ห้องสมุดที่เป็นใจ

"นี่คิน! ฉันบอกว่าอย่าเอาหนังสือเล่มนี้ไปวางซ้อนกันไง มันจะล้มทับหัวฉันอยู่แล้วเนี่ย!" เสียงกระซิบกระซาบที่พยายามจะให้เบาที่สุดของพาย ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุดมหาวิทยาลัยในช่วงเย็นย่ำ หญิงสาวค้อนขวับใส่คนข้างกายที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าตาย แต่ในมือกลับกำลังหยิบหนังสือเล่มหนามาวางเรียงใหม่ให้มัน 'สูง' ขึ้นกว่าเดิมด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ที่สุดในโลก "ก็กลัวเธอเหงานี่นา เลยหาอะไรมาคั่นเวลาให้ตื่นเต้นเล่นไงพาย" คินตอบเสียงนุ่ม เขยิบตัวเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างแทบจะเกยกับไหล่บางของพายอยู่แล้ว "อีกอย่าง... ถ้ามันล้มทับหัวเธอจริงๆ ฉันก็พร้อมจะเป็นหมอนรองให้ ไม่ต้องห่วงหรอก" "เพ้อเจ้อ! ใครจะไปอยากให้คุณเป็นหมอนรองกันคะ!" พายแหวใส่หน้าแดงซ่าน เธอรีบก้มหน้าลงกับโน้ตบุ๊กบนโต๊ะเพื่อซ่อนอาการใจสั่นที่เป็นผลกระทบจากคนข้างๆ โดยเฉพาะคำพูดกำกวมนั่นที่ขยันพ่นออกมาไม่หยุด ข้างนอกนั่น ท้องฟ้าเปลี่ยนสีเป็นสีครามเข้มก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทพร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามก้อง เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องสมุดเริ่มถี่ขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุหนักในเวลาไม่ถึงสิบนาที บรรยากาศภายในห้องสมุดที่ปกติก็เงียบอยู่แล้ว ยิ่งดูราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก "ซวยแล้ว... ฝนตกหนักขนาดนี้ ฉันจะกลับยังไงเนี่ย" พายบ่นอุบพร้อมกับกดเปิดหน้าจอมือถือเช็กแอปฯ เรียกรถที่แสดงสถานะ 'ไม่มีรถให้บริการ' จนเธออยากจะร้องไห้ "ก็ไม่ต้องกลับสิ" คินพูดขึ้นเบาๆ พลางวางหนังสือในมือลง แล้วหันมาจ้องหน้าเธอเต็มตา แววตาคมกริบของวิศวะหนุ่มจอมกะล่อนในตอนนี้กลับดูจริงจังจนพายไม่กล้าสบตาตรงๆ "ห้องสมุดปิดสี่ทุ่ม นี่พึ่งทุ่มครึ่ง... นั่งอ่านหนังสือเป็นเพื่อนฉันไปก่อน ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน" "แต่นี่เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย นั่งใกล้กันขนาดนี้ คนอื่นเขามองจะคิดยังไงคะ" "คิดว่าเราเป็นแฟนกันไง... ดีออกนะ ไม่เห็นจะเสียหาย" คินยกยิ้มกวนๆ ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้เข้ามาจนชิดตัวพาย กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ สไตล์สปอร์ตของเขาลอยมาแตะจมูก ทำให้พายทำตัวไม่ถูกจนต้องเบี่ยงตัวหนีไปทางชั้นหนังสือข้างๆ "คุณคิน! ถอยไปเลยนะ อย่ามาเนียน" "เนียนตรงไหน? ก็ฝนมันตก... ลมมันเย็น... หนาวจะตาย พายไม่หนาวเหรอ?" คินแกล้งทำท่ากอดอกตัวเอง แล้วโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหูของคนตัวเล็กที่กำลังตัวเกร็ง "หรือต้องให้ฉันกอดถึงจะอุ่น?" "ไอ้คนบ้า! คุณมันโรคจิต!" พายหันไปทุบไหล่เขาหนึ่งทีด้วยความเขินปนหมั่นไส้ แต่คินกลับคว้าข้อมือเธอไว้ได้ทันก่อนที่ฝ่ามือจะถึงตัว จังหวะที่มือหนากุมข้อมือบางไว้ บรรยากาศรอบข้างเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงฝนที่โหมกระหน่ำข้างนอกดูไกลออกไป พายเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ความกวนประสาทในดวงตาของคินเริ่มเจือจางลง แทนที่ด้วยความอ่อนโยนบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "พาย... ที่ฉันทำไปทั้งหมด ที่ตามตื๊อ ที่แกล้ง ที่เรียกร้องความสนใจ... ไม่ใช่เพราะอยากเป็นแค่เพื่อน" น้ำเสียงของคินเปลี่ยนไปจนพายเผลอหายใจติดขัด "ฉันไม่ได้อยากได้สถานะเพื่อนคืนหรอกนะ... ฉันอยากได้มากกว่านั้น" "คิน... คุณ..." พายพูดได้แค่นั้น ลำคอของเธอแห้งผาก สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดตอนนี้กลายเป็นสีขาวโพลนไปหมด คินปล่อยมือจากข้อมือเธอ เขาหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปรัวๆ ก่อนจะวางมันลงตรงหน้าพาย ทั้งที่สายตายังไม่ยอมละจากใบหน้าของเธอแม้แต่วินาทีเดียว *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นในความเงียบ พายก้มมองหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่เพิ่งส่งเข้ามาในช่องแชตกลุ่มที่มีแค่เธอกับเขา... ข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยความตั้งใจและซ่อนความนัยบางอย่างที่ทำให้เธอหัวใจแทบหยุดเต้น 'ที่ผ่านมาฉันอาจจะเล่นตลกกับความรู้สึก แต่ตอนนี้ฉันพูดจริง... พาย ถ้าฝนหยุดตกแล้ว เราลองเลิกเป็นเพื่อนกัน แล้วมาเริ่มต้นเป็นอย่างอื่นดูไหม? ยอมให้ฉันจีบใหม่... แบบที่ไม่มีคำว่าเพื่อนมาขวางกั้นได้หรือเปล่า?' พายมองข้อความสลับกับใบหน้าของคินที่ตอนนี้กำลังจ้องเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง... ทันใดนั้น แสงไฟในห้องสมุดก็กระพริบสองสามครั้งก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด! ท่ามกลางความมืดสนิท พายรู้สึกได้ถึงสัมผัสอุ่นๆ ที่แผ่ซ่านมาจากมือหนาที่เอื้อมมาคว้ามือเธอไว้ในความมืด พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูในระยะที่ชิดจนรู้สึกได้ถึงลมหายใจ "ไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้... แต่จำไว้ว่าฉันไม่ปล่อยมือแน่" ก่อนที่พายจะได้โต้ตอบอะไรไปมากกว่านั้น เสียงประตูห้องสมุดที่ไกลออกไปก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามา... และนั่นไม่ใช่เสียงพนักงานห้องสมุดแน่นอน! "พาย? เธออยู่ไหน? ฉันมาตามแล้วนะ... คินก็อยู่ด้วยเหรอ?" เสียงของ 'ธันย์' ดังขึ้นในความมืดพร้อมกับแสงไฟจากหน้าจอมือถือของเขาที่สาดเข้ามาตรงจุดที่ทั้งคู่นั่งอยู่พอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจดีกับชาน้อยเสมอมานะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้กันนะคะ! - ชาพีชหวานน้อย