เสียงกลองรบดังก้องฟ้า

ปลายพู่กันขนกระต่ายป่าสีนิลหยุดนิ่งสนิทกลางอากาศ หยดหมึกสีดำเข้มข้นหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนแผนที่ยุทธศาสตร์แผ่นใหญ่ ตรงจุดพิกัดหุบผาอัสดงพอดี ดุจหยดโลหิตที่ถูกแต้มลงบนผืนผ้าใบแห่งความตาย จ้าวซานหลางมิได้เอ่ยคำใด เขาทอดสายตาคมกริบดั่งใบมีดน้ำพี้มองแผนที่ผืนนั้นด้วยความเงียบงัน ภายในกระโจมทหารหลวงยามวิกาล ไส้ตะเกียงน้ำมันหอมกฤษณาเผาไหม้จนส่งเสียงปะทุเบาๆ ควันสีเทาบางเบาลอยอวลอยู่เบื้องหน้าโครงหน้าคมคายที่สลักเสลาด้วยความเยือกเย็นดุร้าย ชุดเกราะหนังสีดำสนิทประดับแผ่นโลหะลายพยัคฆ์คำรณแนบกระชับไปกับลาดไหล่กว้าง สะท้อนรัศมีสีนวลจากแสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยต่อกระโจมออกมาวับวาม "ท่านอ๋อง... กองทัพหน้าขององค์ชายรองเคลื่อนพลล่วงล้ำเขตชายแดนเข้ามาสามสิบลี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ" เสียงรายงานจากนายกองทัพผู้หนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ แต่จ้าวซานหลางยังคงนิ่งเฉย นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวลูบไล้ด้ามดาบประจำกายอย่างเชื่องช้า ความกดดันแผ่ซ่านออกมารอบกายจนแม้แต่อากาศยังคล้ายจะแข็งตัว เบื้องหน้าเขา ฉางเยว่ กุนซือหญิงผู้สวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศอำมหิตโดยรอบ กำลังขยับหมากหยกสีขาวลงบนกระดานไม้จันทน์อย่างสุขุม ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองสถานการณ์จำลองบนกระดานด้วยประกายตาดั่งดวงดาวในคืนเดือนมืด นางมิได้ตื่นตระหนกต่อกองทัพนับแสนที่กำลังเคลื่อนเข้ามาประชิดแม้แต่น้อย ทว่ากลับคลี่ยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างผู้รู้เท่าทัน "พวกมันมิได้เร่งรีบจะเปิดฉากปะทะในคืนนี้หรอกเพคะท่านอ๋อง" ฉางเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทรงอำนาจ ทว่ากังวานใสราวกระดิ่งเงิน "สิ่งที่องค์ชายรองต้องการ มิใช่ชัยชนะด้วยกำลังทหารในราตรีนี้... แต่คือการบั่นทอนขวัญกำลังใจของเราให้มอดไหม้ไปพร้อมกับเสียงกลองรบที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่างหาก" จ้าวซานหลางหันกลับมามองสตรีตรงหน้า นัยน์ตาคู่นั้นไหววูบชั่วขณะด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะหยั่งถึง มีทั้งความดุดันดั่งพญาเสือและประกายความลึกซึ้งมั่นคงดั่งหินผาที่เขามีให้ต่อนางเสมอมา ท่ามกลางคลื่นลมการแย่งชิงราชบัลลังก์ที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลลวง มีเพียงสตรีผู้นี้ที่อ่านใจเขาออกทุกตารางนิ้ว "เจ้าคิดว่ากลยุทธ์ใดเล่า ที่จะสยบความทะเยอทะยานอันโสมمของพี่รองได้ในคราเดียว?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามอย่างจริงจัง "ปืนกลศึกและกระแสลมเหนือเพคะ" ฉางเยว่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มของนางเฉียบคมบาดลึกยิ่งกว่าคมดาบ "ในยามรุ่งสาง พรุ่งนี้... ทิศทางลมจะเปลี่ยนผ่านจากทิศใต้สู่ทิศเหนือโดยสมบูรณ์ ตามตำราดาราศาสตร์ที่หม่อมฉันคำนวณไว้ไม่ผิดเพี้ยน หากเราใช้ค่ายกลไฟลวงตาผสมผสานกับกองทัพม้าเร็วตีโอบจากด้านหลัง กองทัพนับแสนขององค์ชายรองก็จะกลายเป็นเพียงฝูงกวางที่วิ่งเข้าสู่กองเพลิงด้วยตนเอง" คำกล่าวของนางเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความลังเล จ้าวซานหลางมองรอยยิ้มนั้นแล้วพลانรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจอันเหน็บหนาว เขายื่นมือหนาออกไปกุมมือเรียอบางของนางไว้แน่นสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบที่เจืออยู่ แต่มั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด "หากครานี้เราชนะ... แผ่นดินจะสงบสุข และเจ้า... จะได้ยืนเคียงข้างข้าในฐานะที่คู่ควรที่สุด" ท่านอ๋องเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่เปี่ยมด้วยคำสัญญาอันหนักแน่น ฉางเยว่ไม่ได้ดึงมือกลับ นางเพียงบีบมือเขาตอบเบาๆ แทนคำตอบรับจากดวงใจ ทั้งสองจ้องมองกันผ่านแสงไฟริบหรี่ราวกับโลกทั้งใบเหลือเพียงเราสองคน ท่ามกลางเสียงลมหายใจและกลิ่นอายของสมรภูมิที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกขณะ ทันใดนั้นเอง... *ตุบ!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงวิ่งเข้ามาหยุดหน้ากระโจม ตามด้วยเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกขององครักษ์ประจำพระองค์ "ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ! มี... มีราชปุรุชจากเมืองหลวงถือราชโองการลับด่วนที่สุดมาถึงหน้าค่ายแล้วพ่ะย่ะค่ะ!" จ้าวซานหลางและฉางเยว่สบตากันทันที ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวกลับมาเยือนกระโจมอีกครั้ง ยามนี้เสียงกลองรบจากฝั่งศัตรูก진เริ่มดังสนั่นหวั่นไหวสะท้านผืนปฐพีระรัวขึ้นเป็นจังหวะกระชั้นชิด แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งสองกระตุกวูบ มิใช่เสียงกลองศึกเหล่านั้น... หากแต่เป็นราชโองการลับที่ถูกส่งมาในยามวิกาลก่อนวันเปิดฉากสงครามเพียงไม่กี่ชั่วยาม ท่านอ๋องสะบัดชายเสื้อคลุมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีแห่งความดุร้ายแผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง ขณะที่ฉางเยว่ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นยืนเคียงข้าง กวาดสายตาคมกริบมองไปยังผืนผ้าใบนอกกระโจมที่ถูกแสงคบเพลิงสาดส่องจนเกิดเงาไหววับ นางหยิบถ้วยชาอุ่นขึ้นมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวสัมผัสผิวถ้วยกระเบื้องเคลือบอย่างใช้ความคิด ก่อนจะเอ่ยกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจับขั้วหัวใจ "ระวังให้ดีเพคะ... บางทีราชโองการฉบับนี้ อาจมิได้มีไว้เพื่อสั่งการทัพ... แต่ออกมาเพื่อปลิดชีพท่านโดยเฉพาะ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปพร้อมกับพงศาวดารมีชีวิตนะครับ