พื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุกราน

เสียงล็อกกลอนประตูห้องพักแพทย์เวรดัง *คลิก* สั้นๆ แต่กลับหนักอึ้งราวกับเสียงกิโยตินที่เพิ่งตัดผ่านเส้นความอดทนสุดท้ายในสมองของ ดร.อรินดา ศัลยแพทย์หัวใจฝีมือฉกาจผู้ยืนอยู่ท่ามกลางความเป็นความตายของมนุษย์มานับไม่ถ้วน ยามนี้กลับยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง 24 ตารางเมตรของตัวเอง ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อพบว่า ‘พื้นที่ส่วนตัว’ อันเป็นเกราะป้องกันอันศักดิ์สิทธิ์ ถูกรุกรานอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ กลิ่นกายประจำตัวของคิรากร—กลิ่นบุหรี่ราคาแพงเจือจางผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของแอมเบอร์และวู้ดดี้—ลอยอบอวลคละคลุ้งไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ นี้ ราวกับประกาศิตกลายๆ ว่าอาณาจักรของเธอได้แตกพ่ายลงแล้ว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ถอดเสื้อสูทพาดไว้พนักเก้าอี้ กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวเล็กๆ มือหนาสีเข้มถือแก้วกาแฟที่เธอชงทิ้งไว้เมื่อคืน สายตาคมปลาบดوตลึงมองตรงมาที่เธอด้วยแววตาระรื่น นิ่งสงบ แต่น่ากลัวราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังรอขย้ำเหยื่อในกรงแคบ “ล็อกห้องทำไมครับ, คุณหมอคนเก่ง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทรงอำนาจและเยียบเย็นจนแผ่นหลังเรียวของอรินดาเยือกแข็ง “ลืมไปแล้วหรือว่าผมบอกไว้ว่ายังไง... หรือต้องให้ผมทวนความจำด้วยวิธีที่ทำให้คุณจำฝังใจกว่าเดิม” “คุณเข้ามาในห้องของฉันได้ยังไง... นี่มันพื้นที่ส่วนตัวของโรงพยาบาล!” อรินดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงความเยือกเย็นทั้งหมดในฐานะแพทย์ผ่าตัดหัวใจกลับมา แต่เสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อยกลับทรยศความหวาดหวั่นที่ตีตื้นขึ้นมาในอก “ไม่มีที่ไหนในประเทศนี้ที่เป็น ‘ส่วนตัว’ สำหรับผมหรอกครับอรินดา... โดยเฉพาะพื้นที่ของคุณ” คิรากรวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ เสียงกระแทกเบาๆ นั้นกลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาท เขาก้าวช้าๆ เข้ามาหาทีละก้าว ย่างก้าวของเสือร้ายที่ทรงพลังและบีบคั้นหัวใจคนมองให้เต้นระส่ำ “อีกอย่าง... ข้าวของของคุณถูกย้ายไปไว้ที่เพนต์เฮาส์ส่วนตัวของผมเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เมื่อช่วงบ่าย” “ว่ายังไงนะ?!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยวจนเลือดสูบฉีด “คุณทำแบบนั้นไม่ได้นะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องข้าวของของฉัน!” “ผมมีสิทธิ์ทุกอย่าง... เหนือตัวคุณ และเหนือชีวิตของคุณด้วย” เพียงชั่วพริบตาเดียว ร่างสูงใหญ่ก็ประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบอบบางแนบติดกับบานประตูห้องที่เพิ่งปิดลง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดอยู่ข้างแก้ม แขนแกร่งทั้งสองข้างยกขึ้นกักขังเธอไว้ระหว่างอ้อมกอดและบานไม้เย็นเฉียบ กลิ่นกายดิบเถื่อนและทรงอำนาจของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง จนพื้นที่อากาศรอบตัวแทบไม่เหลือให้เธอดึงเข้าปอด อรินดาพยายามเบือนหน้าหนีและยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างที่แน่นขนัดไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่มันก็แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก แรงต้านอันน้อยนิดของเธอไม่มีผลใดๆ ต่อเขาเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาดุจเหยี่ยวของคิรากรกวาดมองริมฝีปากสั่นระริกของเธอด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมายังลำคอระหงที่ชีพจรเต้นตุบๆ ใต้ผิวขาวเนียน “ปล่อยฉันนะ... คิรากร!” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามเค้นเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ “คุณรุกล้ำเกินไปแล้ว เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!” “หืม... ไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างนั้นหรือครับ?” นิ้วเรียวยาวแข็งกระด้างแต้มลงบนคางคางเรียว บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับการสบตาอย่างจำยอม แรงบีบที่ปลายคางหนักหน่วงพอที่จะทำให้เธอเจ็บแปลบแต่น่าหลงใหลในคราวเดียวกัน “จูบเมื่อคืน... ร่างกายที่สั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างผมเมื่อคืน... คุณกล้าพูดเต็มปากหรือครับว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” คำพูดหน้าด้านแต่ตรงไปตรงมานั้นทำเอาใบหน้าสวยเฉียบของศัลยแพทย์สาวแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด เลือดในกายร้อนผ่าวขึ้นมาในฉับพลัน ภาพเหตุการณ์เร่าร้อนภายใต้เงาสลัวเมื่อคืนก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัว สมองของเธอขาวโพลนทุกครั้งที่สัมผัสอันดุดันและร้อนแรงของเขาเข้าครอบครอง สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเธอให้ตื่นขึ้นอย่างน่าละอาย “มันเป็นความผิดพลาด... และฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด!” “ความผิดพลาดงั้นหรือครับ... หึ” คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่สั่นสะเทือนผ่านหน้าอกแกร่งแนบชิดกับเนื้อตัวเธอจนรู้สึกได้ “สำหรับผม... ไม่มีคำว่าความผิดพลาดในสิ่งที่ผมต้องการ และผม ‘ต้องการ’ คุณ, หมออรินดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาดราวกับประกาศิต ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความหวาดกลัวผสมผสานกับแรงดึงดูดอันตรายพุ่งพล่านจนแยกไม่ออกว่าเธอควรจะผลักไสหรือยอมจำนน สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเลื่อนไล้จากคางมนลงมาตามลำคอระหง ลากผ่านกระดูกไหปลาร้าที่ไหวระริกใต้เสื้อกาวน์สีขาวอย่างจงใจแกล้งให้เธอขาดใจ “คุณมันคนเผด็จการ... เอาแต่ใจตัวเองที่สุด!” “รู้ไว้ก็ดีครับ... เพราะต่อจากนี้ คุณจะต้องอยู่ใต้เผด็จการของผมไปตลอดชีวิต” ไม่รอให้เธอได้อ้าปากเถียง คิรากรก็ก้มลงปิดริมฝีปากอิ่มด้วยความหิวกระหาย รสจูบในครานี้ไม่ได้นุ่มนวลหรือให้โอกาสเธอได้ตั้งตัว มันคือการรุกรานที่ดุดัน เร่าร้อน และเรียกร้องอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากจนเธอแทบสำลักอากาศ ความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างทำให้เข่าของอรินดาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น มือที่เคยพยายามผลักไสเขา ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ร่างกายที่เคยต่อต้านกลับเริ่มอ่อนระทวยและหลอมละลายภายใต้เงื้อมมือของซาตานร้ายอย่างน่าสมเพชตัวเอง คิรากรคำรามต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงตอบรับอันสั่นเทาจากเธอ มือหนาโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวแนบแน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน ความต้องการที่ถูกกักเก็บไว้เริ่มปะทุขึ้นเป็นเปลวไฟแผดเผาทั้งสองร่างให้ร้อนรุ่ม อากาศรอบตัวราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรสจูบอันตรายที่ดึงดิ่งพวกเขาทั้งคู่ลงสู่ห้วงเสน่หาอันลึกซึ้งและมืดมน แต่ในวินาทีที่อรินดากำลังจะสูญเสียสติสัมปชัญญะและยอมจำนนต่ออิทธิพลของเขาอย่างสมบูรณ์แบบนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวขัดจังหวะความเร่าร้อน ตามด้วยเสียงของพยาบาลเวรที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนกจากด้านนอก “ดร.อรินดาคะ! เคสฉุกเฉินด่วนค่ะ! ผู้ป่วยภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ถูกส่งตัวมาถึงห้องฉุกเฉินแล้วค่ะ!” คิรากรชะงักเล็กน้อย เขาถอนริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย นัยน์ตาดุจเหยี่ยวจ้องมองใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อ และหอบหายใจสะท้านของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความพึงพอใจระคนหงุดหงิด เขายกนิ้วหัวแม่มือขึ้นปาดคราบความชื้นบนริมฝีปากเธอบางเบา ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหูที่แดงจัด “ไปช่วยคนไข้ของคุณซะครับ... หมอคนเก่ง” เขาผละตัวออกห่างจากเธอช้าๆ ทิ้งให้เธอยืนหอบหายใจพะงาบๆ อยู่พิงบานประตู “แต่อย่าคิดนะว่านี่คือการรอดตัว... เพราะคืนนี้ คุณยังต้องไปสะสางบัญชีสวาทกับผมต่อที่เพนต์เฮาส์” พูดจบ คิรากรก็หมุนตัวเดินสวมสูทหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหูอย่างไร้ความเร่งรีบ เปิดประตูกล้องวงจรปิดเดินลัดเลาะออกไปทางระเบียงด้านหลังของโรงพยาบาลอย่างไร้ร่องรอย ราวกับว่าเขาเป็นเจ้าของสถานที่แห่งนี้อย่างแท้จริง อรินดายืนนิ่งค้าง ขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ หัวใจเต้นรำด้วยความหวาดหวั่นและตื่นตระหนกสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่า... เธอได้ก้าวพลาดตกลงไปในหลุมพรางที่มาเฟียไร้ใจผู้นี้ขุดดักรอไว้แล้วอย่างไม่มีทางปีนกลับขึ้นมาได้อีกเลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในเพลิงปรารถนานี้ด้วยกันนะคะ