ไอเทมขยะที่โลกลืม

"สามหมื่นเหรียญทองแดง... แลกกับเศษเหล็กขึ้นสนิมพวกนี้เนี่ยนะ คุณเรน คุณกำลังทำอะไรอยู่กันแน่คะ?" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางของรินะ ดวงตากลมโตสีฟ้าใสภายใต้ฮู้ดสีเข้มจ้องมองกองวัตถุดิบสภาพราวกับขยะรีไซเคิลที่กองสุมอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในร้านค้าปลีกย่อยเขตชานเมือง บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของสมุนไพรแห้งและสนิมเหล็ก ทว่าท่ามกลางความเงียบงันและสายตาดังกล่าว เรนกลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มร่างโปร่งในชุดผู้เล่นเริ่มต้นเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก นิ้วเรียวยาวกำลังคีบแผ่นโลหะสีดำทะมึนที่มีรอยร้าวลึกขึ้นมาพิจารณาอย่างใกล้ชิด แสงไฟสีส้มจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนลงบนผิวเนื้อโลหะ เผยให้เห็นลวดลายอักขระเวทโบราณที่เลือนรางจนเกือบมองไม่เห็น "อย่าเพิ่งมองมันเป็นแค่ขยะสิคะ รินะ" เรนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่ยากจะสั่นคลอน "ในสายตาของพ่อค้าทั่วไป นี่คือเศษเหล็กที่ไม่มีค่าอะไรเพราะมันไม่สามารถนำไปตีเป็นดาบหรือเกราะป้องกันได้... แต่ถ้าเรามองผ่านมุมมองของระบบโครงสร้างพลังงานเวทมนตร์ระดับรากฐานแล้วล่ะก็ สิ่งเหล่านี้คือ 'ตัวเร่งปฏิกิริยา' ชั้นยอดเลยต่างหากค่ะ" รินะขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นกอดอก พลางก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะไม้เพื่อเพ่งพินิจวัตถุดิบเหล่านั้นให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ในฐานะจอมเวทอัจฉริยะจากกิลด์ใหญ่ เธอย่อมมีความรู้เรื่องเวทมนตร์สูงกว่าผู้เล่นทั่วไปหลายเท่า แต่ต่อให้ใช้เนตรเวทสำรวจมากแค่ไหน เธอก็เห็นเพียงไอเทมขยะระดับ F ที่ระบบเกมกำหนดไว้ว่า 'ไม่สามารถใช้งานได้' เท่านั้น "คุณกำลังจะบอกว่า... ระบบประเมินราคาของเกมนี้ผิดพลาดอย่างนั้นเหรอคะ?" รินะถามด้วยน้ำเสียงสงสัยแกแกมทึ่ง "ระบบไม่ได้ผิดพลาดหรอกค่ะ มันแค่ซื่อตรงเกินไป" เรนวางแผ่นโลหะลงเบาๆ ก่อนจะหยิบขวดแก้วบรรจุผงสีเทาหม่นขึ้นมาแทน "ระบบประเมินค่าไอเทมจากฟังก์ชันการใช้งานตรงไปตรงมา เช่น ใช้โจมตี ป้องกัน หรือฟื้นฟู แต่ไม่ได้คำนึงถึง 'ความเป็นไปได้ในการแปรรูปเชิงลึก' ที่ผู้เล่นต้องค้นพบด้วยตัวเอง... จำคำเตือนเรื่องบอสลับโครอสเมื่อสามนาทีที่แล้วได้ใช่ไหมคะ?" คำพูดนั้นทำให้รินะชะงักไปทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับลดอุณหภูมิลดลงวูบหนึ่ง แม้ว่าประกาศฉุกเฉินระดับวิกฤตจะสร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้เล่นทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ แต่เรนกลับเลือกที่จะเดินเข้ามาในร้านขายของเก่าเพื่อกว้านซื้อวัตถุดิบราคาถูกเหล่านี้แทนที่จะวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ความสุขุมที่ผิดมนุษย์มนาทำให้เธอรู้สึกทั้งหวาดหวั่นและทึ่งในเวลาเดียวกัน "คุณคิดจะใช้... เจ้าพวกนี้รับมือกับบอสระดับบรรพกาลเนี่ยนะ?" รินะถามเสียงเบา หูของเธอแว่วเสียงระฆังเตือนภัยระยะไกลที่เริ่มดังระรัวขึ้นเรื่อยๆ "เปล่าหรอกค่ะ เราไม่ได้จะใช้มันไปสู้ตรงๆ" เรนส่ายหัวช้าๆ ดวงตาคู่คมประกายแสงวาบราวกับนักล่าที่กำลังวางแผนต้อนเหยื่อ "เราจะใช้มัน 'หลอก' ระบบต่างหากล่ะคะ" มือของเรนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว เขาหยิบชามกระเบื้องเคลือบขึ้นมา เริ่มต้นรินของเหลวสีฟ้าใสที่ซื้อมาจากร้านขายยาข้างทางลงไป ตามด้วยผงสีเทาหม่น และปิดท้ายด้วยการฝนแผ่นโลหะขึ้นสนิมลงไปทีละนิด ปฏิกิริยาเคมีและเวทมนตร์ผสานเข้าหากันจนเกิดเป็นเสียงฟู่เบาๆ พร้อมกับควันสีม่วงจางๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาในอากาศ กลิ่นหอมประหลาดคล้ายดอกไม้ป่าผสมกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วห้อง รินะเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอจ้องมองการกระทำของเรนทุกฝีก้าว ความละเมียดละไมและแม่นยำในการตวงสัดส่วนของเขาราวกับเภสัชกรผู้เชี่ยวชาญ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "นี่คือ 'ยารักษาเสถียรภาพมิติชั่วคราว' สูตรเฉพาะที่ไม่มีบันทึกอยู่ในตำราเล่มไหนในเกมนี้ค่ะ" เรนอธิบายในขณะที่มือยังคงคนส่วนผสมในชามอย่างต่อเนื่อง "เนื่องจากโครอสเป็นบอสที่ควบคุมกาลเวลา การโจมตีของมันจะสร้างความเสียหายแบบเจาะเกราะและทำลายล้างค่าสถานะพื้นฐาน แต่ถ้าเราทานยานี้เข้าไป ร่างกายของเราจะถูกจัดอยู่ในสถานะ 'เหลื่อมล้ำเวลา' ชั่วขณะ... แม้จะยังตายได้ถ้าโดนโจมตีจังๆ แต่ระยะเวลาในการร่ายเวทและการคูลดาวน์สกิลของเราจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์ทันที" ดวงตาของรินะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ การรีเซ็ตคูลดาวน์สกิลเป็นศูนย์ในเกมแนว VRMMO นั้นหมายถึงความสามารถในการทำดาบต่อเนื่องแบบอนันต์! ต่อให้เป็นจอมเวทระดับสูงก็ยังต้องใช้เวลาสะสมมานาและร่ายเวท แต่นี่กลับทำได้ทันทีด้วยไอเทมที่ปรุงจากขยะราคาถูกเนี่ยนะ? "คุณ... คุณทำได้ยังไงคะเนี่ย?" รินะเผลอหลุดปากถามด้วยความทึ่ง "ความรู้คือพลังและช่องโหว่ของระบบค่ะ" เรนยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเทของเหลวสีม่วงประกายมุกบรรจุลงในขวดแก้วขนาดเล็กจำนวนสามขวดอย่างประณีต "เอาล่ะ การเตรียมตัวรอบแรกเสร็จสิ้นแล้ว ทีนี้..." ทันใดนั้นเอง เสียงประกาศจากระบบที่ดังกระหึ่มไปทั่วท้องฟ้าเสมือนจริงก็ตัดขาดลงอย่างกะทันหัน เสียงลมกรรโชกแรงพัดกระหน่ำจนหน้าต่างไม้ของร้านค้าสั่นสะเทือน เสียงคำรามต่ำลึกราวกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดจากห้วงมิติที่ลึกที่สุดดังสะท้านไปถึงจิตวิญญาณ ท้องฟ้าเหนือเขตเริ่มต้นที่เคยเป็นสีครามสดใส กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มสนิทอย่างไร้สาเหตุ ดวงอาทิตย์ถูกกลืนกินจนมืดมิดราวกับเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงในเสี้ยววินาที [ประกาศจากระบบหลัก: เขตเริ่มต้น 'แอสทาเรีย' เข้าสู่เขตแดนกาลเวลาปิดตาย] [คำเตือน: ผู้เล่น 'โครอส - ผู้กลืนกินกาลเวลา' ได้ปรากฏตัว ณ ใจกลางจัตุรัสกลางเมือง] [ระยะเวลาที่เหลือรอดก่อนการลบข้อมูลถาวรของเขตเริ่มต้น: 00:02:45] รินะหน้าถอดสีทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม แรงกดดันมหาศาลจากเรี่ยวแรงของบอสระดับบรรพกาลแผ่ซ่านเข้ามาจนแม้แต่การหายใจก็ยังทำได้ยากลำบาก เธอยกมือขึ้นจับคฑาในมือแน่น ความกลัวเริ่มกัดกินจิตใจทีละน้อย ทว่า เรนกลับนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด เขายื่นขวดน้ำยาpoweredสีม่วงให้รินะขวดหนึ่งด้วยรอยยิ้มอบอุ่นเช่นเคย ดวงตาส่อประกายความท้าทายอย่างเต็มเปี่ยม "อย่าเพิ่งกลัวไปเลยค่ะ รินะ" เรนกล่าวพร้อมกับกระชับอุปกรณ์สวมใส่ชิ้นเล็กๆ ที่เขาเพิ่งดัดแปลงขึ้นมาเองจากเศษเหล็กชิ้นนั้น "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ต่างหากล่ะคะ" เด็กหนุ่มหันหลังเตรียมก้าวเดินออกไปที่ประตูร้าน ทว่าก่อนที่เท้าก้าวแรกจะพ้นธรณีประตู เสียงแจ้งเตือนปริศนาที่ดังขึ้นในหัวของเรนและรินะพร้อมกัน ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดชะงักกุนกิ [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้ไอเทมปฏิเสธตรรกะระบบ: 'ยารักษาเสถียรภาพมิติชั่วคราว'] [ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: บอสลับ 'โครอส' รับรู้ถึงการมีอยู่ของผู้เล่นที่ฝ่าฝืนกฎ] [...ตรวจพบข้อมูลส่วนตัวของผู้เล่น 'เรน' เชื่อมโยงกับสิทธิ์ผู้ดูแลระบบยุคบรรพกาล... เริ่มกระบวนการตรวจสอบสิทธิ์ระดับ SSS] [คำเตือนสุดท้ายจากระบบ: สิ่งที่กำลังก้าวเข้ามาหาคุณ ไม่ใช่ผู้เล่นหรือบอส... แต่มันคือ "ผู้สร้าง" ที่ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรนและรินะเสมอนะคะ!