ปาฏิหาริย์จากแผนกลยุทธ์

กลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์หมักบ่มข้ามปีลอยกรุ่นอยู่เบื้องหน้า ทว่ากลับมิได้ช่วยให้บรรยากาศภายในตำหนักบูรพาอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ความหนาวเหน็บจากน้ำค้างยามราตรีต่างหากที่กำลังกัดกินลึกถึงกระดูกดำ “ท่านกุนซือ... ดูเหมือนว่าดาราศาสตร์ที่ท่านคำนวณไว้ จะพลาดไปเพียงหนึ่งองศาในคืนนี้” องค์ชายรองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มราวกับเสียงขลุ่ยหยกในคืนเดือนหงาย ทว่าแววตาที่ทอดมองมากลับคมกริบดั่งใบมีดที่ซ่อนอยู่ภายใต้แพรไหมนุ่ม ร่างสูงโปร่งของพระองค์ขยับวรกายเล็กน้อยขณะยกถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายครามที่เพิ่งรับมาจากบ่าวรับใช้ขึ้นจิบ ช้าๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า “เพราะในราชโองการฉบับที่ข้าถืออยู่นี้ มิได้ระบุชื่อของแม่ทัพจ้าวเพียงคนเดียว... แต่ยังมีชื่อของสตรีที่โง่เขลาที่สุดในแผ่นดิน... ฉางเยว่!” สิ้นกระแสรับสั่ง ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านเข้าปกคลุม ทหารองครักษ์นับร้อยนายที่ซุ่มอยู่รอบตำหนักต่างชักกระบี่ออกจากฝัก เสียงเหล็กกระทบกันกังวานเสียดหู สะท้อนความอำมหิตที่เตรียมพร้อมจะปลิดชีพผู้ขัดขืนได้ทุกเมื่อ ทว่าท่ามกลางมหันตภัยที่จ่ออยู่ตรงหน้า ฉางเยว่กลับมิได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาคล้อยลอยล่องตามลมหนาว เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบครึ่งศีรษะด้วยปิ่นหยกขาวสลักลายเซียนกระเรียน นางยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลักหยกหินผา ดวงตาดำขลับประกายแสงวาววับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด มิได้มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่ในแววคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย นางแย้มสรวลริมพระโอษฐ์บางเบา รอยยิ้มที่ทำให้องค์ชายรองถึงกับขมวดพระขนู่เข้าหากันโดยไม่รู้ตัว “พระองค์ตรัสถูกแล้วพ่ะย่ะค่ะ... ดาราศาสตร์ย่อมไม่มีวันพลาดไปแม้แต่เสี้ยวองศา” ฉางเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใส ชวนให้ผู้ฟังต้องเงี่ยหูสดับรับฟัง “แต่สิ่งที่พระองค์ทรงคำนวณพลาดไป... มิใช่ตำแหน่งของดวงดาวบนท้องฟ้า หากแต่เป็น ‘กระดานหมาก’ ที่พระองค์กำลังวางต่างหากเล่าพ่ะย่ะค่ะ” “สามหาว!” องค์ชายรองตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ถ้วยชาในพระหัตถ์สั่นระริกด้วยความพิโรธ “เจ้าเป็นเพียงเชลยศึกที่รอดพ้นจากคมดาบ บัดนี้ยังมีหน้ามากล้าดีต่อปากต่อคำกับว่าที่โอรสสวรรค์เช่นข้าอย่างนั้นหรือ? ทหาร! ควบคุมตัวนางไปสำเร็จโทษฐานสมคบคิดกับกบฏ!” ในเสี้ยววินาทีที่คมดาบนับสิบคายประกายวาววับพุ่งเข้าหา ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก็ทะยานผ่านม่านราตรีเข้ามาดั่งสายฟ้าแลบ! *เคร้ง!* ประกายไฟสาดกระเซ็นสะท้อนแสงจันทร์ ดาบยาวเล่มใหญ่ตวัดกวาดเพียงครั้งเดียวก็ซัดเหล่าองครักษ์กระเด็นถอยหลังไปคนละทิศคนละทาง จ้าวซานหลางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าฉางเยว่ ร่างกายกำยำภายใต้ชุดเกราะสีดำทมิฬแผ่ไอสังหารรุนแรงดั่งพญายมที่ก้าวออกมาจากขุมนรก ดวงตาคมกราบกวาดมององค์ชายรองด้วยความเยือกเย็นดุร้ายถึงขีดสุด “ใครกล้าแตะต้องนาง... จงก้าวข้ามศพของข้าไปก่อน” สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังขึ้นสะท้อนก้องทั่วตำหนัก ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านจนขุนนางและทหารรอบด้านต่างพากันถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว จ้าวซานหลางหันกลับมามองสตรีด้านหลัง แววตาที่แข็งกร้าวมาตลอดชีวิตกลับทอประกายความอ่อนโยนล้ำลึกอย่างที่ไม่มีผู้ใดเคยได้เห็น มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวบางที่เย็นเฉียบของนางไว้แน่น ราวกับจะบอกว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็จะยืนหยัดเคียงข้างนางไปจนวันตาย “เจ้าไม่น่าเอาตัวเข้ามาเสี่ยงในวังหลวงแห่งนี้เลย ฉางเยว่” จ้าวซานหลางกระซิบเสียงพร่า แฝงความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ความดุดัน ฉางเยว่สบตาแม่ทัพผู้เกรียงไกร นางบีบมือเขาตอบเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับองค์ชายรองที่กำลังพระพักตร์เผือดสีด้วยความตกใจระคนแค้นเคือง “ท่านแม่ทัพ... ท่านเชื่อใจข้าหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” นางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มมั่นใจ จ้าวซานหลางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอเล็กน้อย แววตาฉายชัดถึงความจงรักภักดีที่มอบให้สตรีผู้นี้แต่เพียงผู้เดียว “ต่อให้เจ้าบอกให้ข้าควักหัวใจตัวเองออกมาตอนนี้ ข้าก็ยินดีทำ... ว่ามาเถอะ ฉางเยว่ เจ้าต้องการให้ข้าทำลายล้างผู้ใดในคืนนี้” องค์ชายรองแย้มพระ oษฐ์เหี้ยเกรียม ทรงพระสรวลออกมาเสียงดังลั่นราวกับคนเสียสติ “ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นคู่รักที่รักกันจนตัวตายเสียจริง! คิดหรือว่ามีแม่ทัพจ้าวเพียงคนเดียวแล้วจะพลิกสถานการณ์ได้? เจ้าดูนี่เสียก่อน!” องค์ชายรองชูราชโองการในพระหัตถ์ขึ้นสูง ทรงสะบัดข้อมือเบาๆ ให้ข้ารับใช้จุดไฟเผากระดาษแผ่นนั้นทิ้งต่อหน้าต่อตา! “ในเมื่อพวกเจ้าดื้อด้านนัก ราชโองการฉบับนี้จะถูกเผาทำลาย และในยามรุ่งสาง... ราชสำนักจะมีประกาศว่า เจ้าทั้งสองคือผู้ทรยศที่ลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้! ไม่มีทางรอด... พวกเจ้าไม่มีทางหนีพ้นความตายไปได้อีกแล้ว!” ความร้อนจากเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้กระดาษแผ่นนั้นส่องสะท้อนใบหน้าขององค์ชายรองให้บิดเบี้ยวด้วยความสะใจ ทว่าในวินาทีที่กระดาษกำลังจะมอดไหม้เป็นจุล ฉางเยว่กลับมิได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางกลับยกมือขึ้นนับจังหวะในใจอย่างเงียบเชียบ หนึ่ง... สอง... สาม... *ตึง! ตึง! ตึง!* เสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวมาจากนอกกำแพงวังหลวง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าของกองทัพนับหมื่นที่ควบม้าเข้ามาล้อมตำหนักบูรพาไว้ทุกด้านอย่างแน่นหนา! แสงคบเพลิงนับหมื่นดวงสว่างวาบราวกับกลางวัน ท้องฟ้ายามราตรีถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของเปลวไฟแห่งชัยชนะ องค์ชายรองพระพักตร์ถอดสี ทรงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “เสียง... เสียงอะไรกัน? ทหารด้านนอกไปไหนหมด!” เงาร่างของแม่ทัพผู้หนึ่งก้าวผ่านกองทหารเข้ามาอย่างองอาจ พร้อมกับชูตราประทับหยกมังกรทองขึ้นสูงต่อหน้าทุกคน “ทหารทั้งหมดอยู่นี่พ่ะย่ะค่ะ!” เสียงกังวานของแม่ทัพกองกำลังพิทักษ์เมืองหลวงดังขึ้น “พระราชโองการฉบับแท้จริงที่ฮ่องเต้ทรงลงพระปรมาภิไธยด้วยพระโลหิต ก่อนที่พระองค์จะทรงประชวรหนัก... อยู่ที่นี่แล้ว!” ฉางเยว่ก้าวออกมายืนเคียงข้างจ้าวซานหลาง แววตาคู่คมกวาดมององค์ชายรองที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ทรงพลังอำนาจยิ่งกว่ากระบี่เล่มใด “สิ่งที่ท่านเผาไปเมื่อครู่... เป็นเพียงราชโองการปลอมที่ท่านเขียนขึ้นเองในยามวิกาล... พระองค์ทรงลืมไปแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ ว่าดาราศาสตร์มิได้ทำนายเพียงทิศทางลม... แต่ยังทำนายถึงจุดจบของคนทรยศที่มักจะตายด้วยน้ำมือของตนเองเสมอ” องค์ชายรองเข่าทรุดฮวบลงกับพื้น ทรงอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง ขาทั้งสองข้างไร้เรี่ยวแรงจะพยุงพระวรกาย ทรงแหงนพระพักตร์มองท้องฟ้ายามราตรีที่บัดนี้หมุนเปลี่ยนทิศทางไปอย่างสิ้นเชิงตามแผนการอันแยបคายของสตรีผู้นี้ ทว่า... ในขณะที่ทุกอย่างกำลังจะคลี่คลาย จู่ๆ มหาดเล็กคนสนิทขององค์ชายรองที่หมอบกราบอยู่กับพื้นก็เงยหน้าขึ้น แววตาของมันฉายแววดุร้ายอำมหิต มันแอบซ่อนหน้าไม้ขนาดเล็กไว้ในแขนเสื้อ และเล็งลูกดอกอาบยาพิษพุ่งตรงมาที่หัวใจของฉางเยว่ในระยะประชิดโดยที่ไม่มีใครทันตั้งตัว! “ระวัง!” จ้าวซานหลางคำรามลั่น... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้าประวัติศาสตร์บทนี้ไปด้วยกันนะครับ "พงศาวดารมีชีวิต"