การทรยศของคนใกล้ชิด

“ถ้าจะขายข้อมูล ก็ควรจะตั้งราคาให้สูงกว่าเศษเงินที่พวกมันหยิบยื่นให้สิคะ... ริน” เสียงเรียบเย็นของวิเวียนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่หรูหราเกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของ CEO สาวฟุ้งกระจายจนกลบกลิ่นกาแฟในมือของรินรดาจนหมดสิ้น รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นระริกจนกระดาษด้านในส่งเสียงเสียดสีกันเบาๆ รินรดาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาที่มักจะฉายแววราบเรียบของวิเวียนในยามนี้กลับมีความคมกริบดุจมีดโกนที่ถูกชักออกจากฝัก “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ ท่านประธาน?” รินรดาถามเสียงสั่น พยายามควบคุมสติไม่ให้หลุดลอยไปกับแรงกดดันมหาศาลที่อีกฝ่ายแผ่ออกมา วิเวียนเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเย้ายวนจนน่าขนลุก เธอวางสมาร์ทโฟนเครื่องหนึ่งลงบนโต๊ะ หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นข้อความการโอนเงินและไฟล์เอกสารลับของบริษัทที่ถูกส่งออกไปเมื่อสามชั่วโมงก่อน “อย่าให้ฉันต้องเล่นเกมถามคำตอบคำเลยค่ะรินรดา มันน่าเบื่อ” วิเวียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาหารินรดาด้วยท่วงท่าของนักล่า “ข้อมูลการประมูลโครงการใหญ่ที่รั่วไหลไปถึงมือคู่แข่งน่ะ... ถ้าไม่ใช่คุณ แล้วจะเป็นใคร? หรือว่าเพื่อนสนิทที่คอยตามติดคุณเหมือนเงาคนนั้น จะแอบมาทำเองโดยที่คุณไม่รู้ตัวกันนะ?” คำว่า ‘เพื่อนสนิท’ กระแทกเข้ากลางใจของรินรดาจนเธอต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว ‘มินตรา’... คนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเธอมาตั้งแต่วันที่เธอเริ่มงานที่นี่ คนที่เธอไว้ใจให้กุมความลับทุกอย่าง รวมถึงกุญแจเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของเธอด้วย “ไม่... มินไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ” รินรดาพยายามปฏิเสธ แต่เสียงของเธอกลับแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “งั้นเหรอคะ?” วิเวียนหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเฉียดกัน “งั้นลองอธิบายสิคะ ว่าทำไมรหัสผ่านที่ใช้เข้าถึงไฟล์ลับชุดนี้ ถึงเป็นรหัสชุดเดียวกับที่คุณเพิ่งพิมพ์ไปเมื่อวานที่คอนโด... ของคุณกับเพื่อนคนนั้น” รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความจริงที่ถูกฉีกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาทำให้เธอหน้าซีดเผือด เธอไม่ใช่คนโง่ที่จะดูไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้น หลักฐานที่วิเวียนมีนั้นชัดเจนยิ่งกว่ากระจกเงา สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกทรยศ คือการที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่าความไว้ใจที่เธอมีให้กับมินตรา คือช่องโหว่ที่ใหญ่ที่สุดที่ทำให้เธอกำลังจะพังพินาศ วิเวียนใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางรินรดาขึ้น สัมผัสที่เย็นเยียบทำให้อีกฝ่ายสะท้าน “โลกของธุรกิจน่ะริน... มันไม่มีที่ว่างสำหรับความสงสารหรอกนะคะ ถ้าคุณปกป้องคนที่ทำร้ายคุณไม่ได้ คุณก็ไม่ควรอยู่ที่นี่ในฐานะมือขวาของฉันอีกต่อไป” “ดิฉันไม่ได้ขายข้อมูลค่ะวิเวียน... ดิฉันถูกใส่ร้าย” รินรดาสวนกลับด้วยสายตาที่เริ่มแข็งกร้าว ความเจ็บปวดในอดีตที่เคยถูกหักหลังหวนกลับมาทิ่มแทงซ้ำอีกครั้ง “แต่ถ้าคุณจะเชื่อใจคนนอกมากกว่าคนที่ทำงานถวายหัวให้คุณมาตลอด ก็เชิญค่ะ” “โอ้... ไม่ใช่ว่าฉันไม่เชื่อคุณหรอกนะ” วิเวียนกระซิบข้างหู น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นความเย้ายวนที่แฝงไปด้วยอันตราย “แต่ความลับที่ฉันเพิ่งได้รับมาเนี่ยสิ มันเปลี่ยนเรื่องราวทั้งหมดไปเลย... มินตราไม่ได้แค่ขายข้อมูลให้ศัตรู แต่เธอเพิ่งส่งคลิปบันทึกภาพใน ‘ปาร์ตี้ลับ’ ของเราเมื่อคืนไปให้กับนักข่าวบันเทิงด้วยค่ะ” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง ภาพความทรงจำที่เกิดขึ้นในห้องปิดตายเมื่อคืนย้อนกลับมา ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ถ้าเรื่องนั้นหลุดออกไป ทั้งเธอและวิเวียนจะถูกทำลายโดยสมบูรณ์ ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักออกอย่างแรง มินตราเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาที่มองมารินรดานั้นกลับเต็มไปด้วยความสมเพชและอำนาจที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “เกมจบแล้วค่ะรินรดา” มินตรากล่าวพลางวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะวิเวียน “ฉันไม่ได้ทรยศเพื่อน... ฉันแค่เลือกข้างที่ให้ผลตอบแทนดีกว่า... และคนคนนั้นก็ไม่ใช่นายจ้างที่จอมปลอมอย่างวิเวียนหรอกนะ” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงภาพของมินตรากำลังนั่งอยู่กับชายวัยกลางคนที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... ‘ศัตรูหมายเลขหนึ่ง’ ของวิเวียนที่เธอพยายามขัดขวางมาตลอด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เคยดูสูงส่ง วิเวียนไม่ได้โกรธอย่างที่รินรดาคาดคิด แต่เธอกลับยิ้มกว้างกว่าเดิม เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและคาดเดาไม่ได้ที่สุดในชีวิตของรินรดา ขณะที่มินตราก้าวถอยหลังไปยืนข้างหลังชายปริศนาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนั้นเอง... ชายที่รินรดาไม่มีวันลืม เพราะเขาคือคนที่เคยพรากทุกอย่างไปจากเธอในอดีต สการ์เล็ตโรสหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดเผยตัวตนของศัตรูในบทนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อว่ารินรดาจะกอบกู้สถานการณ์อย่างไรในตอนต่อไปนะคะ