รอยร้าวในความเยือกเย็น

กลิ่นอายจางๆ ของน้ำยาฆ่าเชื้อและฟอร์มาลีนในห้องพักแพทย์เวร ไม่ได้ช่วยให้ความระอุในอากาศลดลงแม้แต่น้อย ดร.อรินดา ขยับกรอบแว่นสายตาด้วยปลายนิ้วที่ยังคงสั่นเทาเล็กน้อย ความเย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่รุมร้อนด้วยความโกรธขึง สายตาของเธอกวาดมองเอกสารราชการฉบับล่าสุดบนโต๊ะทำงาน—เอกสารที่ระบุการบริจาคเงินมหาศาลเพื่อ "พัฒนาศูนย์โรคหัวใจ" จากกลุ่มทุนในนามของบริษัท K-Group ทว่าเบื้องหลังตัวเลขเจ็ดหลักนั้น กลับซ่อนเงื่อนงำบางอย่างที่แพทย์หญิงมือหนึ่งอย่างเธอไม่มีวันมองข้าม มันไม่ใช่การกุศล... แต่มันคือการซื้อตัว "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้" อรินดาพึมพำกับความว่างเปล่า ขณะที่ภาพใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักของคิรากรผุดขึ้นมาในห้วงความคิด รอยยิ้มมุมปากที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและสายตาดุจดั่งสัตว์ป่าล่าเหยื่อในคืนนั้น ยังคงตามหลอกหลอนสติสัมปชัญญะของเธอไม่เสื่อมคลาย แอด... เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าไร้ซึ่งสัญญาณของการเคาะเตือน อรินดาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เตรียมจะเอ่ยปากไล่ผู้บุกรุกไร้มารยาท ทว่าคำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่แค่ลำคอ เมื่อร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาภายในห้อง ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนบรรยากาศรอบตัวแทบจะขาดออกซิเจน คิรากร... เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ในเขตหวงห้ามของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้ "แพทย์หญิงอรินดา ดูเหมือนคุณจะยังไม่เข้าใจสถานะของตัวเองสินะครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงไปด้วยอำนาจมืดดังขึ้น เขาก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย รองเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นห้องเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกับมรณะ อรินดายันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงของเธอจะด้อยกว่าเขาอยู่มากโข แต่แววตาคู่คมที่จ้องมองกลับไปนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัว เธิดหน้าสู้ด้วยศักดิ์ศรีของศัลยแพทย์ผู้กุมชีวิตคนไข้มานับไม่ถ้วน "ที่นี่คือโรงพยาบาล ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของคุณ คิรากร! และเงินบริจาคสกปรกของคุณ ฉันได้ส่งเรื่องตีกลับไปยังฝ่ายบริหารแล้ว กรุณาออกไปจากห้องของฉัน" คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่าขนลุก เขาไม่ได้โกรธเคืองกับท่าทีแข็งกร้าวของเธอแม้แต่น้อย กลับกัน... นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความถูกอกถูกใจ ราวกับกำลังมองแมวป่าตัวน้อยที่พยายามกางกรงเล็บขู่คำราม "ตีกลับงั้นเหรอ?" ชายหนุ่มทวนคำ ร่างสูงก้าวประชิดขอบโต๊ะทำงานอย่างไร้รักษาระยะห่าง โน้มตัวลงมาจนใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และน้ำหอมราคาแพงระเหยเข้ากระทบจมูกของอรินดา "น่าเสียดายจังครับคุณหมอ เพราะทางผู้บริหารเขาเซ็นรับอนุมัติไปตั้งแต่เมื่อสิบนาทีที่แล้ว... พร้อมกับคำสั่งโยกย้ายให้คุณมาเป็นแพทย์ที่ปรึกษาประจำตัวของผมเพียงผู้เดียว" "คุณว่าอะไรนะ!" อรินดาเบิกตากว้าง ความโกรธพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุด เธอกัดริมฝีปากแน่นจนแทบห้ามเลือดไว้ไม่อยู่ "คุณใช้อำนาจอะไรมาบงการชีวิตฉัน! ฉันเป็นหมอ ไม่ใช่... ไม่ใช่ทาสรับใช้ของคุณ!" "ทาสรับใช้เหรอ? หึ..." คิรากรแค่นยิ้ม มือหนายื่นออกไปอย่างรวดเร็วจนตั้งรับไม่ทัน ปลายนิ้วแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กเอื้อมไปแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับการสัมผัสที่ถือวิสาสะ อรินดาพยายามสะบัดหน้าหนี แต่แรงบีบนั้นกลับเพิ่มขึ้นจนเกิดรอยแดงจางๆ บนผิวเนื้อนวล "ปล่อยนะ!" เธอตวาดเสียงกร้าว มือเรียวระดมทุบลงบนลาดไหล่หนาเพื่อขัดขืน ทว่าการกระทำนั้นกลับไม่ต่างอะไรกับการสะกิดผิวกายของชายหนุ่ม คิรากรฉวยโอกาสรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวตรึงไว้เหนือโต๊ะทำงานอย่างง่ายดาย ร่างบางถูกดันจนชิดติดกับชั้นหนังสือด้านหลัง พื้นที่หายใจถูกปิดกั้นด้วยเรือนร่างกำยำที่ทาบทับลงมา กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง ความใกล้ชิดที่ระอุอุ่นทำให้หัวใจของศัลยแพทย์สาวที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันดิบเถื่อนที่พยายามแผดเผาเกราะป้องกันทุกชั้นของเธอให้มลายหายไป "จำไว้ว่าผมอยากได้อะไร ผมต้องได้..." น้ำเสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ริมฝีปากหยักลึกเฉียดผ่านพวงแก้มเนียนไปเพียงนิด จนรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าว "และตอนนี้... สิ่งที่ผมอยากได้มากที่สุด ก็คือการได้เห็นแพทย์ผู้สูงศักดิ์อย่างคุณ คุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาจากผม" "คนสารเลว..." อรินดาเค้นเสียงลอดไรฟัน นัยน์ตาทอประกายความชิงชังระคนความหวั่นไหวที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา คิรากรไม่โกรธ เขาเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า ปลายนิ้วมืออีกข้างที่ว่างเว้นจากการตรึงข้อมือ เลื่อนต่ำลงมาไล้ตามแนวลำคอระหงผ่านเสื้อกาวน์สีขาว ผ่านผิวเนื้ออุ่นร้อนที่สั่นสะท้านภายใต้การสัมผัสของเขา อรินดาหลับตาลงแน่น ขบกริมฝีปากเพื่อกลั้นเสียงครางประท้วงที่จ่ออยู่ริมฝีปาก ร่างกายของเธอทรยศต่อความนึกคิดอีกครั้ง มันร้อนรุ่มและอ่อนยวบยาบทุกครั้งที่สัมผัสอันตรายนี้เข้าใกล้ ก่อนที่สถานการณ์จะล้ำเส้นไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงร้อนรนของพยาบาลหน้าห้อง "ดร.อรินดาคะ เคสด่วนค่ะ คนไข้ภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ต้องการคุณหมอด่วนค่ะ!" คิรากรชะงักเล็กน้อย เขายอมคลายมือที่พันธนาการข้อมือบางออกอย่างนึกเสียดาย ปัดเศษเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสุขุมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ขณะที่อรินดารีบผลักร่างสูงออกสุดแรง รีบคว้าเสื้อกาวน์มาสวมทับเพื่ออำพรางร่อง pumpkins ของความตื่นตระหนกบนใบหน้า แพทย์หญิงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะหันมามองหน้ามาเฟียหนุ่มด้วยสายตาที่แข็งกร้าวขึ้นกว่าเดิม "ฉันมีหน้าที่ต้องช่วยชีวิตคน... ซึ่งมันมีค่ามากกว่าเกมส์บ้าๆ ของคุณ!" เธอกำลังจะก้าวเดินผ่านเขาไปเพื่อปฏิบัติหน้าที่ ทว่าเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของคิรากรกลับดังไล่หลังมาหยุดฝีเท้าของเธอไว้บนธรณีประตู "ไปช่วยคนไข้ของคุณให้รอดสิครับหมอ..." คิรากรหันมามองแผ่นหลังบางด้วยแววตาลึกล้ำที่อ่านไม่ออก "เพราะต่อจากนี้... แม้แต่ลมหายใจของคุณ ก็เป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว" อรินดากัดฟันกรอด ไม่หันกลับไปมองอีก แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นต่อเกมอันตรายที่เธอเพิ่งก้าวขาเข้าไปพัวพันอย่างไม่เต็มใจ ทว่า... ก่อนที่เธอจะพ้นจากกรอบประตูห้องพักแพทย์ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวในกระเป๋าเสื้อกาวน์ก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนข้อความภาพถ่ายปริศนาปรากฏเด่นหราบนหน้าจอ ภาพถ่ายใบหน้าของมารดาผู้ล่วงลับที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในสุสานส่วนตัว... พร้อมกับรอยขูดขีดที่ถูกกรีดทับด้วยคมมีดจนแทบจำเค้าโครงเดิมไม่ได้! อรินดาช็อกค้าง ร่างทั้งร่างเย็นเฉียบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็ง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความโกรธแค้นและตระหนกสุดขีด เธอหันขวับกลับมาหมายจะเอาเรื่อง แต่ภายในห้องทำงานนั้น... กลับว่างเปล่า ไร้เงาของคิรากรเสียแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความมืดมนที่คืบคลานเข้ามาบด --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งสู่ห้วงเสน่หาอันมืดมนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ จูบแรกยามสายัณห์