สถานการณ์บังคับ

เสียงสัญญาณเตือนภัยโทนต่ำระดับสามดังก้องกังวานขึ้นทันทีที่หน้าจอคอนโซลตรงหน้าดับวูบ ไม่ใช่เสียงเตือนแบบที่ระบบคอมพิวเตอร์ส่วนกลางมักจะสังเคราะห์ให้ฟังดูเป็นมิตร หากแต่เป็นเสียงโลหะเสียดสีกันด้วยแรงบีบมหาศาลจากภายนอก ซึ่งสะท้อนผ่านโครงสร้างชั้นบรรยากาศจำลอง (Bio-Atmospheric Simulation Chamber) จนเนื้อตัวของผมสั่นสะเทือนตาม "ระบบล็อกเกราะนิรภัยด้านนอกกำลังล่มสลายแรงดันในห้องควบคุมหลักกำลังลดลงต่ำกว่าเกณฑ์ความปลอดภัยร้อยละสี่สิบ" เสียงของระบบ AI ประจำสถานีรายงานด้วยความเรียบเฉย ทว่ากลับสร้างความตึงเครียดให้บรรยากาศในห้องแคบๆ นี้จนแทบหายใจไม่ออก ผม—อาชวิน—หันขวับไปมองชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบผู้คุมกฎสีดำสนิทที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร อีไลจาห์ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบยังคงกวาดมองตัวเลขพารามิเตอร์ที่วิ่งพล่านบนหน้าจอโฮโลแกรมด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ราวกับเขากำลังอ่านรายงานประจำวัน มากกว่าจะเผชิญหน้ากับความเป็นความตายที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้จากคำสั่งกำจัดเป้าหมายเมื่อสكرกครู่ "คุณมัวยืนรออะไรอยู่ล่ะครับ ท่านผู้ตรวจการ?" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันนิดๆ เพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดในกระแสเลือด "หรือว่าคู่มือของสภาเนบิวลาไม่ได้สอนวิธีปิดวาล์วฉุกเฉินในสภาพแรงโน้มถ่วงศูนย์?" อีไลจาห์ปรายตามองผมแวบหนึ่ง มุมปากของเขาหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "ผมไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องกลไกสกปรกพวกนี้หรอกครับวิศวกรอาชวิน... เพราะหน้าที่ของผมคือการยืนยันว่าคุณจะไม่รอดออกไปจากห้องนี้ต่างหาก ไม่ว่าจะด้วยฝีมือของอุบัติเหตุที่ถูกจัดฉาง หรือด้วยมือของผมเอง" "น่าประทับใจในความซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ดีนี่ครับ" ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะพุ่งตัวไปยังแผงควบคุมหลักที่ประกายไฟกำลังปะทุออกมาเป็นระยะ "แต่ถ้าผมตายตอนนี้ ความลับเรื่องรหัสผ่านเข้าถึงระบบแกนกลางที่ผมฝังไว้ในซับรูทีนก็จะตายตามไปด้วย... ซึ่งผมคิดว่าท่านผู้ตรวจการคงไม่อยากกลับไปรายงานเบื้องบนมือเปล่าหรอกจริงไหมครับ?" อีไลจาห์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความกดดันรอบตัวเข้มข้นขึ้นในพริบตา ความเงียบงันชั่วขณะถูกคั่นด้วยเสียงระเบิดย่อยๆ จากท่อส่งความดันด้านบน ละอองความเย็นพวยพุ่งออกมาปกคลุมพื้นที่จนทัศนวิสัยเริ่มพร่ามัว ไม่มีเวลาให้ต่อรองกันอีกแล้วครับ "ขยับมานี่" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจสั่งการเฉียบขาด อีไลจาห์ก้าวเข้ามาประชิดตัวผมอย่างไร้รอยต่อ มือสวมถุงมือไนลอนสีดำคว้าเข้าที่ข้อศอกของผมแล้วดึงกระชากให้หลุดจากวิถีของเศษกระจกที่กำลังแตกกระจาย แรงปะทะทำให้ไหล่ของเรากระแทกันอย่างแรง กลิ่นโอโซนผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของเครื่องแบบผู้คุมกฎจู่โจมประสาทสัมผัสของผมอย่างกะทันหัน "ผมจัดการฝั่งนี้เอง... คุณไปแก้รหัสที่แผงควบคุมสำรองตรงนั้นซะ" อีไลจาห์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะบังคับให้เราต้องพึ่งพาอาศัยกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ก็ตาม ผมกัดฟันกรอด ยอมรับความจริงที่ว่าความฉลาดแกมโกงของผมในตอนนี้ไม่มีทางเอาตัวรอดจากห้องที่ถูกซีลตายตัวนี้ได้หากขาดพละกำลังและความนิ่งเยือกเย็นของชายคนนี้ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดผลักดันให้ผมพุ่งไปยังแผงควบคุมสำรอง นิ้วมือรัวลงบนแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วจนเกิดภาพติดตา สมองส่วนวิศวกรประเมินโครงสร้างของชั้นบรรยากาศจำลองที่กำลังบิดเบี้ยว แรงดันอากาศภายนอกพยายามจะดูดกลืนทุกสิ่งออกไปสูญญากาศ "แรงดันลดลงถึงขีดวิกฤตแล้วครับ!" ผมตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของระบบระบายอากาศที่พังทลาย "ถ้าเราไม่ตัดการเชื่อมต่อโซน B ภายในสามสิบวินาทีนี้ แรงอัดจะทำให้ห้องนี้ยุบตัวเข้าหากัน!" "ผมกำลังพยายามเชื่อมต่อระบบบายพาส" เสียงของอีไลจาห์ดังลอดมาจากอีกฝั่ง น้ำเสียงของเขาเริ่มมีร่องรอยความเหนื่อยหอบจากการใช้แรงต้านวาล์วไฮดรอลิกที่ฝืดเคือง "แต่ระบบส่วนกลางบล็อกการเข้าถึง... มีใครบางคนกำลังตั้งค่ารหัสผ่านใหม่จากภายนอก!" ผมชะงักกึก ความคิดในหัวแล่นปิ๊ดปรอด *คำสั่งกำจัดเป้าหมายเริ่มต้นทำงาน...* ไม่ใช่แค่ระบบอัตโนมัติแน่ครับ มีคนควบคุมมันอยู่ข้างนอก และคนคนนั้นจงใจจะฝังกลบเราทั้งคู่ไว้ที่นี่เพื่อปิดปากความลับบางอย่างที่ผมบังเอิญล่วงรู้เข้า "ไอ้สารเลวเอ้ย..." ผมสบถออกมาเบาๆ "พวกมันไม่ได้แค่จะกำจัดผม... แต่ต้องการเก็บคุณด้วยเหมือนกันครับท่านผู้ตรวจการ! เพราะคุณรู้มากเกินไปเกี่ยวกับโครงการจัดซื้อจัดจ้างลับของสภา" อีไลจาห์เงียบไปชั่วขณะ มือที่กำลังออกแรงดึงคันโยกฉุกเฉินชะงักลงไปเสี้ยววินาทีหนึ่ง ก่อนที่ความเยือกเย็นจะกลับคืนสู่แววตาของเขาอีกครั้ง "เรื่องนั้นผมจัดการทีหลังได้..." อีไลจาห์เหลือบมองมาที่ผม แววตาสะท้อนประกายความมุ่งมั่นที่ทรงพลังอย่างประหลาด "แต่ตอนนี้... ถ้าคุณไม่อยากตายเป็นปุ๋ยอยู่ในนี้นะอาชวิน... ส่งมือซ้ายของคุณมาที่เซนเซอร์ยืนยันตัวตนร่วมสิ!" ผมไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งตัวเข้าไปหาเขาแล้วทาบฝ่ามือลงบนแผงเซนเซอร์สีแดงฉานเคียงข้างกับมือของอีไลจาห์ แสงเลเซอร์สีฟ้ากราดผ่านผิวหนัง อ่านค่าชีวมิติของเราทั้งสองคนพร้อมกัน เสียงระบบคอมพิวเตอร์ประกาศก้องด้วยโทนเสียงที่เปลี่ยนจากสีแดงเดือดเป็นสีเขียวมั่นคง *“ยืนยันตัวตนสำเร็จ: การควบคุมแบบคู่ (Dual Authorization) เปิดใช้งาน. ยกเลิกคำสั่งทำลายอัตโนมัติ”* แรงดันมหาศาลที่กดทับร่างของเราคลายตัวลงในพริบตา เสียงโลหะหยุดการเสียดสี เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของคนสองคนที่ยืนแนบชิดกันท่ามกลางไอความเย็นที่ระเหยขึ้นมาจากพื้นห้อง ใบหน้าของเราห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ผมมองเห็นหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามขมับของอีไลจาห์ และเขาก็คงมองเห็นความดื้อรั้นที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของผมเช่นกัน มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่กึ่งกลางระหว่างความเป็นศัตรูและการไว้ใจอย่างสุดขั้วในวินาทีที่เป็นตาย "เราเพิ่งรอดตายมาได้หวุดหวิดเลยนะครับ" ผมกระซิบเสียงพร่า พยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งเอาไว้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความเร้าใจ อีไลจาห์ไม่ได้ถอยตัวออกทันที เขายังคงจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม นิ้วเรียวยาวของเขายังคงค้างอยู่บนแผงควบคุมใกล้กับข้อมือของผม ความเงียบสงบที่น่าอึดอัดแต่กลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณแผ่ซ่านระหว่างเรา ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำแซวหยอกลบเพื่อทำลายบรรยากาศอันตรายนี้ เสียงเคาะโลหะดังขึ้นจากผนังด้านหลังท่อระบายอากาศ... มันไม่ใช่เสียงจากกลไกของสถานี แต่มันเป็นเสียงเคาะสามครั้งเป็นจังหวะ—ราวกับรหัสลับที่ใช้เฉพาะในหน่วยปฏิบัติการพิเศษใต้ดินของสภาเนบิวลา อีไลจาห์ขมวดคิ้วมุ่นทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ช่องระบายอากาศที่ถูกเปิดออกครึ่งหนึ่ง "นั่นไม่ใช่ระบบอัตโนมัติ..." อีไลจาห์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับข้างแก้มของผม "และดูเหมือนว่า... คนที่ส่งเรามาที่นี่ จะไม่ได้ตั้งใจให้เราตายในอุบัติเหตุตั้งแต่แรก" มือของเขาค่อยๆ เลื่อนลงไปแตะด้ามปืนพกเลเซอร์ที่ข้างเอวอย่างแนบเนียน พร้อมๆ กับที่ฝาครอบท่อระบายอากาศด้านบนค่อยๆ เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นกระบอกปืนสีดำสนิทที่เล็งตรงมายังศีรษะของผมจากความมืดมิดเบื้องบน! ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าแรงโน้มถ้วングและเงื่อนงำอวกาศไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ