเวียนชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มเยือกเย็นจางหายไปจากใบหน้าสวยจัด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานนานหลายวินาที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างต่อเนื่อง ก่อนที่วิเวียนจะลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหารินรดาจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “กล้าขู่ฉันเหรอคะ?” วิเวียนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวเนื้อจนขนอ่อนลุกซู่ “คุณคงลืมไปแล้วว่าคนอย่างฉันไม่เคยยอมแพ้ต่อคำขู่... และที่สำคัญ ฉันชอบเวลาที่คุณดื้อรั้นแบบนี้ที่สุดเลยค่ะ” มือเรียวของวิเวียนเชยคางของรินรดาขึ้น บังคับให้เธอต้องสบสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการอันบิดเบี้ยว รินรดาใจสั่นระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่ด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่เธอยังคงพ่ายแพ้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เลิกเล่นเกมนี้สักทีเถอะค่ะ” รินรดาเค้นเสียงตอบ “พรรณรายไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย เธอเป็นคนดี... และฉันจะไม่ยอมให้คุณใช้เธอเป็นเครื่องมือทำลายใครอีก” “โอ้... รินรดาที่น่าสงสาร” วิเวียนใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากล่างของรินรดาอย่างถือสิทธิ์ “คุณยังไม่รู้อะไรเลย ความจริงที่พรรณรายเก็บซ่อนไว้จากคุณน่ะ... มันอาจจะน่ากลัวกว่าสิ่งที่ฉันทำเสียอีก” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของพรรณรายก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ดวงตาของเธอไม่ได้มองมาที่วิเวียน แต่มองตรงมาที่รินรดาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านความหมาย “ริน... เรามีเรื่องต้องคุยกันค่ะ” พรรณรายกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ก่อนจะหันไปสบตาวิเวียนที่ยังคงยิ้มมุมปาก “และดูเหมือนว่าวันนี้... ความลับที่เธอกลัวที่สุด จะไม่ถูกเปิดเผยโดยคนนอก แต่จะเป็นฉันเองที่จะบอกกับทุกคน” รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นเอกสารในมือของพรรณรายที่ประทับตราลับสุดยอดของบริษัท... เอกสารที่เป็นจุดตัดสินชีวิตของเธอและเกมแห่งอำนาจนี้ สการ์เล็ตโรสหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นและลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนในบทนี้กันนะคะ!