สถานะคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย

"ถ้าคุณคินยังพูดมากหรือกวนประสาทฉันอีกแม้แต่ประโยคเดียว งานโปรเจกต์ตัวนี้ ฉันจะเขียนชื่อตัวเองคนเดียวแล้วปัดชื่อคุณตกน้ำไปเลยนะคะ!" เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวดัง *ปัง* สนั่นห้องสมุดเงียบสงบจนนักศึกษาโต๊ะข้างๆ สะดุ้งโหยงหันมามองเป็นตาเดียว แต่พายในตอนนี้... บอกเลยว่าเธอไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้นค่ะ ความอดทนของนักศึกษาปีสามคณะนิเทศศาสตร์คนนี้มันหมดอายุลงตั้งแต่เมื่อคืนที่อีตาพี่วศินส่งข้อความมากวนประสาทเรื่องสถานะบ้าบออะไรนั่นแล้ว! ร่างสูงใหญ่ของคนที่ถูกพาดพิงถึงไม่ได้มีความสะทกสะสะท้านแม้แต่น้อย คินไวกว่า ขาวยาวกว่า และกวนประสาทเป็นเลิศกว่า เขายกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง ส่งยิ้มยียวนแบบที่พายอยากจะเอาสันหนังสือประวัติศาสตร์ศิลป์ฟาดหน้าสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "โห ตัวเล็ก ใจร้ายจังเลยอ่ะ ไหนบอกว่าจะทำงานร่วมกันแบบมืออาชีพไงครับ... อ๊ะๆ อย่าเพิ่งแยกเขี้ยวใส่พี่นะ มองตาก็รู้ว่าคิดจะเอาคัตเตอร์กรีดหน้าพี่อยู่ใช่ไหมล่ะ" "รู้ดีนักนะคะ!" พายแยกเขี้ยวใส่จริงๆ สมใจเขา คิ้วเรียวขมวดมุ่นจนแทบจะผูกกันเป็นปม ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธปนความเขินที่ควบคุมไม่ได้ "ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์บังคับให้เด็กนิเทศฯ ต้องจับคู่กับเด็กวิศวะฯ ทำโปรเจกต์บูรณาการร่วมกัน ฉันไม่มีวันเอาชื่อตัวเองมาผูกติดกับคนเจ้าเล่ห์อย่างคุณเด็ดขาด!" "ว้า เสียใจจัง ที่แท้เราก็เป็นแค่เหยื่อของระบบการศึกษาเหรอเนี่ย" คินแกล้งทำเสียงเศร้าสร้อย เอามือทาบอกประกอบฉากได้อย่างน่าหมั่นไส้ ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะพราวระยับขึ้นด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่พายเห็นแล้วต้องรีบถอยกรูด "แต่ก็นะ... โลกกลมกว้างจะตาย ทำไมอาจารย์ไม่สุ่มให้พี่ไปคู่กับคนอื่น ทำไมต้องเป็น 'พาย' คนน่ารักปากแข็งคนนี้ด้วยล่ะ หรือว่าฟ้าดินจะลิขิตมาแล้ว หื้ม?" "ลิขิตบ้านคุณสิคะ! เลิกหยอดสักทีได้ไหม ฉันขนลุก!" พายสะบัดหน้าหนี พยายามรวบรวมสติแล้วก้มลงมองกระดาษแผ่นรองเขียนที่มีหัวข้อโครงงานโปรเจกต์ชิ้นใหญ่เบิ้มวางอยู่ตรงกลาง 'การพัฒนาสื่อดิจิทัลเพื่อการประชาสัมพันธ์วิศวกรรมยั่งยืน' แค่ชื่อหัวข้อก็ยาวเป็นหางว่าวและชวนปวดหัวแล้ว นี่เธอยังต้องมานั่งปั่นงานชิ้นนี้ร่วมกับอดีตเพื่อนสนิทที่พยายามจะเลื่อนขั้นเป็นคนรู้ใจ—แถมยังชอบฉวยโอกาสขโมยแต้มต่อทางความรู้สึกอยู่เรื่อย—อีกตั้งครึ่งเทอม ชีวิตของพายในวัยปีสามช่างมืดมนเสียจริงค่ะ บรรยากาศในห้องสมุดเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงกระซิบกระซาบเบาๆ ของนักศึกษาโต๊ะอื่นและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานแข่งกับความร้อนรุ่มในใจของพาย คินขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือกลิ่นบุคลิกสปอร์ตที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาโชยแตะจมูก ทำเอาหัวใจเจ้ากรรมของพายเต้นผิดจังหวะไปเสียดื้อๆ ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทของเธอจริงๆ "โอเคๆ เลิกเล่นก็ได้ครับ ยอมจำนนต่อหลักฐานแล้ว" คินเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้นมาบ้าง นิ้วเรียหายาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ "งั้นเรามาตกลงกติกาในการทำงานแบบ 'ไม่เผาผี' ตามที่คุณพายต้องการอย่างเป็นทางการดีกว่า จะได้ไม่มีใครเสียเปรียบและไม่มีใครต้องมานั่งป28ดหัวทีหลัง... ว่าไงครับ?" พายหันขวับกลับมามอง เขาดูกะล่อนน้อยลง และนั่นแหละที่ทำให้เธอต้องระวังตัวแจมากกว่าเดิม "เงื่อนไขแรก ห้ามล้ำเส้นเรื่องส่วนตัวเด็ดขาดค่ะ งานก็คืองาน ประชุมเสร็จแยกย้าย ห้ามมีมุกจีบ ห้ามหยอด ห้ามแซว ห้ามทำตัวรุ่มร่ามเด็ดขาด!" "อื้อหือ... โหดร้ายจัง ห้ามจีบเลยเหรอ" คินทำหน้าหงิกเป็นเด็กโดนขัดใจ "แล้วถ้าเผลอหยอดตามสัญชาตญาณความหล่อล่ำล่ะ จะโดนตัดแต้มไหม?" "ถ้าคุณทำ ฉันจะตัดชื่อคุณออกจากทีมนี่แหละ แล้วฉันจะทำคนเดียว ส่งงานคนเดียว รับเอคนเดียวให้ดู!" พายคาดโทษเสียงแข็ง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งอย่างเอาจริงเเรื่องนี้เธอไม่ยอมจริงๆ นะ "โอเคๆ ยอมแล้วครับ ยอมทุกอย่างเลย ยกเว้นเรื่องตัดชื่อออกจากทีมนะอันนั้นใจร้ายเกินไป" คินยกมือขึ้นสองข้างยอมจำนนแบบกึ่งเล่นกึ่งจริง "เงื่อนไขฝั่งผมบ้าง... หนึ่ง เราต้องแบ่งหน้าที่กันให้ชัดเจน คุณถนัดเขียนบท ทำคอนเทนต์ ถ่ายรูป ออกแบบสื่อ ส่วนผมดูแลระบบหลังบ้าน เขียนแพลตฟอร์ม และคุมงบประมาณ ห้ามก้าวก่ายงานกัน ยกเว้นถ้าอีกฝ่ายขอความช่วยเหลือ... สอง เวลาทำงานต้องตรงต่อเวลา ใครมาสายคนนั้นต้องเป็นเจ้ามือเลี้ยงกาแฟสตาร์บัคส์ทั้งทีม... และข้อสุดท้าย..." คินเว้นจังหวะไว้ ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนพายต้องเอนตัวหนีแทบจะตกเก้าอี้ ลมหายใจอุ่นๆ รินรดอยู่ใกล้ชิดจนแก้มเนียนร้อนผ่าว "ข้อสุดท้ายอะไรคะ ถอยไปเลยนะ!" พายโวยวายเสียงเบาแต่ดุ "ข้อสุดท้าย..." คินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเจ้าเล่ห์ลึกซึ้ง "ห้ามปฏิเสธเวลามีคนชวนไปกินข้าวเที่ยง... ในฐานะ 'เพื่อนร่วมงาน' ที่ดี ห้ามปล่อยให้อีกคนกินข้าวคนเดียว เข้าใจตรงกันนะครับ?" "นี่มันเงื่อนไขเอาเปรียบชัดๆ!" พายตบโต๊ะเบาๆ อย่างขัดใจ "ทำไมฉันต้องไปกินข้าวกับคุณด้วยเล่า!" "ก็เพราะถ้าคุณไม่ไป ผมก็จะเดินตามตื๊อไปกินด้วยทุกที่ จนกว่าคุณจะยอมกินข้าวร่วมกับผม... เลือกเอาครับว่าจะไปแบบมีเกียรติ หรือจะให้ผมเดินตามไปนั่งจ้องหน้าจนคุณกินไม่ลง" พายอยากจะกรี๊ดใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้หูดับไปเลยจริงๆ คนอะไรหน้าด้านหน้าทนเป็นที่สุด! แต่เธอก็รู้ดีว่าถ้าเถียงกับอีตาคินต่อไปมีแต่จะแพ้กับแพ้ ร่างบางจึงทำได้เพียงสะบัดหน้าพรืด คว้าสมุดโน้ตขึ้นมาเปิดหน้าใหม่แล้วเขียนข้อตกลงลงไปแรงๆ จนกระดาษแทบขาด "ก็ได้ค่ะ! ตามนั้น! ทำงานแบบไม่เผาผี... เริ่มนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป!" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาพราวระยับมองท่าทางฮึดฮัดของคนตัวเล็กด้วยความเอ็นดูระคนรักใคร่ที่ซ่อนไว้ไม่มิด แต่ทว่า... ความเงียบสงบในห้องสมุดที่กำลังดำเนินไปตามข้อตกลงอันตรายนั้น กลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือของพายดังขึ้น *ติ๊ง!* พายก้มลงมองหน้าจอแวบหนึ่ง กะว่าจะหยิบมาปิดเสียง แต่พอเห็นชื่อผู้ส่งบนหน้าจอนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รอยยิ้มประหม่าผุดขึ้นบนใบหน้าทันทีโดยไม่รู้ตัว **[ธันย์]:** *'พายครับ เลิกเรียนหรือยังเอ่ย? พอดีพี่ซื้อขนมร้านโปรดมาฝาก ตั้งใจเอามาให้เด็กขยันแถวนี้โดยเฉพาะเลย อยู่ที่เดิมใช่ไหมครับ เดี๋ยวพี่เดินไปหา'* พายอ้าปากค้างเล็กน้อย รีบกดพิมพ์ตอบกลับอย่างลิบลี้โดยลืมตัวไปสนิทว่ามีใครอีกคนนั่งจ้องอยู่ตรงข้าม แต่ยังไม่ทันที่นิ้วเรียวจะกดส่งข้อความ... หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของเธอก็ถูกมือหนาของใครบางคนฉวยดึงออกไปจากมืออย่างรวดเร็ว! "เฮ้ย! คุณคิน! เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ!" พายร้องเสียงหลง ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของคินที่เปลี่ยนจากความขี้เล่น เป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาในเสี้ยววินาที คินก้มลงมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ของพาย อ่านทวนทีละคำด้วยแววตานิ่งสนิทที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่พายเคยเห็นมาตั้งแต่รู้จักกัน บรรยากาศรอบตัวของพ่อหนุ่มวิศวะฯ ตัวสูงเด่นคนนี้ดิ่งวูบลงจนน่าใจหาย "ธันย์เหรอครับ..." คินเงยหน้าขึ้นสบตาพาย เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาเบาๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "นี่ตกลงกันแล้วนะ ว่างานก็คืองาน... แต่ดูเหมือนว่า 'เพื่อนร่วมงาน' ของคุณ จะไม่ได้อยากทำงานอย่างเดียวซะแล้วสิพาย" พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของคิน... งานนี้บอกได้คำเดียวเลยค่ะว่า บรรยากาศฟีลกู๊ดเมื่อกี้ปลิวหายไปในอากาศหมดสิ้น และพายกำลังจะต้องเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่คินตั้งใจจะหอบความหึงหวงมาถล่มใส่เธอแบบไม่ยั้งมือแน่นอน! --- *(ชาพีชหวานน้อย: ขอแอบกระซิบว่าตอนหน้าศึกชิงนาง (เอ๊ย! ชิงหัวใจยัยตัวแสบ) ของจริงกำลังจะเริ่มแล้วนะคะ รี้ดเดอร์เตรียมทิชชลี่ซับเลือดกำเดากันให้พร้อมเลยนะค๊า!)*