การปรุงยาสุดอัศจรรย์

กลิ่นอายฉุนกึ้งของสมุนไพรรากมังกรเพลิงคละคลุ้งไปทั่วห้องปรุงยาใต้ดินของสมาคมการค้า เสียงเดือดปุดๆ ของของเหลวสีม่วงเข้มในหม้อต้มทองแดงสะท้อนก้องผนังหินชื้นแฉะ บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแม้แต่เสียงลมหายใจยังต้องผ่อนให้เบาที่สุด "ถ้าอุณหภูมิลดลงอีกแค่ครึ่งองศา ตัวเร่งปฏิกิริยาจากเกล็ดอสรพิษเหมันต์จะตกตะกอนทันที... และนั่นแปลว่าเราต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมดเป็นรอบที่เจ็ดนะคะ รินะ" เรนเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอโฮโลแกรมของระบบที่ฉายข้อมูลโครงสร้างโมเลกุลของโพชั่นตรงหน้า นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับปรับระดับวาล์วเวทมนตร์ใต้หม้อต้มอย่างแม่นยำ ทุกการเคลื่อนไหวมีความนิ่งและสุขุมรากับแพทย์ผ่าตัดกำลังปฏิบัติการเคสวิกฤต รินะที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่ใกล้ๆ ถอนหายใจเบาๆ ดวงตากลมโตสีนิลกวาดมองขวดแก้วสารพัดชนิดที่วางเรียงรายเป็นระเบียบ เธอส่งค้อนขวับให้เด็กหนุ่มเบาๆ แม้ริมฝีปากจะแย้มยิ้มบางๆ อย่างนึกขันในความพิถีพิถันเกินเหตุของเขา "คุณนี่มันจู้จี้กว่าอาจารย์สอนปรุงยาประจำกิลด์ฉันเสียอีกนะคะ เรน... นี่เรากำลังทำโพชั่นฟื้นฟูธรรมดา ไม่ได้กำลังสร้างอาวุธทำลายล้างโลกเสียหน่อย ทำไมต้องเคร่งครัดเรื่องสูตรโครงสร้างเวทมนตร์ขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?" เรนเหลือบสายตาขึ้นมองสหายร่วมรบเพียงชั่วพริบตา มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มักจะซ่อนความหมายลึกล้ำเอาไว้เสมอ "โพชั่นธรรมดาที่คนอื่นใช้ มันทำได้แค่ฟื้นฟู HP สองร้อยหน่วยในสิบวินาทีค่ะ รินะ... แต่สำหรับเราที่กำลังจะลงไปเยือนดันเจี้ยนชั้นที่ห้าสิบของซากปรักหักพังแห่งความมืด โพชั่นธรรมดาแบบนั้นไม่ต่างอะไรกับน้ำเปล่าที่เสียเวลาดื่มหรอกนะคะ" คำตอบนั้นทำให้รินะชะงัก เธอยืดตัวตรงขึ้น สายตาที่มองเด็กหนุ่มเปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ เมื่อตระหนักได้ว่าเรนไม่ได้พูดเล่น ระบบเกม VRMMO ตัวนี้ขึ้นชื่อเรื่องความสมจริงและความโหดเหี้ยม การจะเอาชีวิตรอดในโซนระดับสูง จำเป็นต้องอาศัยความได้เปรียบทุกวินาที และการสร้างสรรค์สิ่งที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน คือความเชี่ยวชาญเฉพาะตัวของเรน ในโลกของเกม "Chronicles of Aethelgard" นี้ ทักษะอาชีพมักถูกแบ่งแยกอย่างเด็ดขาด สายพ่อค้ามีหน้าที่ซื้อขายและคราฟต์ไอเทมพื้นฐาน สายนักเวทมีหน้าที่โจมตี แต่เรนกลับเลือกที่จะผสานสองสิ่งนี้เข้าด้วยกันผ่าน "ระบบผู้เล่นระดับตำนาน" ที่คนอื่นไม่มี "เอาล่ะค่ะ ขั้นตอนสุดท้าย... การผสานทักษะ [การค้ากำไรเกินควร] เข้ากับ [วจีเวทแห่งธาตุแสง]" เรนสูดหายใจเข้าลึก ฃดดึงพลังมานาทั้งหมดในร่างกายมารวมไว้ที่ปลายนิ้ว ทักษะติดตัวของพ่อค้าเลเวลสูงถูกเปิดใช้งาน แสงสีทองเรืองรองสว่างวาบขึ้นรอบตัว หม้อต้มทองแดงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนของเหลวภายในเปลี่ยนจากสีม่วงเข้มกลายเป็นสีฟ้าครามใสบริสุทธิ์ราวกับหยดน้ำค้างบนยอดหญ้าในยามรุ่งอรุณ กลิ่นหอมหวานละมุนละไมลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ท่ามกลางความตื่นตะลึงของรินะที่เบิกตากว้างด้วยความทึ่ง [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่นเรน ใช้งานทักษะ [การค้ากำไรเกินควร] ผสานกับ [วจีเวทแห่งธาตุแสง]] [ตรวจสอบพบเงื่อนไขลับ: การแปรรูปสารตั้งต้นด้วยตรรกะทางเศรษฐศาสตร์และโครงสร้างเวทมนตร์] [สำเร็จ! ท่านได้รับไอเทมใหม่ระดับตำนาน: "น้ำทิพย์นิรันดร์ (Infinite Elixir)" (จำนวนจำกัด 1 ขวด)] แสงสว่างวาบดับลง เหลือเพียงขวดแก้วคริสตัลขนาดพอดีมือบรรจุของเหลวเรืองแสงสีฟ้าอ่อนที่สะท้อนกับแสงไฟราวกับมีดวงดาวนับร้อยดวงลอยวนอยู่ภายใน รินะก้าวเข้าไปใกล้ หยิบขวดนั้นขึ้นมาพิจารณาด้วยมือที่สั่นเทราเล็กน้อย ความรู้สึกอัศจรรย์ใจแผ่ซ่านไปทั่วอก เธอมองหน้าเรนสลับกับขวดในมือด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย "นี่มัน... โพชั่นที่ไม่มีวันหมดงั้นเหรอคะ? หรือว่า..." "ไม่ใช่ไม่มีวันหมดในแง่ของการใช้ได้เรื่อยๆ หรอกค่ะ" เรนอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ขณะใช้ผ้าเช็ดมือสะอาดเช็ดคราบละอองยาออกอย่างใจเย็น "แต่มันคือโพชั่นที่เมื่อดื่มเข้าไปแล้ว มันจะเชื่อมต่อกับค่ามานาและฮีลลิ่งพาวเวอร์ของผู้ใช้โดยตรง... กล่าวคือ มันจะฟื้นฟูพลังชีวิตให้เต็ม 100% ตลอดเวลาต่อเนื่องเป็นเวลาสามสิบนาที โดยไม่มีดีเลย์การคูลดาวน์ และไม่สนกฎการลดทอนการรักษาใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ" รินะสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด หัวใจเต้นรัวระส่ำด้วยความตื่นเต้น โพชั่นขวดนี้คือ "สิ่งโกงเกม" ของแท้และแน่นอน หากกิลด์ใหญ่รู้ข่าวนี้ คงยอมควักเงินประมูลด้วยมูลค่ามหาศาล หรืออาจจะส่งกองกำลังมาแย่งชิงมันด้วยซ้ำ "คุณนี่มัน... ปีศาจชัดๆ เลยนะคะ เรน" รินะหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งทึ่งทั้งโล่งอกที่มีเพื่อนร่วมทางเป็นชายหนุ่มผู้นี้ เรนเพียงแค่ยิ้มรับบางๆ เขาเก็บขวดน้ำทิพย์นิรันดร์ลงในกระเป๋าไอเทมส่วนตัวอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันไปหยิบไม้เท้าเวทมนตร์คู่ใจขึ้นมาถือไว้ เตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางขั้นต่อไปที่รออยู่เบื้องหน้า "เราพักกันแค่นี้พอแล้วค่ะ รินะ... เป้าหมายของเราไม่ได้อยู่ที่การทำโพชั่นขวดนี้ แต่เรากำลังจะใช้มันเปิดประตูสู่อีกด้านหนึ่งของดันเจี้ยนต่างหากล่ะคะ" ทว่า ในวินาทีที่เรนกำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องปรุงยาใต้ดินนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ผิดปกติก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจปกติ แต่เป็นเสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งระบบเครือข่ายของเกม [คำเตือนจากระบบกลาง: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอกพื้นที่โซน] [พื้นที่ดันเจี้ยนชั้นที่ 50: "ห้องโถงแห่งบรรพกาล" กำลังถูกปลดผนึกก่อนกำหนดโดยบุคคลปริศนา] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: บอสลับระดับตำนาน "ราชันมังกรทมิฬแห่งอดีตกาล" ลืมตาตื่นขึ้นก่อนเวลา 72 ชั่วโมง] รินะชะงักกึก ใบหน้าถอดสีลงทันทีเมื่อเห็นข้อความสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศ เธอกำไม้เท้าในมือแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน หันมามองเรนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "เรนคะ... นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? ใครกันที่เป็นคนปลดผนึกบอสตัวนั้น?" เรนไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาคมกราบกวาดมองข้อความระบบบรรทัดสุดท้ายที่กำลังกระพริบช้าๆ ด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง รอยยิ้มสุขุมหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเคร่งขรึมที่สะท้อนผ่านเงาแสงสีแดงของระบบ มีใครบางคน... กำลังรอคอยการปรากฏตัวของพวกเขาอยู่ ณ เบื้องล่างนั้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกในบทนี้ด้วยกันนะคะ พรีสต์สายลุยตื่นเต้นกับปมใหม่นี้มากๆ เลยค่ะ!