กาแฟหนึ่งแก้วกับความกวน

“บอกแล้วไงคะว่าไม่ต้องซื้อมาเผื่อ! ฉันบอกแกเป็นรอบที่แปดร้อยแล้วนะไอ้คุณภาคิน!” เสียงแหลมสูงของพายแทบจะทะลุเพดานร้านกาแฟหน้าคณะนิเทศฯ จนนักศึกษาโต๊ะข้างๆ ถึงกับสะดุ้งหันมามองเป็นตาเดียว แต่คนถูกด่ากลับทำลอยหน้าลอยตา ยักไหล่กวนๆ สองทีแถมยังส่งยิ้มพิมพ์ใจชนิดที่เรียกว่า ‘น่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก’ มาให้ หุ่นล่ำสันในเสื้อช็อปวิศวะสีเลือดหมูพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นข้อศอกแข็งแรงนั้นกำลังท้าวคางมองเธอด้วยสายตากรุ้มกริม “โวยวายเสียงดังอีกแล้วนะยัยพาย กาแฟมันผิดอะไรล่ะครับ หืม? แก้วนี้ฉันไม่ได้ซื้อ ‘เผื่อ’ ซะหน่อย ฉันตั้งใจซื้อ ‘ให้’ ต่างหาก ย้ำชัดนะ… ให้เธอคนเดียวเลย” คินลากเสียงยาวตรงคำว่า ‘ให้’ พร้อมกับเลื่อนแก้วทรงสูงที่มีลายมือหวัดๆ เขียนด้วยปากกาเมจิกสีดำว่า *‘หวานน้อยแต่รักมาก สำหรับยัยขี้โวย’* มาตรงหน้าเธอ พายเห็นแล้วอยากจะหยิบแก้วกาแฟราดหัวมันจริงๆ ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไร หน้ามึนเป็นโล่ ยางอายคงเหลือศูนย์ตั้งแต่สอบแคลคูลัสผ่านเมื่อเทอมก่อนแล้วมั้ง! เหตุการณ์เมื่อวานยังคุกรุ่นอยู่ในความทรงจำ เธอยังโกรธเรื่องที่เขาแกล้งทำเป็นลืมกระเป๋าเอกสารไว้ในรถแล้วหลอกให้เธอตามไปเอาเก้อจนต้องเสียเวลานั่งรออยู่ครึ่งค่อนวัน แถมพอเธอโทรไปด่าก็ดันตอบกลับมาหน้าตาเฉยว่า *‘ก็อยากเจอหน้า คิดถึงผิดรึไง’* คิดดูเอาเองเถอะค่ะว่าผู้หญิงคนไหนจะไปทนไหวกับความหน้ามึนระดับนี้ “ไม่ต้องมาทำเป็นพูดจาหยอดหวานเลยนะ คิน! นายคิดว่าทำท่าทางแบบนี้แล้วฉันจะหายโกรธเรื่องเมื่อวานเหรอ ฝันไปเถอะ ยัยรินบอกฉันหมดแล้วว่าแผนทั้งหมดเป็นฝีมือแกกับยัยรินที่สมรู้ร่วมคิดกัน!” พายชี้หน้าคาดโทษ นิ้วเรียวสั่นระริกด้วยความโมโหปนเคืองระคนหมั่นไส้ “อ้าว พาดพิงฉันเฉยเลยนะแก” เสียงหวานใสของรินดังแทรกขึ้นมาจากโต๊ะข้างๆ พร้อมกับถุงขนมเค้กในมือ รินยักคิ้วให้พ and แล้วทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างไม่สะทกสะทกสะท้าน “อย่ามาปรักปรำฉันนะยัยพาย ฉันแค่ให้ข้อมูลเบาะแสเฉยๆ ว่าแกชอบกินกาแฟร้านนี้ตอนบ่ายสาม ส่วนโปรj ect แกล้งคนเนี่ย… ฉันยกให้เป็นลิขสิทธิ์เฉพาะตัวของวิศวะสายตื๊อเขาคนเดียวเลยจ้า” “ริน! แกมันเพื่อนทรยศ!” พายหันไปแยกเขี้ยวใส่เพื่อนรักทันที “ทรยศตรงไหน เขาจ้างฉันด้วยชาไทยปั่นนะเว้ย อีกอย่าง… ฉันหวังดีหรอกน่า แกดูสิ คินเขายอมยืนต่อแถวร้านนี้นานตั้งครึ่งชั่วโมงเพื่อแกเลยนะเว้ย ปกติผู้ชายคณะนี้มันเคยต่อแถวซื้ออะไรนานๆ ที่ไหน นอกจากคิวซื้อเบียร์หน้ามอ” รินรีบแก้ตัวพลอยส่งซิกขยิบตาให้คินเป็นเชิงว่า *‘ฉันช่วยแกเต็มที่แล้ว ที่เหลือจัดการเอง’* คินหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยของพายกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ เธอกลเกลียดนักไอ้รอยยิ้มมุมปากแบบนี้ รอยยิ้มที่ชอบทำให้คนอื่นใจสั่นอยู่เรื่อย ทั้งที่เมื่อก่อนเราเป็นแค่ ‘เพื่อนสนิท’ ที่รู้ไส้รู้พุงกันทุกเรื่องแท้ๆ แต่พอหมอนี่เกิดนึกครึ้มอะไรขึ้นมาไม่รู้ มาประกาศกร้าวว่าจะ ‘ขอจีบเพื่อนสนิทตัวเองคืนสถานะแฟน’ ชีวิตเธอก็ไม่เคยสงบสุขอีกเลย “ได้ยินที่เพื่อนรักแกพูดไหมล่ะ ฉันลงทุนขนาดนี้แล้ว… หายโกรธฉันเถอะนะพาย นะครับคนดี” คินเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงออดอ้อน สองมือประสานกันทำท่าทางน่าสงสารแบบที่เห็นแล้วอยากจะเอาเท้าก่ายหน้าผาก “ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้เลยนะ… ขนลุก!” พายเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาพราวระยับคู่นั้น แต่จังหวะที่หันไป สายตาเจ้ากรรมดันไปปะทะเข้ากับร่างสูงโปรดของ ‘ธันย์’ รุ่นพี่ปีสี่จากคณะเศรษฐศาสตร์ที่กำลังเดินถือแฟ้มเอกสารเข้ามาในร้านพอดี ธันย์ส่งยิ้มสุภาพเป็นมิตรมาให้ พร้อมกับก้าวเข้ามาทักทาย “อ้าว พาย บังเอิญจังเลยครับ มานั่งทำอะไรตรงนี้หรอ” พายชะงักไปนิด กำลังจะอ้าปากตอบ แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียง ร่างหนาของคินก็ขยับตัวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอและธันย์อย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง แผ่นหลังกว้างบังรัศมีของธันย์มิดชิด พร้อมกับเสียงทุ้มที่กดต่ำลงจนฟังดูน่าเกรงขามขึ้นมาทันตาเห็น “แฟนเขานั่งอยู่ตรงนี้ครับพี่… ส่วนพายกำลังจะกลับคณะพอดีใช่ไหมพาย?” คินหันมามองหน้าเธอ ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ส่งสัญญาณเตือนภัยแบบเงียบๆ ที่พายอ่านความหมายออกทันทีว่า *‘กล้าเล่นหูเล่นตากับผู้ชายอื่นต่อหน้าฉันสิ ตายแน่’* ธันย์เลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจนิดหน่อยก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ “อ้าว… ขอโทษทีครับ พี่ไม่รู้ว่ามีแฟนแล้ว นึกว่ายังโสดอยู่… งั้นพี่ขอตัวก่อนนะพาย ไว้เจอกัน” พายอ้าปากค้าง อยากจะเถียงใจจะขาดว่า *‘ฉันยังไม่ได้เป็นแฟนกับไอ้บ้านี่สักหน่อย!’* แต่ธันย์ก็เดินเลี่ยงออกไปเสียแล้ว เธอหันขวับมามองหน้าคนตัวโตที่ตอนนี้ทำหน้าลอยชายราวกับเป็นผู้ชนะ “ไอ้คิน! ใครแฟนแกวะ! พูดจาพล่อยๆ แบบนี้อีกแล้วนะ!” พายกำมือแน่น ทุบลงบนโต๊ะเบาๆ ด้วยความคับแค้นใจ “เดี๋ยวก็เป็นน่า… พูดบ่อยๆ เดี๋ยวปากมันจะชินไปเอง” คินยิ้มกริ่ม ยื่นมือหนามาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ให้ลุกหนี “กลับคณะกันเถอะ เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง… อ้อ แล้วก็ กาแฟแก้วนั้น ห้ามทิ้งเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะถือว่าแกใจร้ายกับหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันนะ” พายหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก เธอสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ก็ไม่พ้นเพราะแรงคว้าที่มากกว่า “คนบ้า! คนฉวยโอกาส!” เธอพึมพำด่าเบาๆ แต่ฝีเท้ากลับยอมเดินตามแรงจูงของเขาไปโดยปริยาย รินที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ ยิ้มกริ่ม หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความยุกยิกส่งเข้ากลุ่มแชตลับระหว่างเธอกับเพื่อนในกลุ่มทันทีด้วยความมันเขี้ยว ในขณะที่สองคนเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินร่มRื่นของมหาวิทยาลัย คินก็ยังคงทำหน้าที่ ‘รุ่นพี่สายตื๊อ’ ได้อย่างยอดเยี่ยม ปากก็พูดแซวโน่นแซวพายไม่หยุด จนพายต้องคอยหันไปค้อนปะเหลือกใส่เป็นระยะ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงทะเลาะเบาะแว้งอันคุ้นเคย แต่ลึกๆ ในอกของพายกลับเต้นผิดจังหวะอย่างควบคุมไม่ได้… เธอกลัวเหลือเกินว่า หัวใจเจ้ากรรมดวงนี้ จะเผลอใจไปยอมจำนนให้ความกวนประสาทของเขาเข้าจริงๆ สักวัน เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของคินดังขึ้น ขัดจังหวะการหยอกล้อ เขาหยิบมันขึ้นมาดูแวบหนึ่ง สีหน้าที่เคยทะเล้นขี้เล่นเมื่อครู่พลเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจอก่อนจะชะงักฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน จนพายที่เดินตามหลังมาเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังกว้าง “เฮ้ เดินดีๆ สิแก หยุดทำไมเนี่ย…” พายบ่นอุบ กำลังจะเงยหน้าขึ้นต่อว่า แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนกลับลงคอไป เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนักของคิน นิ้วแกร่งของคินกำลังรัวพิมพ์ข้อความตอบกลับใครบางคนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าคมสันตึงเครียดขึ้นจนพายรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศฟีลกู๊ดเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่ม “คิน… เป็นอะไรหรือเปล่า ใครส่งข้อความมา?” พายถามด้วยความสงสัยระคนกังวล คินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่เธอด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่เธออ่านไม่ออก ทั้งโกรธ หวงแหน และ… ความลังเลบางอย่างที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย ก่อนที่คินจะทันได้เอ่ยปากตอบอะไร เสียงเรียกชื่อเขาก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง ท่ามกลางเงามืดใต้ร่มไม้ใหญ่ ร่างระหงของใครบางคนก้าวออกมาจากมุมตึกคณะ พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้คินถึงกับสันหลังวาบ “ไงคะคิน… ไม่เจอกันนานเลยนะ จำฉันได้ไหม?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้หัวใจไปพร้อมกับยัยพายและเจ้าคนตื๊อนะคะ! หวังว่าจะอมยิ้มและฟินกันถ้วนหน้า แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะทุกคน!