จดหมายลับถึงศัตรู

กลิ่นหมึกชั้นดีจากเมืองซูโจวบนกระดาษสาเนื้อบางเบานั้นอบ Pวลไปด้วยความเงียบงัน ฉางเยว่ตวัดพู่กันขนกระต่ายป่าด้วยลายเส้นที่เฉียบคมและมั่นคง อักษรทุกตัวที่ร้อยเรียงลงบนแผ่นกระดาษมิได้เป็นเพียงถ้อยคำสารpภาพรักหรือการยอมจำนน แต่มันคือคมดาบซ่อนพิษที่นางจงใจถักทอขึ้นเพื่อขุดหลุมฝังศพให้แก่ผู้ที่กำลังกระหายในอำนาจอย่าง "องค์ชายรอง" ในห้องหนังสืออันเงียบสงบ แสงจากตะเกียงน้ำมันสำริดไส้คู่ทอดเงาร่างเพรียวระหงของนางให้ทาบทับลงบนฉากกั้นลายมังกรทอง "เจ้ามั่นใจแล้วหรือว่า ขุนนางเฒ่าตระกูลซ่งจะยอมส่งจดหมายฉบับนี้ถึงมือองค์ชายรองโดยไม่เปิดผนึกอ่านเสียก่อน?" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดใกล้ประตู จ้าวซานหลางก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชียบราวกับพยัคฆ์ย่างกราย ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงินขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่ซ่านความเยือกเย็นและดุดันออกมาอย่างชัดเจน กลิ่นอายสนิมเหล็กและกลิ่นอายสงครามที่ติดตัวเขามายังคงอบอวล แม้ในยามที่เขาอยู่ในเรือนพักส่วนตัวของนางก็ตาม ฉางเยว่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นนั้น นางเพียงวางพู่กันลงบนแท่นหินฝนหมึกอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยสบตาคมกริบของแม่ทัพใหญ่ด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ซ่อนความลึกล้ำไว้เบื้องหลัง "ท่านอ๋องทรงประเมินตระกูลซ่งต่ำไปแล้วกระมังครับ... ขุนนางเฒ่าผู้โลภมากผู้นั้น ย่อมเห็นแก่ผลประโยชน์และเส้นทางรอดของตนเองเหนือสิ่งอื่นใด เมื่อเขาเห็นตราประทับลับบนซองจดหมาย ซึ่งข้าจงใจทำเลียนแบบตราของสายสืบฝั่งตะวันตก เขาย่อมรีบร้อนส่งต่อให้องค์ชายรองทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าความลับเรื่องการสมคบคิดจะย้อนกลับมาเดือดร้อนถึงตัวเขาเอง" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่มั่นใจ เปี่ยมด้วยสติปัญญาที่เฉียบคมเกินกว่าสตรีใดในแผ่นดินจะเทียบเคียง จ้าวซานหลางหยุดยืนอยู่เบื้องหลังร่างบาง ระยะห่างระหว่างเขากับนางแทบไม่เหลือช่องว่าง ไออุ่นจากกายแกร่งแผ่ซ่านปะทะแผ่นหลังของนาง มือหนาเอื้อมไปหยิบกระดาษจดหมายแผ่นนั้นขึ้นมาพิจารณา สายตาดุดันกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างพินิจพิเคราะห์ "ในจดหมายฉบับนี้... เจ้าเขียนบอกเขาว่า เส้นทางลำเลียงเสบียงคลังลับของกองทัพพยัคฆ์ทมิฬจะถูกเคลื่อนย้ายผ่านหุบเขาอัสดงในคืนวันเพ็ญนี้ พร้อมระบุจำนวนกองกำลังคุ้มกันที่น้อยจนน่าตกใจ..." จ้าวซานหลางแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "เหยื่อชิ้นนี้หอมหวานเสียจน สุนัขป่ากระหายเลือดอย่างองค์ชายรองไม่มีทางอดใจไหวที่จะยกกองกำลังส่วนตัวเข้าโจมตีเพื่อตัดกำลังเรา" "ถูกต้องครับ" ฉางเยว่หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ระยะประชิดทำให้ก̣ลื่นกายบุรุษห้อมล้อมนางไว้ทั้งหมด ดวงตากลมโตสุกสกาวเงยขึ้นมองบุรุษผู้กุมชะตากรรมของแผ่นดิน "แต่สิ่งที่องค์ชายรองไม่ทรงทราบ ก็คือ หุบเขาอัสดงในคืนวันเพ็ญนั้น มิได้มีเพียงเสบียงลวงตา แต่รอต้อนรับกองกำลังลอบสังหารของพระองค์ด้วยค่ายกลค่ายคูที่ท่านอ๋องทรงเตรียมไว้ตลบหลังต่างหากเล่า" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและชวนให้หัวใจเต้นระส่ำ จ้าวซานหลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้ นางได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นที่ปัดผ่านข้างแก้ม นิ้วเรียวแข็งกระด้างตามวิถีนักรบของเขาเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้าง แก้มของนางอย่างแผ่วเบa ความอ่อนโยนเช่นนี้มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้รับจากแม่ทัพผู้เหี้ยมหาญผู้นี้ "เจ้าช่าง... ร้ายกาจนัก ฉางเยว่" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหูกลีบกุหลาบของนาง "หากวันหนึ่ง เจ้าไม่ได้อยู่เคียงข้างข้าเช่นนี้ ข้าเกรงว่าแผ่นดินนี้คงไม่มีผู้ใดกล้าต่อกรกับเจ้าอีกต่อไปแล้ว" "หม่อมฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อยืนเคียงข้างท่านอ๋อง... จนกว่าเราจะเห็นบัลลังก์นั้นไร้มลทินครับ" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและมั่นคง ดั่งหินผาที่ไม่เคยหวั่นไหวต่อคลื่นลม จันทรานอกหน้าต่างทอแสงสีนวลลอดผ่านกิ่งไม้ไผ่ ทอดเงาทาบทับลงบนแผ่นกระดาษจดหมายที่ถูกพับเก็บอย่างเรียบร้อยและประทับด้วยครั่งสีชาด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความผูกพันลึกซึ้งและกลยุทธ์อันแยบยล เสียงฝีเท้าเร่งรีบราวกับเหยียบย่างบนเปลวเพลิงก็ดังขึ้นที่หน้าเรือนพัก *ปัง!* ประโยคคำนับและเสียงหอบหายใจขององครักษ์เงาพุ่งทะลุความเงียบสงบเข้ามาทันที "เรียนท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวซานหลางชะงักมือที่กำลังโอบกอดฉางเยว่ ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองที่ประตูปิดสนิททันที ความเย็นเยียบแผ่ซ่านขึ้นมาอีกครา "มีรายงานด่วนจากชายแดนทิศเหนือ... ตราประทับหยกประจำพระองค์ที่องค์ชายรองควรจะเก็บไว้ในห้องบรรทม กลับถูกพบตกอยู่ในที่เกิดเหตุลอบปลงพระชนม์องค์รัชทายาทเมื่อยามสามที่ผ่านมา และตอนนี้... ราชโองการด่วนจากเมืองหลวงกำลังมุ่งหน้ามายังค่ายทหารของเราแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตนะครับ