เสียงกระซิบจากระบบ SSS

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและคราบมานาที่ระเหยกลายเป็นไอจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องโถงใต้ดินชั้นลึกที่สุดของดันเจี้ยนซากโบราณสถานบูรพา ร่างของเรนทรุดตัวลงพิงกับเสาศิลาแกรนิตสีดำสนิท ลมหายใจของเด็กหนุ่มผ่อนเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ แม้หยาดเหงื่อจะซึมชื้นตามกรอบหน้าคมคาย แต่แววตาสีรัตติกาลคู่นั้นยังคงประกายความเฉียบคมและความสุขุมไว้อย่างไม่เสื่อมคลาย "นายไหวไหมเรน?" เสียงใสทว่าเจือด้วยความกังวลระคนโล่งอกดังขึ้น รินะก้าวเท้าเข้ามาใกล้ มือเรียวบางในถุงมือเวทมนตร์สีครามยื่นขวดโพชั่นฟื้นฟูมาให้ แม้มนตราสายสนับสนุนของเธอจะช่วยประคับประคองสถานการณ์วิกฤตเมื่อครู่ไว้ได้ทันท่วงที แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของจอมเวทสาวก็ฟ้องชัดเจนว่า การต่อสู้กับบอสผู้พิทักษ์ประตูมิติเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรนรับขวดแก้วใสมาถือไว้โดยยังไม่ดื่ม เขาส่งยิ้มบางๆ ให้เพื่อนร่วมทางเพื่อคลายความตึงเครียด "ไหวค่ะ... แค่กำลังทบทวนรูปแบบการโจมตีของบอสตัวเมื่อกี้อยู่ ระบบการเคลื่อนไหวของมันในเฟสที่สามมีความซับซ้อนกว่าข้อมูลในฐานข้อมูลกลางถึงสิบสองเปอร์เซ็นต์ ถ้าเราแก้ทางเรื่องมุมอับของเสาศิลาไม่ได้ตั้งแต่แรก คงไม่ได้มายืนคุยกันตรงนี้หรอกนะคะ" รินะถอนหายใจยาวอย่างหมั่นไส้แกมเอ็นดู "นี่นายยังจะมีอารมณ์มาวิเคราะห์เชิงเทคนิคอีกเหรอคะ? เกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้วแท้ๆ... แต่ก็นั่นแหละค่ะ ถ้าไม่ได้ไหวพริบของนายที่คำนวณระยะเวลาคูล다운ของสกิลบาเรียซ้อนทับกันเมื่อนาทีสุดท้าย ป่านนี้เราคงกลายเป็นศพนอนประดับพื้นห้องโถงนี้ไปนานแล้ว" บรรยากาศรอบตัวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่าความเงียบงันนี้ไม่ใช่ความว่างเปล่า มันคือความเงียบของโลกเสมือนจริงที่กำลังรวบรวมพลังงานบางอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ความรู้เชิงลึกเกี่ยวกับระบบเกม VRMMO ของเรไม่ได้มาจากความบังเอิญ ทุกย่างก้าว ทุกการตัดสินใจ และทุกตัวเลขที่ประมวลผลในหัว ล้วนถูกกรองผ่านตรรกะอันแม่นยำและการศึกษาโครงสร้างโค้ดเกมมาอย่างโชกโชน เขามองว่าโลกใบนี้ไม่ใช่แค่เกมเก็บเลเวลเพื่อความบันเทิง แต่เป็นปริศนาชิ้นใหญ่ที่รอการไขคำตอบ และการที่เขากับรินะเดินทางมาถึงจุดนี้ได้ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าทฤษฎีของเขาเดินมาถูกทาง ทว่า... ในวินาทีที่เรนกำลังจะยกขวดโพชั่นขึ้นดื่มเพื่อรีเซ็ตค่าพลังงานทั้งหมดนั้นเอง *ติ๊ก...* เสียงกังวานใสคล้ายระฆังแก้วดังขึ้นในห้วงความคิด เสียงที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวซึ่งระบบของเกมใช้แจ้งเตือนเหตุการณ์สำคัญระดับเซิร์ฟเวอร์ เรนชะงักมือที่ถือขวดโพชั่น รินะที่กำลังร่ายเวทเก็บกวาดเศษซากไอเท็มรอบตัวก็พลอยหยุดชะงักไปด้วย ทั้งคู่สบตากันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ความตึงเครียดระลอกใหม่พุ่งสูงขึ้นอย่างฉับพลัน ความเงียบที่น่ากลัวเข้าปกคลุมพื้นที่อีกครั้งเมื่อหน้าต่างอินเทอร์เฟซสีแดงฉานนับสิบแผ่นปรากฏขึ้นกลางอากาศ เรียงรายซ้อนทับกันจนบังแสงสว่างจากคบเพลิงเวทมนตร์รอบห้องโถงจนมิด ไม่มีเสียงดนตรีประกอบ ไม่มีข้อความต้อนรับธรรมดา มีเพียงตัวอักษรสีเลือดที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละบรรทัดด้วยความเร็วที่ถูกควบคุมอย่างจงใจ [ระบบตรวจพบการเคลียร์เงื่อนไขพิเศษ: "ผู้ทำลายล้างความเงียบงันแห่งบูรพา"] [เงื่อนไขที่สำเร็จ: ปราบ1 ใน 4 ผู้พิทักษ์ปฐมภูมิ โดยใช้เวลาต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐานและมีความเสียหายต่อสภาพแวดล้อมน้อยกว่า 5%] [กำลังประเมินสถานะผู้เล่น... เรน และ รินะ] [ผลการประเมิน: ผ่านเกณฑ์ระดับตำนาน (Legendary Threshold)] รินะเบิกตากว้างเล็กน้อย ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว "นะ... นี่มันอะไรกันคะเรน? เงื่อนไขบ้าอะไรเนี่ย ฉันไม่เคยได้ยินชื่อ 'ผู้พิทักษ์ปฐมภูมิ' ในแพตช์โน้ตอัปเดตล่าสุดเลยสักนิด!" เรนไม่ได้ตอบทันที สายตาของเขาคมกริบกวาดมองข้อความที่รัวเร็วยิ่งกว่ากระแสข้อมูลในสตรีมมิ่ง โครงสร้างโค้ดที่ปรากฏบนหน้าต่างระบบมีความซับซ้อนเกินกว่าระบบภารกิจทั่วไป มันไม่ใช่ภารกิจเสริมเพื่อหาไอเท็มแรร์ แต่มันคือ... การเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของโลกทั้งใบ *ติ๊ง!* หน้าต่างสุดท้าย หน้าต่างที่มีขนาดใหญ่ที่สุดและเปล่งแสงสีทองสลับกับสีดำทมิฬ ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเรนโดยตรง ตัวอักษรสีทองอร่ามค่อยๆ สลักลึกลงไปทีละคำอย่างน่าเกรงขาม [ประกาศจากระบบกลาง: ตรวจพบการปลุกเร้าของ "ภารกิจลับระดับ SSS"] [ชื่อภารกิจ: "เสียงกระซิบแห่งปฐมกาล: ผู้สืบทอดแห่งเจตจำนงที่สูญหาย"] [รายละเอียดภารกิจ: ท่านได้เปิดประตูบานแรกที่ถูกผนึกไว้ตั้งแต่เริ่มก่อตั้งเซิร์ฟเวอร์ การกระทำของท่านในครั้งนี้จะส่งผลกระทบโดยตรงต่อความสมดุลของทวีปหลัก มอนสเตอร์ระดับบอสทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์จะเข้าสู่สถานะ "ตื่นตัว" ขีดจำกัดเลเวลถูกปลดล็อกชั่วคราว และสงครามแห่งกิลด์ครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติขึ้นภายใน 72 ชั่วโมงข้างหน้า] [เงื่อนไขความล้มเหลว: หากท่านไม่สามารถค้นหา "เสาหลักแห่งพันธสัญญา" ภายในเวลาที่กำหนด เซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดจะเข้าสู่กระบวนการ "รีเซ็ตสมบูรณ์" และข้อมูลตัวละครทั้งหมดจะถูกลบถาวร] ความเงียบงันเข้ากัดกินพื้นที่รอบตัวอีกครั้ง หนักหน่วงเสียจนแทบจะบดขยี้อากาศให้แหลกสลาย รินะหน้าซีดเผือด มือที่ถือไม้เท้าสั่นเทาเล็กน้อยเมื่ออ่านบรรทัดสุดท้าย "รี... รีเซ็ตสมบูรณ์? ลบตัวละครถาวร? นี่มันเกมบ้าอะไรกันเนี่ยเรน! ระบบกำลังล้อเราเล่นใช่ไหมคะ? แบบนี้มันหมายความว่า... ความพยายามทั้งหมดของทุกคน ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ จะสูญเปล่าหมดเลยอย่างนั้นเหรอ!" เรนยังคงนิ่งเงียบ แววตาสีรัตติกาลของเด็กหนุ่มสะท้อนแสงสีแดงฉานจากหน้าต่างภารกิจ เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าออกอย่างใจเย็น ทว่ากลิ่นอายรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสุขุมรอบคอบในตอนแรกบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยวและรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย เขารู้ดี... ว่าเกมนี้ไม่มีทางสร้างระบบที่ไร้ทางออกขึ้นมาเด็ดขาด การที่ระบบมอบภารกิจระดับ SSS นี้ให้เขาและรินะ ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาซวย แต่หมายความว่า... พวกเขาคือผู้ถูกเลือกให้ถือไพ่เหนือกว่าคนทั้งเซิร์ฟเวอร์ต่างหาก เรนหันไปมองรินะ สบตากับเพื่อนร่วมทางที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคงหนักแน่น จนความตื่นตระหนกในใจของหญิงสาวค่อยๆ สงบลง "ไม่ต้องกลัวไปหรอกค่ะรินะ..." เรนพูดพลางเอื้อมมือไปแตะหน้าต่างภารกิจสีทองทมิฬเบาๆ "ในเมื่อระบบอุตส่าห์มอบบทบาทผู้กอบกู้โลกมาให้ถึงมือเราแบบนี้... เราก็แค่ต้องเล่นเกมนี้ให้ชนะ แบบม้วนเดียวจบก็แค่นั้นเองค่ะ" ก่อนที่รินะจะทันได้เอ่ยท้วงสิ่งใด พื้นเบื้องล่างใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนานนับพันปี เสียงคำรามกึกก้องที่สะท้อนมาจากก้นบึ้งของดินแดน ลอยละลิ่วเข้ามาในโสตประสาท พร้อมๆ กับรายชื่อของกิลด์ยักษ์ใหญ่ทั่วเซิร์ฟเวอร์ที่เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าจำลองในเกม พร้อมข้อความเตือนภัยสีแดงฉานที่นับถอยหลังเวลา 72 ชั่วโมงอย่างโหดเหี้ยม... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาลุ้นระทึกในตอนนี้ด้วยกันนะคะ พรีสต์สายลุยตื่นเต้นกับปมใหม่นี้มากๆ เลยค่ะ!