การทาบทามจากจักรวรรดิ

"หากท่านคิดว่านี่คือข้อเสนอที่สามัญสำนึกของมนุษย์พึงรับฟัง ข้าเกรงว่าท่านคงประเมินความซับซ้อนของหมากกระดานนี้ต่ำเกินไปแล้วค่ะท่านทูต" เสียงของรินะดังขึ้นแทรกความเงียบงันภายในห้องรับรองส่วนตัวชั้นบนสุดของโรงแรม ‘ประกายศิลา’ บรรยากาศรอบกายของจอมเวทสาวถูกห่อหุ้มด้วยละอองมานาสีครามจางๆ ที่สะท้อนถึงสภาวะตื่นตัวขั้นสุด ดวงตาคู่สวยจ้องมองไปยังร่างในชุดคลุมผ้าไหมปักดิ้นทองของผู้มาเยือนอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าบุคคลเบื้องหน้าเธอจะมีสถานะเป็นถึงมหาเสนาบดีกรมพิธีการแห่งจักรวรรดิเฟอร์ลันก็ตาม เรนยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังบุด้วยกำมะหยี่สีเลือดหมู นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แววตาของเด็กหนุ่มใต้กรอบหน้ากากเวทมนตร์เรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น เขากำลังวิเคราะห์ทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ตั้งแต่รอยยับบนปกเสื้อของขุนนางเฒ่า ไปจนถึงค่าสถานะฮิดden ที่หน้าต่างระบบของเขากำลังกระพริบเตือนสีแดงฉานด้วยความเร็วสูง [ระบบตรวจพบ: แรงกดดันจากจิต AURA ระดับสูง (Grand Master Class)] [คำเตือน: ตัวตนเบื้องหน้าท่านคือ NPC ระดับยุทธศาสตร์ของจักรวรรดิ ความสัมพันธ์ปัจจุบัน: เป็นกลาง (Neutral)] "แม่นางน้อยผู้นี้ใจร้อนเสียจริง สมกับที่เป็นศิษย์สำนักเวทโบราณ" มหาเสนาบดีเซบาสเตียนแย้มยิ้ม รอยย่นรอบดวงตาของชายชราไม่ได้ทำให้ดูใจดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งขับเน้นความเจ้าเล่ห์เขี้ยวลากดินของขุนนางผู้ผ่านสมรภูมิการเมืองมานับ thập niên "แต่ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อต่อรองผลประโยชน์ทางการค้า หรือแม้แต่ชวนพวกท่านมาเป็นอัศวินรับจ้าง... สิ่งที่จักรวรรดิ—หรือพูดให้ถูกคือ 'พระองค์ท่าน' ต้องการจากผู้เล่นระดับตำนานอย่างท่านเรน คือความจริง" คำว่า 'ความจริง' ทำให้มุมปากของเรนกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขายกชาในถ้วยกระเบื้องเคลือบขึ้นจิบลดความกระด้างในลำคอ ก่อนจะวางลงอย่างนุ่มนวล "ความจริงเกี่ยวกับอะไรล่ะครับ... เอ่อ ดิฉันหมายถึง ความจริงในมุมมองของ NPC ที่เขียนโปรแกรมมาให้พูดตามบท หรือความจริงที่ระบบกำลังพยายามซ่อนไว้ใต้พรมกันแน่คะ ท่านมหาเสนาบดี" เรนจงใจเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงเพื่อหยั่งเชิง พร้อมกับแอบส่งซิกมือให้รินะผ่อนคลายมานาลงครึ่งหนึ่ง เซบาสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความจริงจังที่กดดันจนอากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นหลายเท่า "เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ... สมกับที่เป็นมนุษย์คนแรกที่ปลดล็อกระบบ 'แก่นแท้โลกเสมือน' ได้โดยไม่ผ่านการอนุญาตจากสภาผู้ดูแล" ขุนนางเฒ่าพึมพำเบาๆ ก่อนจะเลื่อนซองเอกสารผนึกด้วยตราประทับมังกรทองสามหัวมาตรงหน้าเรน "ในฐานะผู้เล่น พวกเจ้าคิดว่าโลกใบนี้เป็นเพียงชุดข้อมูล 1 กับ 0 หรือเป็นสนามเด็กเล่นที่พระเจ้าสร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงงั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้น... จงอธิบายสิว่า เหตุใดรอยแยกแห่งความมืดที่ชายแดนทิศประจิม จึงมี ‘เสียงกระซิบ’ ของมนุษย์โลกดังเล็ดลอดออกมาได้ ทั้งที่ตามโค้ดของเกม มันควรจะเป็นแค่พื้นที่มอนสเตอร์เกิดใหม่ธรรมดา" *กริ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากหน้าต่างระบบดังขึ้นในหัวของเรนทันที น้ำเสียงของ AI ระบบมีความผิดปกติ—มันไม่ใช่เสียงสังเคราะห์เรียบๆ แบบเดิม แต่มันเจือด้วยสัญญาณรบกวนคล้ายคลื่นวิทยุโบราณ [แจ้งเตือนด่วนจากระบบหลัก (System Core): ตรวจพบการเข้าถึงข้อมูลระดับ ROOT โดย NPC นอกเหนือขอบเขตการเขียนโปรแกรม] [คำสั่งลับถูกกระตุ้น: ภารกิจเฉพาะกิจ "รอยต่อแห่งมิติที่ถูกลืม" (Forgotten Rift Investigation)] [เงื่อนไข: ผู้เล่นเรนและสหาย จะต้องเดินทางไปยังพิกัดลับในเขตปกครองของจักรวรรดิเพื่อตรวจสอบความผิดปกติของระบบโครงสร้างพื้นฐานโลกเสมือน (VRMMO Engine)] [ระดับความยาก: SSS (วิกฤตการณ์ระดับลบข้อมูลเซิร์ฟเวอร์)] [รางวัล: ปลดล็อกสถานะสิทธิ์การเข้าถึงข้อมูลระดับ 'ผู้ดูแลระบบฝึกหัด' และเบาะแสเกี่ยวกับตัวตนที่แท้จริงของเกม] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: การลบตัวละครถาวร (Permanent Death & Data Erasure)] เรนก้มมองหน้าต่างสีแดงฉานนั้นด้วยแววตาที่ไหววูบไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ตกใจกลัว แต่ความตื่นเต้นเร้าใจกำลังแล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง นี่ไม่ใช่แค่เควสต์เสริมเพื่อหาไอเทมแรร์ แต่มันคือปมปริศนาชิ้นใหญ่ที่สุดตั้งแต่เขาเริ่มเล่นเกมนี้มา—เกมนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเล่นๆ และเบื้องหลังโค้ดทั้งหมด อาจมีบางสิ่งที่น่ากลัวกว่าแค่ความบันเทิงรออยู่ รินะหันมาสบตาเรน แววตาของจอมเวทสาวฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด เธอสัมผัสได้ถึงพลังงานดิบเถื่อนที่แฝงอยู่ในซองเอกสารนั้น มันไม่ใช่มานาเวทมนตร์ แต่เป็นพลังงานควอนตัมที่ฝืนธรรมชาติของโลกเสมือน "เรน..." เสียงของรินะแผ่วเบา เธอเอื้อมมือมาแตะชายเสื้อของเขาเบาๆ เป็นเชองถามว่าเราจะเอายังไงต่อดี เรนสูดหายใจเข้าลึก1เฮือก กลิ่นอายของชาสมุนไพรผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องพักให้ความรู้สึกตัดกันอย่างประหลาด เขายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์เวลาที่เขากำลังสนุกกับเกมกระดานที่ยากที่สุดในชีวิต เขายื่นมือออกไปหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาอย่างมั่นคง สายตาคมกริบมองตรงไปยังมหาเสนาบดีเซบาสเตียนที่กำลังจ้องเขาเขม็งราวกับรอดูคำพิพากษาโทษ "ในเมื่อจักรวรรดิกรุณามอบตั๋วแถวหน้าให้พวกเราเข้าชมเบื้องหลังของโรงละครแห่งนี้..." เรนกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ "พวกเราคงเสียมารยาทแย่ หากจะปฏิเสธไม่ยอมเดินไปเปิดม่านดูว่า 'ใคร' กำลังยืนอยู่หลังเวทีนั้นจริงๆ ค่ะ" เซบาสเตียนหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ ชายชราลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โค้งคำนับให้เรนและรินะเล็กน้อยตามพิธีการของขุนนางชั้นสูง ก่อนจะเดินหันหลังเตรียมก้าวออกจากห้อง "ขอให้โชคดีนะเด็กน้อย... จงจำไว้ว่า เมื่อพวกเจ้าก้าวลงไปถึงชั้นใต้ดินของรอยแยกนั้น อย่าได้เชื่อแม้กระทั่งเสียงสะท้อนของตัวพวกเจ้าเอง" ประโยคสุดท้ายทิ้งไว้ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก ประตูห้องปิดลงพร้อมกับเสียงล็อคอัตโนมัติจากระบบที่ดังขึ้น *คลิก* ทว่า ในวินาทีที่เรนกำลังจะแกะผนึกซองเอกสารสีทองในมือ หน้าต่างระบบทั้งหมดในห้องก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ จอภาพโฮโลแกรมทุกจอเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท มีเพียงข้อความประหลาดบรรทัดเดียวที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นทีละตัวอักษรด้วยลายมือที่ไม่คุ้นเคย— *‘อย่าเปิดมัน... พวกมันกำลังมองพวกเธออยู่จากอีกฟากหนึ่งของหน้าจอ’* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับก้าวสำคัญของเรนในตอนนี้นะคะ พรีสต์สายลุยตื่นเต้นกับบททดสอบนี้มากๆ เลยค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!