ใช้บั๊กให้เป็นประโยชน์

กลิ่นอายคาวเลือดและเถ้าถ่านที่อบอวลอยู่รอบตัวไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย สายตาคมกริบภายใต้ฮู้ดสีเข้มกำลังจ้องมองหน้าต่างโปร่งแสงสีแดงฉานที่ยังคงลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ข้อความแจ้งเตือนระดับ SSS นั้นยังคงเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต ส่งเสียงเตือนเบาๆ ในโสตประสาทตอกย้ำถึงความบ้าคลั่งของภารกิจที่เพิ่งถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยไม่คาดฝัน *[เงื่อนไขลับถูกกระตุ้น: เลือดแห่งผู้กล้าถูกปลุกเร้าในเขตต้องห้าม]* *[ภารกิจระดับ SSS "พันธสัญญาแห่งเงาเพลิง" เริ่มต้นขึ้นโดยอัตโนมัติ!]* "เรน... นายแน่ใจนะว่าเราจะไม่โดนมันกลืนลงท้องไปเสียก่อน?" เสียงกระซิบเจือความกังวลของรินะดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง จอมเวทสาวร่างเพรียวในชุดคลุมสีครามขยับตัวเข้าใกล้แผ่นหลังของเขาอย่างระมัดระวัง ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองไปเบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก พื้นที่เบื้องล่างของพวกเขานั้นคือหุบเหวอัคคีทมิฬ เขตต้องห้ามเลเวล 75 ที่ผู้เล่นทั่วไปในตอนนี้แค่มองจากระยะไกลก็ตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวแล้ว แต่พวกเขากลับยืนอยู่บนชะง่อนผาแคบๆ ห่างจากฝูง "อสูรเงาเพลิงคลั่ง" มอนสเตอร์ธาตุไฟระดับ 70 ที่มีพละกำลังทำลายล้างสูงลิ่ว เพียงแค่ไม่กี่ก้าว เรนไม่ตอบทันที เขาปรายตามองเพื่อนร่วมทางที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเครียด แม้รินะจะเป็นถึงท็อปแรงก์จากกิลด์ใหญ่ที่มีชื่อเสียง แต่ในสถานการณ์ที่ต้องเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ที่มีเลเวลสูงกว่าตัวละครของพวกเขาเกือบเท่าตัว ความกดดันมหาศาลย่อมเป็นเรื่องธรรมดา "ความกลัวเป็นเรื่องดีค่ะรินะ มันทำให้เราไม่ประมาท" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขายกมือขึ้นปัดหน้าต่างระบบออกไปเพื่อเคลียร์ทัศนียภาพ "แต่อย่าลืมว่าในโลกของเกม ไม่มีระบบไหนถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร้เหตุผลหรอกนะคะ หุบเหวแห่งนี้มีกฎฟิสิกส์และระบบสภาพแวดล้อมที่ถูกโปรแกรมไว้ตายตัว และนั่นแหละ... คือช่องโหว่ที่เราจะใช้ประโยชน์จากมัน" รินะกะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องของนักเวทสาวเริ่มประมวลผลตามคำพูดของชายหนุ่ม เธอรู้ดีว่าเรนไม่ได้บ้า เขามักจะมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองข้ามเสมอ เกม VRMMO ชื่อดังนี้ไม่ได้มีไว้ให้ผู้เล่นเอาหัวชนฝาเพื่อสู้กับพลังที่เหนือกว่า แต่มีไว้ให้ใช้ "สมอง" เอาชนะต่างหาก เบื้องล่างของพวกเขา ฝูงอสูรเงาเพลิงคลั่งนับสิบตัวกำลังส่งเสียงคำรามก้อง ร่างกายของพวกมันปกคลุมด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิทที่แผ่ไอความร้อนระอุออกมาจนอากาศบิดเบี้ยว เจ้าตัวจ่าฝูงที่มีขนาดใหญ่โตราวกับภูเขาย่อมๆ กำลังกวาดสายตาดุร้ายมองหาผู้บุกรุก พลังโจมตีของพวกมันรุนแรงระดับที่ว่าต่อให้เป็นแทงค์เลเวล 50 ก็ยังอาจจะถูกสังหารได้ภายในดาบเดียว "นายจะทำยังไง? เลเวลเราเพิ่งจะ 35 เองนะ เรน" รินะถามย้ำขณะกระชับไม้เท้าในมือแน่น ไอมานาสีฟ้าอ่อนเริ่มไหลวนรอบเรียวแขนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการร่ายเวทฉุกเฉิน "เราจะไม่สู้... แต่เราจะ 'ต้อน' พวกมันค่ะ" เรนแย้มยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้รินะรู้สึกใจชื้นขึ้นมาอย่างประหลาด ชายหนุ่มหยิบไอเทมชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋าเป้ มันคือ "ขวดน้ำผึ้งภูเขาไฟกลิ่นคลั่ง" ไอเทมขยะที่ผู้เล่นส่วนใหญ่เก็บได้จากโซนเริ่มต้นและมักจะโยนทิ้งเพราะไม่มีประโยชน์อะไรนอกจากกลิ่นที่ฉุนเฉียวจนชวนคลื่นไส้ "น้ำผึ้งนี่...?" รินะเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจ "กลิ่นของมันคือสิ่งที่พวกอสูรเงาเพลิงเกลียดที่สุด แต่มันไม่ได้ทำให้พวกมันโกรธ... มันทำให้พวกมัน 'เสียสติ' ต่างหากเวลาที่ได้กลิ่นนี้อยู่ในเขตอาณาเขตของตัวเอง" เรนอธิบายพลางหยิบศนูย์เล็งธนูเวทขึ้นมาเตรียมพร้อม "และที่สำคัญที่สุด หุบเหวนี้ไม่ได้มีแค่หินผาธรรมดานะคะรินะ สังเกตผนังถ้ำฝั่งโน้นให้ดีสิคะ" รินะหันไปมองตามนิ้วเรียวที่ชี้ไป เธอกวาดสายตาสำรวจผนังหินสีดำสนิทก่อนจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าหินเหล่านั้นมีลักษณะแปลกประหลาด มันไม่ใช่หินธรรมดา แต่เป็น "แร่หินปูนปฏิกิริยาไวไฟสูง" ที่ซ่อนอยู่ตามธรรมชาติของแมพนี้ ถ้าร11ถูกกระแทกด้วยความร้อนหรือแรงอัดที่มากพอ มันจะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ถล่มลงมาทับทุกอย่างเบื้องล่างทันที! นี่คือ World-building ที่แน่นหนาและสมจริงที่ทีมพัฒนาเกมจงใจใส่ไว้... และเรนก็อ่านเกมขาดตั้งแต่แรกเห็น "เข้าใจแล้ว..." รินะระบายยิ้มกว้างออกมา แววตากลัวเกรงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยประกายความตื่นเต้นเร้าใจ "นายกะจะใช้ความรุนแรงของพวกมันเอง มาทำลายตัวมันเองสินะคะ" "ถูกต้องค่ะ ไหวพริบย่อมชนะพละกำลังเสมอ" เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสมาธิ นิ้วมือเรียวยาวดึงสายธนูจนตึงเปรี๊ยะ ลูกศรเคลือบน้ำผึ้งกลิ่นฉุนพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วสูง มันลอยโค้งข้ามหัวฝูงอสูรไปปักเข้าที่ผนังหินฝั่งตรงข้ามพอดิบพอดี! *ฟิ้ววว— ฉึก!* กลิ่นหวานเลี่ยนแต่ฉุนกึกกระจายฟุ้งไปทั่วบริเวณทันทีที่ลูกศรปักลงบนเป้าหมาย ความเงียบสงบชั่วขณะถูกแทนที่ด้วยความโกลาหล ฝูงอสูรเงาเพลิงคลั่งชะงักกึก ก่อนที่ดวงตาสสีแดงฉานของพวกมันจะเปลี่ยนเป็นสีเลือด สัญชาตญาณดิบเถื่อนถูกกระตุ้นด้วยกลิ่นที่พวกมันเกลียดชัง เจ้าตัวจ่าฝูงคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด มันหันขวับไปมองยังจุดที่กลิ่นลอยมา และพุ่งทะยานเข้าใส่ผนังหินจุดนั้นด้วยความเร็วสูงราวกับลูกศรเพลิง! "รินะ! เปิดโล่เวทป้องกันแรงกระแทกเดี๋ยวนี้ค่ะ!" เรนตวัดเสียงสั่งการเฉียบขาด *ตูมมม!* แรงปะทะมหาศาลจากการพุ่งชนของอสูรจ่าฝูงทำให้ผนังหินปฏิกิริยาไวไฟเกิดรอยร้าวขนาดใหญ่ ประกายไฟจากการเสียดสีลุกโชนขึ้นชั่วพริบตา ก่อนที่ปฏิกิริยาลูกโซ่จะทำงานอย่างสมบูรณ์แบบ หินผานับร้อยตันพังทลายลงมากลប់ร่างของฝูงอสูรเงาเพลิงคลั่งเบื้องล่าง เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดดังระคนไปกับเสียงหินถล่มสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นควันสีดำคละคลุ้งไปทั่วหุบเหวอัคคีทมิฬ หน้าต่างระบบรัวข้อความแจ้งเตือนสีทองขึ้นมาไม่ขาดสาย ค่าประสบการณ์มหาศาลไหลบ่าเข้าสู่ตัวละครของเรนและรินะจนแถบเลเวลพุ่งกระฉูดขึ้นอย่างน่าเหลือเชื่อจากเลเวล 35 ทะยานขึ้นสู่เลเวล 42 ในชั่วพริบตาเดียว! รินะยืนอ้าปากค้าง มองภาพความพินาศเบื้องล่างด้วยความทึ่งสุดขีด เธอมองหน้าเรนสลับกับหน้าต่างระบบที่แจ้งผลลัพธ์การต่อสู้ ผู้ชายคนนี้... ใช้สมองจัดการมอนสเตอร์เลเวล 70 ยกฝูงได้โดยที่ตัวเขาแทบไม่ต้องรับดาบเลยสักครั้งเดียว นี่มันอัจฉริยะชัดๆ! ทว่า... รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของเรนกลับค้างเติ่งชั่วขณะ เมื่อฝุ่นควันสีดำเริ่มจางลง เสียงคำรามที่ควรจะเงียบสงบกลับดังขึ้นอีกครั้ง... แต่มันไม่ใช่เสียงของอสูรเงาเพลิงตัวเดิม มันเป็นเสียงคำรามที่ต่ำทุ้ม ก้องกังวาน และทรงพลังจนทำให้แผ่นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม! *โฮกกกกกก—!* ไอความร้อนสีม่วงเข้มพวยพุ่งทะลวงขึ้นมาจากซากปรักหักพัง แรงกดดันระดับบอสลับที่ไม่อยู่ในข้อมูลแพทช์ปัจจุบันแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเหว รินะหน้าถอดสีทันทีเมื่อหันไปมองหน้าต่างระบบที่กะพริบเตือนด้วยแสงสีแดงฉานรุนแรงยิ่งกว่าตอนรับภารกิจ SSS *[เตือนภัย! สิ่งมีชีวิตโบราณ "ราชันย์อสูรเพลิงทมิฬ" (เลเวล 85 - Boss) ตื่นจากการหลับใหล!]* *[เงื่อนไขซ่อนเร้นถูกกระตุ้น: เลือดแห่งผู้กล้าดึงดูดสายตาของภัยพิบัติ]* *[คำเตือน: คุณไม่สามารถหนีออกจากเขตแดนนี้ได้จนกว่าจะเสร็จสิ้นเงื่อนไข... หรือถูกสังหาร]* เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย ความตื่นเต้นระคนความท้าทายฉายชัดขึ้นในแววตาคู่สีนิล เขาหันไปสบตากับรินะที่กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มขึ้นบางเบา ราวกับกำลังบอกว่า... เกมที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ