จุดเริ่มต้นของความซวย

เสียงกระแทกของแก้วกาแฟเย็นที่วางลงบนโต๊ะไม้ในโรงอาหารคณะนิเทศศาสตร์ดัง *ปั๊ก* จนน้ำแข็งด้านในกระฉูดกระเด็นออกมาเปื้อนขอบพลาสติก แต่เจ้าของแก้วกลับไม่ได้สนใจไยดีแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตของพายกำลังจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความโกรธ ความอับอาย และความอยากจะปาเครื่องราคาแพงนี่ลงพื้นให้รู้แล้วรู้รอด "แกดูเขาสิริน! ดูข้อความนี้! ผู้ชายอะไรหน้าด้านหน้าทนเป็นที่สุด!" พายหันไปโวยวายใส่เพื่อนสนิทที่กำลังนั่งดูดชานมไข่มุกอยู่ฝั่งตรงข้าม รินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยื่นมาจ่อแทบชิดจมูก ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน "ก็ปกติของนายคินเขานี่คะพาย เดือนหนึ่งแล้วนะที่พวกแกงอนกัน ยอมๆ เขาไปเถอะน่า สงสารวิศวะตึกข้างๆ เขาเถอะค่ะ ป่านนี้คงกินไม่ได้นอนไม่หลับจนเกรดดรอปไปหมดแล้วมั้ง" รินแซوةพลางใช้หลอดคนไข่มุกในแก้วเล่น "สมน้ำหน้า! อยากปากเสียใส่ฉันก่อนทำไมล่ะ" พายเชิดหน้าขึ้น กอดอกแน่นจนหน้าอกกระเพื่อมตามจังหวะการหายใจเข้าออก "ใครใช้ให้เขามาล้อเรื่องที่ฉันตกวิชาพรีเซนต์โปรเจกต์ต่อหน้าคนตั้งครึ่งคณะล่ะคะคุณริน นั่นมันความลับทางราชการนะเว้ย! แล้วดูแชตที่เขาส่งมานี่สิ..." พายก้มลงมองหน้าจออีกครั้ง ข้อความจากแอปพลิเคชันสีเขียวสดๆ ร้อนๆ เมื่อสามนาทีที่แล้วยังคงกระพริบเด่นหรา *[Kinn_V: เลิกงอนได้แล้วน่าตัวเล็ก กาแฟเย็นร้านเดิม เพิ่มเติมคือเลี้ยงข้าวต้มปลาเจ้าโปรด ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นพี่จะไปอุ้มกลางคณะนิเทศฯ ให้ดูจริงๆ ด้วย]* "ตัวเล็กบ้าบออะไรของเขา ตัวเท่าควายขนาดนี้ยังจะกล้าเรียกว่าตัวเล็กอีก!" พายเคี้ยวเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความหมั่นไส้ แต่แปลก... ทำไมตรงมุมปากข้างซ้ายมันถึงได้กระตุกยิกๆ เหมือนจะหลุดยิ้มออกมาให้ได้ล่ะเนี่ย ห้ามใจไว้นะยายพาย แกเพิ่งประกาศกร้าวไปหยกๆ ว่าจะตัดขาดกับนายคินวิศวะปากเสียคนนี้ไปตลอดกาล! ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความสัมพันธ์ที่เป็นเส้นขนานระหว่าง 'เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ' กับ 'คนซึนที่ทำเป็นเล่นตัว' ระเบิดตูมตามขึ้นกลางลานจอดรถตึกคอม วันนั้นพายกำลังหัวเสียสุดขีดเพราะโปรเจกต์หนังสั้นโดนอาจารย์ตีกลับ คินที่เดินผ่านมาพอดีด้วยความหวังดี (หรือความปากเสียก็ไม่แน่ใจ) ดันเอ่ยปากแซวด้วยน้ำเนือยๆ ว่า *"ก็มัวแต่ห่วงกินห่วงนอน งานถึงได้ออกมาเละไม่เป็นท่าแบบนี้ไงคุณผู้หญิง"* ประโยคเดียวเท่านั้นแหละ... ประดุจน้ำมันราดลงบนกองเพลิง พายที่สติหลุดอยู่แล้วจึงระเบิดอารมณ์ใส่ชุดใหญ่ไฟกระพริบ ลั่นวาจาตัดขาดความเป็นเพื่อนและห้ามเข้าใกล้รัศมีสามเมตรเด็ดขาด ตลอดหนึ่งเดือนเต็มที่ผ่านมา แม้จะไม่มีการพูดคุยกัน แต่พายรู้ดีว่าสายตาคู่คมคู่นั้นยังคงแอบมองเธอมาจากมุมใดมุมหนึ่งเสมอ ไม่ว่าจะที่โรงอาหาร หอสมุด หรือแม้กระทั่งตอนที่ธันย์ รุ่นพี่ปีสี่คณะบริหารธุรกิจเข้ามาตีสนิทขอเบอร์โทรศัพท์เมื่อสัปดาห์ก่อน พายก็แอบเห็นหางตาของคินกระตุกวูบอย่างเห็นได้ชัดในความเงียบ แต่ใครจะสนล่ะ! ในเมื่อเขาไม่ยอมง้อดีๆ เอาแต่กวนประสาทอยู่เรื่อย พายก็ต้องเล่นตัวให้สุดทางสิคะ! "ไม่ไปค่ะ! บอกเขาไปเลยนะรินว่าฉันตายไปแล้ว เกิดใหม่เป็นนางอัปสรบนสวรรค์ชั้นฟ้าเรียบร้อยแล้ว ไม่ว่างไปกินข้าวต้มปลาอะไรทั้งนั้น!" พายพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วแสง *[Pye_Nited: ไม่ว่างค่ะ ตายแล้ว วิญญาณกำลังล่องลอย เชิญไปกินคนเดียวเถอะค่ะคุณรุ่นพี่สุดหล่อ (ประชด)]* กดส่งเสร็จ พายก็เงยหน้าขึ้นมาพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ใส่เพื่อนรัก "ดูซิ เขายังจะกล้าตื๊ออีกไหม" รินไม่ทันได้ตอบคำถาม เพราะจู่ๆ บรรยากาศรอบตัวบริเวณโต๊ะม้าหินอ่อนก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เสียงจอแจรอบข้างของเหล่านักศึกษาคณะนิเทศฯ ค่อยๆ เงียบเสียงลงราวกับนัดกันไว้ รินเบิกตากว้าง ค่อยๆ ขยับตัวถอยหลังไปชิดขอบโต๊ะ พร้อมกับส่งสายส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสิบมาให้พาย "เอ่อ... พายคะ..." เสียงของรินสั่นนิดๆ "อะไรเล่าริน แกทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้" พายหันกลับไปทำท่าจะเอ็ดเพื่อน แต่คำพูดทั้งหมดก็ต้องกลืนหายลงไปในลำคอ เมื่อร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าคุ้นตาปรากฏขึ้นยืนตระหง่านอยู่ด้านหลัง เกสรดอกไม้ในมือใครเอามาวางไว้ตรงนั้นไม่รู้ แต่ที่แน่ๆ คือใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากกวนๆ แบบฉบับของนายคินกำลังโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ตายแล้วฟื้นเร็วจังนะครับ... ไหน วิญญาณตนไหนบอกว่าไม่ว่างเนี่ย หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอเรา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู จนพายรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งแผ่นหลัง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าว เธอผุดลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ไถลครูดไปกับพื้นเสียงดังลั่น แต่เพราะความรีบร้อน ข้อเท้าเจ้ากรรมดันไปสะดุดเข้ากับขาโต๊ะเข้าอย่างจัง! "อุ๊ย!" พายหลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งๆ แต่ความเจ็บปวดที่คิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น เมื่อมีท่อนแขนแข็งแรงคู่หนึ่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอ แล้วดึงรั้งเข้าไปแนบชิดกับแผงอกกว้างได้อย่างทันท่วงที กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ท่ามกลางเสียงฮือฮาแซวกันสนั่นของเพื่อนๆ รอบโรงอาหาร พายลืมตาขึ้นช้าๆ เผชิญหน้ากับดวงตาคมกริบที่กำลังพราวระยับด้วยความขบขันและประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก คินก้มมองเธอนิ่ง ใบหน้าอยู่ห่างกันแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มที่แดงก่ำของเธอ "ซุ่มซ่ามแบบนี้... สงสัยต้องขอกลับมาเป็น 'เพื่อนสนิท' นานๆ หน่อยแล้วมั้งครับ จะได้คอยดูแลคนแถวนี้ไม่ให้ล้มหัวฟาดพื้นไปซะก่อน" พายหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สมองขาวโพลนคิดคำด่าไม่ออกสักคำ ได้แต่ยืนอ้าปากพะงาบๆ อยู่ในอ้อมกอดของคนที่เธอเพิ่งประกาศกร้าวว่าจะตัดขาดไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว... ไอ้บ้าคิน! นี่ยกแรกเธอก็แพ้ราบคาบให้อีกแล้วเหรอเนี่ย! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางเปิดฉากความวุ่นวายนี้ไปพร้อมกับพายและคินนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่ายัยตัวแสบของเราจะเอาคืนรุ่นพี่หน้ามึนยังไง ห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะคะ!