การพบกันที่คาดไม่ถึง

เสียงคำรามต่ำทุ้มที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วกระดูก ดึงบรรยากาศรอบตัวให้ดิ่งลงสู่ความตึงเครียดทันที ไอความร้อนระอุแผ่ซ่านออกจากรอยแยกของพื้นหินแกรนิตสีดำสนิท ลาวาสสีส้มฉานเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นกำมะถันคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นที่สามของดันเจี้ยน ‘ซากปรักหักพังแห่งราชาอัคคี’ “รินะ! ถอยหลังไปสามก้าวแล้วกางบาตรป้องกันธาตุ!” เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นของเรนดังแทรกเสียงคำรามของบอสขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองลวดลายเรืองแสงบนเกราะของบอสลับ ‘โกเลมเพลิงทมิฬ’ อย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลรูปแบบการโจมตี (Attack Pattern) ที่ถูกรีเซ็ตใหม่ทุกครั้งเมื่อพลังชีวิตลดลงต่ำกว่ายี่สิบเปอร์เซ็นต์ รินะหอบหายใจถี่กระชั้น หยาดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าหวาน ไอความร้อนทำให้เส้นผมสีน้ำตาลเข้มของเธอชุ่มชื้นและแนบติดกับลำคอเรียระหง ร่างบางในชุดคลุมนักเวทสีครามทรุดฮวบลงเล็กน้อยจากการฝืนใช้มานาเกินขีดจำกัดเพื่อร่ายเวtrอุปสรรคสกัดกั้นเมื่อครู่ไม้เท้าคริสตัลในมือสั่นเทารุนแรง แต่เมื่อได้ยินเสียงประกาศิตที่คุ้นเคย เธอกัดริมฝีปากแน่น ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา แล้วดีดตัวถอยหลังตามคำสั่งอย่างแม่นยำราศีนับหนึ่ง *ตูม!* เสาเพลิงขนาดมหึมาพุ่งทะยานขึ้นจากจุดที่รินะยืนอยู่เมื่อวินาทีที่แล้ว แรงระเบิดแผดเผาอากาศจนบิดเบี้ยว รินะสะดุ้งสุดตัวเมื่อไอร้อนเฉียดผ่านแก้มเนียนจนแสบผิว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัวระคนโล่งอก หากช้าไปแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว ร่างกายของเธอคงกลายเป็นเถ้าถ่านในเกมไปแล้ว และนั่นหมายถึงการสูญเสียไอเทมหายากรวมถึงแต้มประสบการณ์สะสมตลอดสัปดาห์ “มันกำลังจะใช้ท่าไม้ตาย ‘คลื่นสุริยันคลั่ง’ ครับ... อ๊ะ ไม่สิ ค่ะ!” เรนเผลออุทานด้วยความคุ้นชิน แต่แก้คำพูดในลำคออย่างรวดเร็วเมื่อเหลือบเห็นรินะส่งค้อนปะเหลงมาให้ท่ามกลางสถานการณ์เป็นตายเท่ากัน “เอ่อ... รินะคะ สังเกตดวงไฟสีฟ้าที่หน้าอกของมันไหมคะ? นั่นคือแกนกลางพลังงานสำรองที่เปิดเผยออกมาแค่สามวินาทีตอนที่มันสูดลมหายใจเข้า!” รินะพยักหน้ารับอย่างรวดเร็ว สมองระดับหัวกะทิของจอมเวtอัจฉริยะจากกิลด์ดังเริ่มทำงานประสานกันทันที เธอตระหนักดีว่าในสถานการณ์ที่ข้อจำกัดด้านค่าความอัศจรรย์ (Mana) ของเธอเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์ การโจมตีแบบพร่ำเพรื่อเท่ากับการฆ่าตัวตาย แต่ถ้าเป็นการโจมตีจุดอ่อนแบบแม่นยำนัดเดียวจบ... มันยังพอมีทางเป็นไปได้ “แล้วนาย... เอ๊ย เรนจะทำยังไงคะ? ฉันไม่มีแรงพอจะร่ายเวทมนตร์โจมตีวงกว้างแล้วนะ!” รินะตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของบอส ขณะที่โกเลมเพลิงทมิฬเริ่มอ้าปากกว้าง เปลวเพลิงสีครามเข้มอัดแน่นอยู่ภายในลำคอจนเกิดเสียงดังหวีดหวิวชวนขนหัวลุก “ผมไม่ได้จะให้คุณโจมตีหรอกค่ะ” เรนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้แต่ก็ชวนให้รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ร่างผอมเพรียวแต่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการฝึกฝนในระบบพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าราวกับลูกศรที่หลุดจากแหล่ง เรนไม่ได้ถืออาวุธประเภทดาบใหญ่หรือหอกยาวที่เหมาะกับการต่อสู้กับโกเลมยักษ์ แต่ในมือของเขากลับถือ ‘มีดสั้นเหล็กกล้าไรสนิม’ เล่มบางที่ดูธรรมดาจนน่าขัน “เขาคิดจะทำอะไรบ้าๆ อีกแล้ว…” รินะพึมพำกับตัวเอง หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล เธอยกไม้เท้าขึ้นตั้งสมาธิเตรียมพร้อม แม้จะไม่เข้าใจแผนการทั้งหมด แต่สัญชาตญาณบอกเธอว่า เรนไม่เคยทำอะไรโดยปราศจากการคำนวณ ในสายตาของเรน โลกใบนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพกราฟิกสามมิติที่สวยงาม แต่เป็นชุดของรหัส ตัวเลข และกลไกที่ถูกถักทอเข้าด้วยกัน ทุกการเคลื่อนไหวของโกเลมเพลิงทมิฬมีอัตราความหน่วง (Delay Frame) ซ่อนอยู่ 0.4 วินาที และนั่นคือช่องว่างแห่งความตายที่ระบบจงใจเว้นไว้ให้ผู้เล่นที่มีสายตาเฉียบคมพอได้ค้นพบ *ก้าวที่หนึ่ง... ก้าวที่สอง...* เรนพุ่งหลบหมัดมหึมาที่ทุบลงมาดั่งภูเขาถล่ม แรงลมจากการตบพื้นทำให้เศษหินกระเด็นบาดแก้มของเขาจนขึ้นตัวเลขความเสียหายสีแดงจางๆ (-12) แต่เด็กหนุ่มไม่แม้แต่จะชายตามอง เรนอาศัยแรงเหวี่ยงจากเศษหินที่กระเด็นนั้น เหยียบข้อต่อหัวเข่าของบอสเป็นจุดส่งตัว แล้วดีดร่างลอยละลิ่วขึ้นสู่ความสูงระดับเดียวกับหน้าอกของโกเลมยักษ์ เปลวเพลิงสีครามในปากของบอสสว่างวาบถึงขีดสุด มันเตรียมพ่นทำลายล้างทุกสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า “ตอนนี้แหละค่ะรินะ! ส่งแรงดันลมมาผลักผมที!” สิ้นเสียงตะโกน รินะไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว เธอสะบัดปลายไม้เท้า ปล่อยเวทมนตร์ธาตุลมระดับต้น ‘Air Burst’ ออกไปทันที แรงอัดอากาศพุ่งเข้ากระแทกแผ่นหลังของเรน ส่งร่างของเด็กหนุ่มให้พุ่งทะยานด้วยความเร็วเหนือเสียง ตรงไปยังจุดศูนย์กลางของดวงไฟสีฟ้าบนอกโกเลมราวกับกระสุนปืนใหญ่ เรนพลิกข้อมืออย่างนิ่มนวล มีดสั้นในมืออาบไล้ด้วยออร่าสีเงินยวง ซึ่งเป็นทักษะเฉพาะตัว ‘เจาะทะลวงจุดอับ (Vulnerable Pierce)’ ที่เขาพัฒนาขึ้นจากการวิเคราะห์โค้ดระบบเชิงลึก *ฉึก!* เสียงใบมีดแทรกผ่านเกราะเวทมนตร์ดังขึ้นราวกับกระดาษถูกฉีกขาด มีดสั้นฝังลึก ลงไปจนถึงด้ามจับ ตรงใจกลางดวงไฟสีฟ้าพอดีเป๊ะ โกเลมเพลิงทมิฬชะงักก้าง เปลวเพลิงสีครามที่อัดแน่นอยู่ในลำคอย้อนกลับเข้าสู่ร่างกายของมันเองเนื่องจากระบบระบายความร้อนถูกปิดกั้นอย่างกะทันหัน แรงดันมหาศาลระเบิดออกภายในตัวของบอส ส่งผลให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ (Chain Reaction) ที่รุนแรงยิ่งกว่าการถูกโจมตีภายนอกนับร้อยเท่า *ตูมมมมมมม!* แสงสีขาวสว่างจ้าจนแสบตาแผ่ขยายไปทั่วทั้งห้องโถง แรงระเบิดซัดร่างของรินะจนเซถอยหลังไปหลายก้าว เธอต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้าจากเศษซากหินและละอองไฟที่โปรยปรายลงมาดั่งฝนดาวตก เมื่อควันจางลง โกเลมเพลิงทมิฬตัวมหึมาก็สลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทองระยิบระยับ ทิ้งไว้เพียงไอเทมเรืองแสงกองโตบนพื้นหินที่แตกละเอียด รินะยืนนิ่งอึ้ง เธอมองภาพตรงหน้าสลับกับร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเพิ่งเดินไปซื้อของชำมาเสร็จ ขาสองข้างอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกชื่นชม ทึ่ง และหวาดหวั่นปะปนกันอยู่ในอกจนพูดไม่ออก “1,420 แต้มประสบการณ์... คุ้มค่ากับการคำนวณจริงๆ นะคะ” เรนหันมายิ้มบางๆ ให้เธอ ดวงตาสีนิลคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความสำเร็จ “คุณรินะเป็นอะไรหรือเปล่าคะ? บาดเจ็บตรงไหนไหม?” รินะอ้าปากจะเอ่ยแซวหรือบ่นอะไรสักอย่าง แต่เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ดังขึ้นแทรกกลางอากาศเสียก่อน ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างไปทันที [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับสมบูรณ์แบบ: ผู้เล่น ‘เรน’ และ ‘รินะ’ สามารถกำจัดบอสลับ ‘โกเลมเพลิงทมิฬ’ ภายในเวลาต่ำกว่า 3 นาทีโดยไม่ใช้ไอเทมฟื้นฟู] [ระบบกำลังทำการปลดล็อก... ดันเจี้ยนลับชั้นที่ 4: ‘วิหารแห่งบรรพกาล’] [คำเตือน: ตรวจพบการตื่น ของสิ่งมีชีวิตระดับตำนานที่ไม่รู้จัก ณ เบื้องลึกของดันเจี้ยน...] เสียงฝีเท้าหนักหน่วงราวกับภูเขาเคลื่อนที่ ดังสะท้อนก้องมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีแดงฉานขยายวงกว้างขึ้น พร้อมกับไอหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นมาจับกลุ่มกันเป็นรูปร่างของดวงตาสีเลือดคู่มหึมาที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นมองพวกเขาจากความมืดมิด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับพวกเขานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!