รอยร้าวในจวนแม่ทัพ

"ของสิ่งนี้... หากมองจากภายนอกอาจดูคล้ายกำยานสงบจิตที่ใช้กันทั่วไปในเรือนของเหล่าคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ แต่หากเผาไหม้จนถึงก้นกระถางเมื่อใด กลิ่นอายของมันจะเปลี่ยนเป็นละอองพิษเร้นลับที่ค่อยๆ กัดกร่อนลมปราณของผู้ฝึกยุทธทีละน้อย... จนกระทั่งหัวใจหยุดเต้นไปเองโดยไร้ร่องรอยการถูกฆาตกรรม" น้ำเสียงของฉางเยว่ราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงใหญ่ ทว่าแววตาคู่คมกลับสะท้อนประกายความเยือกเย็น นางใช้นิ้วเรียวยาวดั่งหยกสลักคีบเศษผงสีเทาอ่อนขึ้นมาจากก้นกระถางทองเหลืองสลักลายหงส์ ก่อนจะวางลงบนกระดาษสาเนื้อดีอย่างระมัดระวัง ภายในห้องหนังสือลับของจวนแม่ทัพ บรรยากาศยามราตรีนี้เงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงน้ำมันตะเกียงไส้ไหม้ดังเป๊าะแปะ จ้าวซานหลางมิได้เอ่ยคำใด ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีหมึกเข้มทอดพระเนตร (หรือสายพระเนตร ในฐานะแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกองทัพไร้พ่าย) มองการกระทำของสตรีตรงหน้าด้วยความนิ่งงัน แววตาของท่านอ๋องผู้เหี้ยมหาญมิได้มีความตกใจเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงร่องรอยความเหนื่อยหน่ายและประกายวับวาดดุจพยัคฆ์ซุ่มรอเหยื่อในความมืด "เจ้าพบมันที่ใด" สสุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น กังวานก้องในห้องอับทึบราวกับเสียงคำรามแผ่วเบาของสัตว์ป่า "เรือนพักรับรองของแขกผู้มาจากเมืองหลวง... และผู้ที่นำมันเข้ามา มิใช่บ่าวไพร่ชั้นต่ำทั่วไป" ฉางเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นนาย สบตากับดวงเนตรคมกริบที่มักมองทะลุปรุโปร่งทุกสิ่ง "เป็นสาวใช้คนสนิทที่ฮูหยินรองส่งเข้ามาคอยปรนนิบัติ... ดูท่าว่าเงื้อมมือขององค์ชายรองจะหยั่งรากลึกเข้ามาในจวนแม่ทัพลึกกว่าที่เราคาดคิดไว้เสียแล้วกระมังครับ" คำว่า "ครับ" ถูกกลืนหายไปในความเงียบงันชั่วขณะ เมื่อจ้าวซานหลางก้าวเท้าเข้ามาประชิดร่างบาง กลิ่นอายบุรุษเพศอันทรงพลังและกลิ่นอายสงครามที่ติดตัวเขามาเนิ่นนานโชยเข้าแตะจมูก แม้ภายนอกเขาจะดูไร้ความรู้สึก แต่ฉางเยว่รู้ดีว่าภายใต้เกราะเหล็กอันแข็งแกร่งนั้น หัวใจของแม่ทัพผู้โดดเดี่ยวผู้นี้กำลังแบกรับภาระอันหนักอึ้งเพียงใด "เจ้าหวาดกลัวหรือไม่" มือหนาเอื้อมออกไปแตะปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างขมับของกุนซือสาวแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่น ทว่าเยียบเย็นในคราเดียวกัน เป็นความห่วงใยที่ถูกเก็บงำไว้ภายใต้กรอบของหน้าที่และสถานะ "ในตำราพิชัยสงครามมิเคยมีคำว่า 'หวาดกลัว' มีเพียงคำว่า 'เตรียมพร้อม' หรือ 'ประมาท' เท่านั้น" ฉางเยว่ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบางเบา นางไม่หลบสายตา ไม่ถอยหนี ร่างระหงยังคงยืนหยัดเคียงข้างเขาอย่างมั่นคงดั่งขุนเขา "อีกอย่าง... ในเมื่อหม่อมฉันเป็นคนก้าวเข้ามาในวังวนนี้ด้วยตนเองแล้ว ย่อมรู้ดีว่าคมดาบย่อมคมกว่าคำพูดเสมอ" จ้าวซานหลางทอดถอนหายใจยาวนาน เป็นความรู้สึกที่ยากจะหาคำบรรยาย ในยามที่เขารายล้อมไปด้วยศัตรูและการหักหลัง มีเพียงสตรีผู้นี้ที่อ่านความคิดของเขาก่อนที่เขาจะเอ่ยปากเสียอีก ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสมรภูมิการเมืองอันสกปรกนี้ช่างลึกซึ้งและเปราะบางในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นที่นอกประตูกระดาษสา ขัดจังหวะบรรยากาศอันเงียบงัน "เรียนท่านแม่ทัพ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขององครักษ์ประจำตัวดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "สาวใช้จากเรือนรับรอง... นาง... นางผูกคอตายในห้องพักเมื่อครู่นี้เองพ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวซานหลางและฉางเยว่หันมาสบตากันทันที ความเงียบงันในห้องมลายหายไปในพริบตา ความตายอย่างกะทันหันเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน มันคือการตัดตอนสาวนัยน์ตาเพื่อปิดปาก และเป็นสัญญาณเตือนครั้งใหญ่จากศัตรูในเงา "ตามข้าไปดู" จ้าวซานหลางสะบัดชายเสื้อคลุมเตรียมก้าวออกไป ทว่าฉางเยว่กลับเอื้อมมือไปรั้งแขนเขาไว้เบาๆ "ช้าก่อนท่านอ๋อง..." ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมดั่งวิเคราะห์กระดานหมากรุก "การที่นางตายเร็วเกินไปเช่นนี้ มิใช่เพราะพวกมันกลัวความลับรั่วไหล... แต่นี่คือ 'หลุมพราง' ที่พวกมันจงใจขุดรอให้ท่านเดินเข้าไปต่างหาก" ในวินาทีที่จ้าวซานหลางชะงักฝีเท้าลง เสียงเคาะประตูก็จดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงรายงานจากพ่อบ้านใหญ่ผู้ดูแลจวน "เรียนท่านแม่ทัพ... มีราชโองการด่วนจากในวังหลวง เดินทางมาถึงหน้าประตูจวนแล้วพ่ะย่ะค่ะ ขันทีผู้เชิญราชโองการแจ้งว่า เป็นเรื่องเกี่ยวกับ... การตรวจสอบความจงรักภักดีของแม่ทัพใหญ่แห่งบูรพาทิศ" ท่ามกลางความมืดมิดของรัตติกาล แสงจากตะเกียงวูบไหวสลัว ทันใดนั้นประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างของขันทีหน้าขาวผู้หนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอันน่าสะพรึงกลัว ในมือชูม้วนราชโองการประทับตราหยกสีชาดเด่นชัด "ขอท่านแม่ทัพจ้าว... โปรดคุกเข่ารับราชโองการ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิแห่งเล่ห์กลนี้ไปด้วยกันนะครับ