โปรเจกต์มหาประลัย

“นักศึกษาคะ... งานชิ้นนี้ไม่มีการจับฉลากตามใจชอบค่ะ อาจารย์เป็นคนจัดกลุ่มให้เองตามความเหมาะสม—และเพื่อความบันเทิงในการตัดเกรดค่ะ” เสียงประกาศิตของอาจารย์ประจำวิชาผลิตสื่อสร้างสรรค์ ทำเอาห้องเรียนสลบไสลแทบจะกลายเป็นป่าช้าในพริบตา พายที่กำลังฟุบหน้าไถฟีดไอจีแก้เบื่อถึงกับเด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรงทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความสังหรณ์ใจที่เริ่มร้องเตือนภัยดังลั่น ช่วงชีวิตปีสามของเธอนี่มันมีเรื่องให้สงบสุขไม่ได้สักวันเลยสินะคะ! “และกลุ่มสุดท้าย... นายภาคิน กับ นางสาวพิมพ์im... อ้อ พิมพ์พิศาค่ะ” อาจารย์ยิ้มหวานหยดชนิดที่นักศึกษาเห็นแล้วอยากจะร้องไห้ “คู่กันไปนะคะ ทำโปรเจกต์สารคดีชุมชนยาวสิบนาที ส่งปลายภาคค่ะ” *กริ๊งงงงงง!* เสียงแจ้งเตือนไลน์กลุ่มเด้งขึ้นมาทันทีราวกับรู้เวลา รินส่งสติกเกอร์มีมแมวร้องไห้กราบกรานมาสามตัวติด พร้อมข้อความที่อยากจะมุดดินหนีแทนเพื่อนรัก *[รินเอง]: พายแกกกกกก! ชะตากรรมพวกเราขาดสะบั้นแล้ว พระเอกวิศวะผู้ทรงอิทธิพลตกมาอยู่ในมือแกแล้วจ้าแม่!* *[พายผู้บอบบาง]: อยากจะกรี๊ดใส่หน้าอาจารย์ให้หูดับไปข้าง! ทำไมต้องเป็นอีตานั่นด้วยเล่า!* พายขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน หันขวับไปมองโต๊ะแถวหลังสุดทันที เจ้าของร่างสูงโปรดในชุดช็อปวิศวะสีส้มเข้มกำลังนั่งไขว่ห้าง หมุนปากกาเล่นในมืออย่างสบายใจเฉิบ ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เธอพอดี พร้อมกับส่งรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปากแบบที่เห็นแล้วต่อมหมวกไตแทบระเบิด ให้ตายเถอะค่ะ ผู้ชายอะไรหน้ามึนเป็นที่หนึ่ง! คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะของพายทีละนิด ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมห้องที่เริ่มส่งเสียงแซวเบาๆ อย่างสนุกสนาน “ว่าไงครับคุณคู่ชีวิต” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักทายพร้อมกับหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ ที่ว่างอยู่โดยไม่ได้รับอนุญาตสักนิด “อาจารย์ตาสว่างมากนะที่รู้ว่าเราเคมีเข้ากันขนาดนี้” “เคมีบ้าอะไรของนายยะ!” พายหันขวับไปแหวใส่ทันที หน้าหวานงอคว่ำด้วยความหงุดหงิด “ใครอยากคู่กับนายไม่ทราบ! ไปบอกอาจารย์เลยนะว่าฉันขอเปลี่ยนกลุ่ม ไม่งั้นฉันจะฟ้อง... จะฟ้องว่านายชอบแกล้งฉันตอนเด็ก!” “ข้อหานี้เด็กไปหน่อยไหมครับคุณพาย” คินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มๆ นั้นชวนให้หูร้อนผ่าวอย่างน่าประหลาด เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก “อีกอย่าง... เปลี่ยนกลุ่มไม่ได้หรอกครับ อาจารย์บอกแล้วว่า ‘เพื่อความบันเทิง’ แปลว่าเขาตั้งใจให้เราอยู่ด้วยกัน” “บันเทิงบ้านนายสิ! ฉันต้องเป็นคนแบกโปรเจกต์นี้ร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ๆ” พายโวยวายพลางกอดอกเชิดหน้าหนี “คนอย่างนายว่างซะที่ไหนล่ะ ปาร์ตี้กับซ่อมรถมอเตอร์ไซค์หมดไปวันๆ” “ดูถูกวิศวะเกินไปแล้วนะตัวเล็ก” คินหรี่ตามองด้วยความเจ้าเล่ห์ มือหนายื่นมาดีดหน้าผากมนของพายเบาๆ ทีหนึ่ง “ระดับผมเนี่ย งานราษฎร์งานหลวงไม่เคยขาด โดยเฉพาะงาน ‘เธอ’ ผมทุ่มสุดตัวอยู่แล้วน่า” “โอ๊ย! เจ็บนะอีตาบ้าคิน!” พายยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองทันที ดวงตาตวัดค้อนใส่จนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ “ใครอนุญาตให้มาดีดหน้าผากฉันยะ! แล้วไม่ต้องมาทำเป็นพูดจาหยอดหวานเลยนะ บอกไว้ก่อนว่าโปรเจกต์นี้ถ้าคะแนนฉันร่วงเพราะความขี้เกียจของนาย นายตายแน่!” “ครับๆ เจ้าแม่โปรเจกต์” คินยอมยกมือสองข้างขึ้นเหนือหัวอย่างยอมจำนน แต่รอยยิ้มพราวระยับในดวงตานั้นไม่ได้มีความเกรงกลัวเลยสักนิด “งั้นเย็นนี้เราไปประชุมงานกัน... ที่ห้องสมุด หรือคอนโดผมดีล่ะ? เลือกเอา” “คอนโดบ้านป้าแกสิ!” พายเสียงสูงปรี๊ดจนเพื่อนหันมามอง “ห้องสมุดสยะ! ที่สาธารณะ ปลอดภัยจากคนเจ้าชะมัดอย่างนาย!” “โอเคครับ ห้องสมุดก็ห้องสมุด... เลิกเรียนเจอกันนะคู่หมั้น” คินกระซิบประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าชวนใจสั่น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินยิ้มร่าออกจากห้องไป ทิ้งให้พายนั่งหายใจฟัดฟัดหน้าดำหน้าแดงอยู่คนเดียว บ้าจริง... ทำไมเธอต้องแพ้ทางรอยยิ้มแบบนั้นทุกทีด้วยนะ! ตกเย็น บรรยากาศเงียบสงบในห้องสมุดคณะนิเทศฯ กลายเป็นสนามรบขนาดย่อม พายกางแล็ปท็อปและสมุดโน้ตเต็มโต๊ะ ร่างบางนั่งหน้าเครียดขมวดคิ้วมุ่นจนแทบจะเป็นปม ขณะที่คินนั่งเท้าคางมองเธอเขียนโน้ตยิกๆ โดยไม่ยอมช่วยคิดหัวข้ออะไรเลยสักนิด “นี่! นายจะนั่งจ้องฉันอีกนานไหมยะ หัวข้อสารคดีเรายังไม่ได้สักบรรทัดเลยนะ!” พายวางปากกาลงเสียงดังจนคินสะดุ้งเล็กน้อย “ก็คนมันน่ารักนี่หว่า จะให้มองอะไรล่ะ” คินตอบหน้าตาเฉย หยิบแก้วชานมไข่มุกที่ซื้อมาเอาใจเลื่อนไปตรงหน้าพาย “อ่ะ เติมความหวานหน่อย หน้าบูดเป็นตูดหมึกแล้วเนี่ย เดี๋ยวแก่เร็วนะคุณพาย” “ไม่ต้องมาทำเป็นเอาใจเลย!” แม้จะปากบอกแบบนั้น แต่พายก็แอบเหลือบมองแก้วชานมไข่มุกด้วยความหวั่นไหว... ชาพีชหวานน้อย ยี่ห้อโปรดที่เธอชอบกินซะด้วยสิ รู้ใจหรือบังเอิญกันแน่นะเนี่ย “ไม่ได้เอาใจ แค่กลัวโดนภรรยาบ่นหูชา” คินยิ้มกริ่ม ขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชิดกัน “ว่าแต่... สนใจทำสารคดีเรื่อง ‘ร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์หลังมอ’ ป่ะล่ะ รับรองว่าดราม่า น้ำตาแตก เรตติ้งพุ่งกระฉูดแน่ เพราะเจ้าของร้านหน้าตาดีระดับพระเอกเอ็มวี” “หลงตัวเองชะมัด!” พายค้อนให้อีกวงใหญ่ “ใครเขาจะเอาเรื่องร้านซ่อมรถของนายมาทำรายการส่งอาจารย์ยะ!” “เอาน่า เชื่อมือผมสิ รับรองว่างานนี้เราได้เอ A แน่นอน... และที่สำคัญ” คินเว้นจังหวะ โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยเสียงที่เบาลงจนพายต้องกลั้นหายใจ “เราจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันนานขึ้นด้วยไง” หัวใจดวงน้อยๆ ของพายกระตุกวูบอย่างแรง ความร้อนพุ่งพล่านขึ้นมาถึงใบหูจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนอาการเขินอายที่ควบคุมไม่ได้ ให้ตายเถอะค่ะ ยัยพาย แกแพ้ทางผู้ชายคนนี้อีกแล้วนะ! ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะหวานอมเปรี้ยวชวนใจสั่น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของทั้งคู่เสียก่อน พายเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ ส่วนคินหุบยิ้มฉับพลัน ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นแววตานิ่งสนิททันทีเมื่อเห็นว่าแขกไม่ได้รับเชิญคือใคร “อ้าว พาย...บังเอิญจังเลยครับ” ธันย์ รุ่นพี่ปีสี่สุดฮอตจากคณะบริหารธุรกิจส่งยิ้มพิมพ์ใจมาให้ พร้อมกับถือแฟ้มเอกสารในมือ “พี่กำลังหาข้อมูลทำโปรเจกต์พอดี ไม่คิดว่าจะเจอพายที่นี่... สนใจไปหาอะไรกินแล้วคุยงานกันต่อไหมครับ?” พายอ้าปากค้าง กำลังจะอ้าปากปฏิเสธตามมารยาท แต่ยังไม่ทันได้เปล่งเสียงสักแอะ คินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บังร่างบางของพายไว้ครึ่งตัว มือหนาวางพาดลงบนพนักเก้าอี้ของเธออย่างแสดงความเป็นเจ้าของชัดเจน “ขอโทษนะครับรุ่นพี่...” คินยิ้มมุมปาก แต่ดวงตากลับไร้ซึ่งความรู้สึกเป็นมิตรโดยสิ้นเชิง “พอดีว่า ‘แฟน’ ผม... เขามีนัดเคลียร์คิวงานกับผมยาวจนถึงเที่ยงคืนแล้วครับ คงไม่มีเวลาว่างไปกินข้าวกับใครหรอกนะ” พายเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคินทันทีด้วยความตกใจระคนขุ่นเคือง *แฟนบ้าแฟนบออะไรเล่า! ใครไปเป็นแฟน นายมโนไปเองคนเดียวแล้วไอ้รุ่นพี่หน้ามึน!* ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ายัยตัวแสบของเราจะจัดการกับคำว่า "แฟน" ที่อีตาคินโปะเข้ามายังไงดี ห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะคะ!