ทฤษฎีความสวยที่เห็นไม่ตรงกัน

โต๊ะประชุมตัวยาวไม้สักทองแท้ถูกยึดครองด้วยเศษซากความเห็นที่ไม่ลงรอยกัน ใบก지ไม้ดัด กิ่งยูคาลิปตัสสีเขียวหม่น และดอกกุหลาบอังกฤษสีพีชอ่อนระเกะระกะอยู่ตรงกลาง ราวกับสนามรบขนาดย่อมที่เพิ่งผ่านพ้นการปะทะคารม ภัครัตน์ยืนกอดอกแน่น ปลายนิ้วเรียวเคาะเบา ๆ ที่ต้นแขนเพื่อสะกดกลั้นความหงุดหงิดที่กำลังพลุ่งพล่านเป็นระลอก รัชชานนท์ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับยังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองแบบแปลกประสงค์บนแท็บเล็ตในมือราวกับกำลังจับผิดอาชญากร "คุณกำลังจะบอกฉันว่า... ซุ้มดอกไม้หน้างานแต่งงานมูลค่าเจ็ดหลัก ต้องถูกรื้อออกแล้วจัดใหม่ให้ตรงล็อกเป๊ะ ๆ ทุกองศาอย่างนั้นเหรอคะ, คุณรัชชานนท์?" น้ำเสียงหวานที่เจือกระแสประชดประชันดังขึ้นทำลายความเงียบ ร่างเพรียวในชุดสูทลำลองสีครีมขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะเล็กน้อยเพื่อกดดัน รัชชานนท์เงยหน้าขึ้นช้า ๆ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มด้วยความระอาเล็กน้อย ก่อนจะถอดแว่นตากรอบทองออกแล้ววางลงบนโต๊ะเสียงดัง *‘กริ๊ก’* "ผมไม่ได้บอกให้รื้อเพราะมันไม่ตรงล็อกครับ... แต่ผมบอกว่ามัน 'ไร้ระเบียบ'" สถาปนิกหนุ่มเน้นเสียงทีละคำอย่างเยือกเย็น "งานแต่งของน้องสาวผม แขกที่มาคือผู้มีเกียรติระดับประเทศ ทุกตารางนิ้วต้องสะท้อนความสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ไม่ใช่ปล่อยให้กิ่งไม้พวกนี้เลื้อยระเกะระกะเหมือนสวนหลังบ้านร้าง" "นี่คุณว่าสวนของฉันเป็นป่าช้าเหรอคะ!" ภัครัตน์ปรี่เข้าไปประชิดโต๊ะ มือเรียวตบลงบนพื้นไม้เสียงดังสนั่นจนกิ่งกุหลาบสะเทือน "นั่นคือ 'ศิลปะ' ค่ะ! ความงามที่แท้จริงมันต้องมีชีวิต มีลมหายใจ มีความพริ้วไหวตามธรรมชาติ ไม่ใช่หุ่นยนต์ทื่อ ๆ ที่คุณพยายามจะเอาไม้บรรทัดมาวัดทุกกลีบดอกไม้แบบนี้!" "ศิลปะที่ควบคุมไม่ได้ ก็คือความล้มเหลวครับ" รัชชานนท์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงเกือบหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวกดดันขึ้นมาทันที เขาก้าวเข้าไปหาหญิงสาวโดยไม่ยอมหลบตา "คุณจัดดอกไม้ตามอารมณ์ชั่ววูบ แต่ผมต้องรับผิดชอบภาพรวมทั้งหมดของงาน ถ้าช่างภาพถ่ายมุมกว้างแล้วเจอใบไม้หลุดเฟรมไปสักใบเดียว คุณคิดว่าชื่อเสียงบริษัทผมจะเอาไปไว้ที่ไหน" "ก็เอาไปไว้ในกระดาษทรายที่คุณใช้ขัดสมองตัวเองนั่นแหละค่ะ!" ภัครัตน์สวนกลับทันควัน หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ ดวงตากลมโตวาววับไปด้วยประกายไฟ "เกิดเป็นภัทรนี่ซวยจริง ๆ ต้องมาทำงานร่วมกับหุ่นยนต์ไร้หัวใจที่แยกไม่ออกระหว่าง 'ความสมบูรณ์แบบ' กับ 'ความตาย'!" รัชชานนท์ชะงักไปนิด ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นหยาดเหงื่อบาง ๆ ที่ซึมอยู่ตามไรผมของหญิงสาว ความใกล้ชิดระดับที่ปลายจมูกแทบจะชนกันทำให้กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลิผสมวานิลลาจากตัวเธอลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสอย่างจัง เขาเผลอมองริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงฉอด ๆ นั้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาแล้วเบี่ยงสายตาหนี "ปากเก่งนักนะ..." เขากระซิบเสียงต่ำ รatซซานนท์โน้มใบหน้าลงไปใกล้จนภัครัตน์ต้องผถอยหลังโดยสัญชาตญาณ "ถ้ามั่นใจว่างานของคุณมันสวยงามนัก ก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ... ภายในเย็นนี้ ทำให้ผมรู้สึกว่าซุ้มบ้าๆ นี่มันมี 'ชีวิต' อย่างที่คุณพูดให้ได้ ถ้าทำไม่ได้ คุณต้องยอมรื้อจัดใหม่ตามแบบที่ผมวไว้ทุกลำดับ" "แล้วถ้าฉันทำได้ล่ะคะ?" ภัครัตน์เชิดหน้าขึ้นท้าทาย ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่นิ้วเดียว "ถ้าคุณทำได้..." รัชชานนท์เว้นจังหวะ มุมปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจที่หาดูได้ยาก ดวงตาคู่คมพินิจมองใบหน้าเนียนที่แดงก่ำด้วยความโกรธ "ผมจะยอมพาคุณไปกินดินเนอร์ร้านโปรดที่คุณบ่นว่าจองคิวยากนักยากหนา... ด้วยเงินของผมเอง" "ดีค่ะ! รับคำท้า!" ในจังหวะที่ภัครัตน์กำลังจะหันหลังกลับไปคว้ากรรไกรตัดกิ่งเพื่อเริ่มสงครามย่อย ๆ อีกครั้ง ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท รินรดาเพื่อนสนิทและผู้ช่วยสาววิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมโทรศัพท์มือถือในมือ "ภัทร! แย่แล้วแก! ทางออกงานโทรมาแจ้งว่า... แขกวีไอพีขอเปลี่ยนธีมสีงานกะทันหัน จากพีชอ่อนกลายเป็น 'สีแดงเลือดหมูสไตล์โกธิค'!" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขีด รัชชานนท์หันขวับมามองหน้าภัครัตน์ทันที ขณะที่หญิงสาวอ้าปากค้าง สมองที่ประมวลผลเรื่องดอกไม้มาทั้งวันแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยง ๆ ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไร รัชชานนท์กลับยื่นมือหนาออกมาคว้าข้อมือเรียวของภัครัตน์ไว้แน่นโดยไม่ให้ตั้งตัว แรงดึงมหาศาลทำให้เธอเซถลาเข้าไปปะทะแผงอกกว้างอย่างจัง จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด "ดูท่าทาง..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนขนลุกซู่ "งานนี้เราคงต้องร่วมมือกัน... จัดงานศพให้ความ 'สมบูรณ์แบบ' ของผมกับความ 'มีชีวิต' ของคุณซะแล้วล่ะมั้งครับ" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความหัวจะปวดของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!