ก้าวแรกนอกกำแพงเมือง

“กลิ่นอายความชื้นของดินปนกลิ่นสนิมเหล็กแบบนี้... รินะคะ ฉันว่าเราเดินลึกเกินเขตปลอดภัยเลเวลสิบมาไกลโขแล้วล่ะค่ะ” เสียงทุ้มนุ่มของเรนเอ่ยขึ้นพร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่แตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงอย่างแผ่วเบา ดวงตาคู่คมกวาดสายตามองสภาพแวดล้อมเบื้องหน้า ซึ่งเปลี่ยนจากทุ่งหญ้าเขียวขจีในเขตเริ่มต้น กลายเป็นป่าสนทึบสีหม่นที่แสงอาทิตย์แทบส่องลงมาไม่ถึง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดจนน่าประหลาด เสียงแมลงป่าหรือนกน้อยที่ควรจะมี กลับถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันราวกับผืนป่าแห่งนี้กำลังกลั้นหายใจรอคอยอะไรบางอย่าง รินะ หญิงสาวผมบลอนด์เงินในชุดคลุมนักเวทสีครามขยับแว่นตาไร้กรอบของเธอเล็กน้อย ปลายคฑาไม้โอ๊กในมือเรืองแสงสีฟ้าอ่อนเพื่อตรวจสอบค่ามานารอบตัว “ถูกต้องค่ะเรน เรดาร์เวทมนตร์ของฉันตรวจจับความหนาแน่นของมานาที่ผิดปกติได้ตั้งแต่เมื่อสี่ร้อยเมตรก่อนแล้ว ค่าความหนาแน่นนี้สูงกว่าโซนผู้เล่นใหม่ถึงสามเท่าตัว... หมายความว่า มอนสเตอร์แถบนี้ไม่ใช่แค่เลเวลสูงธรรมดา แต่อาจจะมีระบบนิเวศเฉพาะตัวที่ถูกออกแบบมาเพื่อลงโทษผู้เล่นที่ประมาทด้วยค่ะ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ เขารู้ดีว่าเกม ‘Aethelgard Online’ แห่งนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยระบบสุ่มมอนสเตอร์แบบไร้สมอง ทุกตารางนิ้วของแผนหกิจถูกสร้างขึ้นด้วยหลักการทางนิเวศวิทยาและเวทมนตร์โบราณที่สอดประสานกันอย่างมีเหตุผล ป่าสนหมอกแห่งนี้มีชื่อเรียกว่า ‘ดงพฤกษาทมิฬ’ ตามข้อมูลที่เขาเคยวิเคราะห์จากสมุดบันทึกของผู้เล่นยุคเบต้าเทส เป็นเขตเปลี่ยนผ่านระหว่างอาณาจักรมนุษย์และดินแดนรกร้าง เรนพลิกข้อมือเรียกดาบสั้นเหล็กกล้าชั้นดีที่เพิ่งตีขึ้นใหม่จากช่างตีเหล็กประจำเมืองเริ่มต้นออกมา น้ำหนักของมันกำลังพอดีมือและสมดุลกับสไตล์การต่อสู้ที่เน้นความเร็วและการหาจุดอ่อน “เราไม่ถอยค่ะ แต่เราจะเดินหน้าต่อแบบระมัดระวัง” เรนกระซิบเบาๆ สายตาจดจ้องไปยังรอยเท้าขนาดใหญ่บนพื้นดินโคลน “รอยเท้านี้ลึกและมีความกว้างร่วมสิบเซนติเมตร... รอยเท้าของ ‘ฮาวเลอร์’ หมาป่าขนเหล็กเลเวลสิบห้า แต่เดี๋ยวก่อนนะคะ รอยนี่ไม่ได้มุ่งหน้าเข้าหาแหล่งน้ำ แต่มันกำลังวนเป็นวงกลมรอบต้นไม้โบราณต้นนั้น เหมือนกำลัง... ล้อมเหยื่อ” รินะขยับเข้าไปใกล้เรนมากขึ้น ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย ความไว้วางใจที่สะสมมาจากการต่อสู้ร่วมกันทำให้ไม่ต้องเอื้อnคำพูดใดๆ ให้มากความ รินะยกคฑาขึ้นตั้งรับในท่าเตรียมพร้อมร่ายเวท “ถ้ามันเป็นการล้อมเหยื่อ แสดงว่าพวกมันมีจ่าฝูงที่มีสติปัญญา และเรา... กำลังเดินเข้ามาในรัศมีวงล้อมของพวกมันพอดีค่ะ” ฉับพลัน อากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงจนเกิดไอสีขาวจากลมหายใจ *กรอบ* เสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้ทึบทางด้านซ้าย เรนไม่รอช้า เขากระชับดาบในมือพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมกับใช้ทักษะ [ก้าวพริบตา] ระยะสั้นเคลื่อนที่หลบวิถีการโจมตีที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามาอย่างรวดเร็ว ปลายเล็บสีดำสนิทของเงาร่างหนึ่งเฉียดผ่านหัวไหล่ของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ทิ้งรอยแผลบางๆ บนเสื้อผ้าและกลิ่นอายคาวเลือดที่น่าสะพรึงกลัว สิ่งนั้นไม่ใช่หมาป่าขนเหล็กธรรมดาอย่างที่คาดการณ์ไว้ “เวรแล้ว...” เรนพึมพำเบาๆ แต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นอย่างนักวิจัยที่พบตัวอย่างหายาก เบื้องหน้าของพวกเขา ร่างของมอนสเตอร์ขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากเงาไม้ มันคือ ‘ราชสีห์อัคคีทมิฬ’ มอนสเตอร์ระดับบอสภาคสนาม เลเวล 28 ที่ควรจะอาศัยอยู่ในถล่มภูเขาไฟทางตอนใต้ ไม่ใช่ป่าสนเขตหนาวเช่นนี้ ขนแผงคอของมันลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีครามที่ตัดกับความมืดมิดของผืนป่า ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองมาที่เรนและรินะราวกับมองมดปลวกที่บังอาจรุกล้ำอาณาเขต [ระบบแจ้งเตือน: ผู้เล่นเรนและปาร์ตี้ ได้เผชิญหน้ากับ "ราชสีห์อัคคีทมิฬ (True Form)" มอนสเตอร์ระดับบอสย่อย เลเวล 28] [คำเตือน: ความแตกต่างของเลเวลอยู่ในระดับอันตรายขั้นวิกฤต โอกาสรอดชีวิตต่ำกว่า 5%] รินะสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นแต่แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตาคำนวณระยะทางและพื้นที่รอบตัวอย่างรวดเร็ว “เรนคะ บอสตัวนี้ถูกผลักดันให้ออกมาจากถิ่นเดิม... ดูที่อุ้งเท้าของมันสิคะ มีร่องรอยโซ่เวทมนตร์โบราณพันธนาการอยู่ มันหนีตายมาที่นี่!” เรนยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้รินะมั่นใจเสมอว่าสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหนก็ยังมีทางออก “เข้าใจแล้วค่ะ ถ้ามันหนีตายมา แสดงว่าพลังชีวิตของมันไม่เต็มร้อย และที่สำคัญ...” ก่อนที่เรนจะทันได้เอ่ยแผนการจบ เสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจก็ระเบิดขึ้น พร้อมกับหน้าต่างระบบสีแดงฉานที่เด้งขึ้นตรงหน้าของทั้งคู่โดยไม่มีสัญญาณเตือน [เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: เลือดแห่งผู้กล้าถูกปลุกเร้าในเขตต้องห้าม] [ภารกิจระดับ SSS "พันธสัญญาแห่งเงาเพลิง" เริ่มต้นขึ้นโดยอัตโนมัติ!] [โปรดติดตามตอนต่อไป] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเรนและรินะนะคะ