ก่อนพายุจะเข้า

"ถ้าแกยังก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว กระสุนนัดนี้จะไม่ได้ฝังอยู่ที่ไหล่ของแกแน่ ริน" เสียงแหบพร่าของศิลาดังลอดออกมาจากมุมมืดของห้องเก็บเอกสารเก่าๆ ในชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษที่ถูกทิ้งร้างและกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่ว รินหยุดฝีเท้าลงทันที เขาไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนก แต่ดวงตาที่เคยเฉยชากลับวาวโรจน์ขึ้นชั่วขณะ มือขวาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ทกำแฟ้มเอกสารบางๆ ที่เขาเพิ่งเสี่ยงตายฉกมาจากเซฟของสำนักงานตำรวจไว้แน่น "การขู่คนตายไม่ได้ผลหรอกนะศิลา" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ หากทว่าลุ่มลึกและหนักแน่น "ยิ่งแกขู่ฉันมากเท่าไหร่ มันยิ่งยืนยันว่าสิ่งที่ฉันถืออยู่ในมือตอนนี้ คือสิ่งที่แกกลัวที่สุด... กลัวว่าอำนาจที่แกสร้างมาด้วยเลือด จะถูกฉีกกระชากออกมาให้แสงแดดส่องถึง" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นเหมือนครั้งที่เรายังเป็นคู่หูที่ออกไล่ล่าอาชญากรด้วยกัน "อำนาจงั้นหรือ? แกยังมองโลกสวยงามเหมือนเดิม ริน โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความยุติธรรม แต่มันขับเคลื่อนด้วยความกลัว และคนอย่างแก... ก็แค่ตัวหมากที่พยายามจะเดินสวนกระแสกระดาน" รินไม่ตอบโต้ เขาค่อยๆ ขยับกายหลบเข้าหลังเสาคอนกรีตเก่าคร่ำ ในหัวของเขาไม่ได้คิดเรื่องการตอบโต้ด้วยกำลัง แต่เขากำลังประมวลผลข้อมูลนับร้อยที่เรียงร้อยเข้าหากันเหมือนชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่เพิ่งได้รับชิ้นสุดท้ายมาครอบครอง ความลับที่ศิลาเก็บงำไว้ไม่ใช่แค่เรื่องเงินสกปรก แต่มันคือรายชื่อ 'ผู้ถือหุ้น' ในธุรกิจมืดที่ครอบคลุมไปถึงสภาเมืองและกรมตำรวจ "แกจำวันนั้นได้ไหม ศิลา" รินเริ่มเปิดประเด็น น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย ทว่าแฝงไปด้วยความปวดร้าวที่ฝังลึก "วันที่เราตัดสินใจปล่อยให้เหยื่อในคดีโกดังสินค้าตายไปเพียงเพราะเราต้องการปิดงานให้เร็วที่สุด... แกบอกว่านั่นคือบทเรียน แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่านั่นไม่ใช่บทเรียน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของนรกที่แกตั้งใจสร้างขึ้นมาเอง" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นคอนกรีตเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนไหวอยู่ตรงมุมห้อง ศิลาไม่ได้อยู่คนเดียว เขาไม่ได้พยายามจะยิง แต่เขากำลัง 'ล้อม' รินขยับมือหยิบปากกาโลหะออกมาจากกระเป๋า เขาไม่ได้ใช้มันเขียน แต่เขาใช้มันเป็นเครื่องมือในการสะเดาะกลอนประตูฉุกเฉินด้านหลังอย่างเงียบเชียบที่สุด จังหวะที่ศิลาขยับตัวก้าวออกมาจากเงามืด รินตัดสินใจโยนซองเอกสารจำลองที่เขาสร้างขึ้นหลอกๆ ไปยังทิศทางตรงกันข้าม ปัง! เสียงปืนดังสนั่นกึกก้อง ร่างของศิลาพุ่งตัวตามไปทางซองเอกสารที่ร่วงหล่น ทว่านั่นคือจังหวะที่รินต้องการ เขาอาศัยความมืดมิดและความชำนาญในสถานที่พุ่งเข้าประชิดตัวศิลาจากด้านหลัง ก่อนจะใช้ท่อนแขนล็อกคออดีตคู่หูไว้แน่น แต่เขากลับไม่เหนี่ยวไกปืนที่หยิบฉวยมาได้ เขากลับกดปากกานั้นจ่อที่คอหอยของศิลาแทน "เกมจบลงแล้ว ศิลา" รินกระซิบข้างหู "รายชื่อทั้งหมดอยู่ที่เซฟที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว ถ้าฉันเป็นอะไรไป ภายในหนึ่งชั่วโมง ความจริงจะถูกส่งถึงมือนักข่าวทุกสำนักในเมืองนี้" ศิลาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกเยือกเย็นไปถึงกระดูกสันหลัง เขาไม่ได้ขัดขืน แต่มือของเขากลับค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือที่สั่นเตือนขึ้นมาดู ก่อนจะหันมามองรินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช "แกคิดว่าแกกุมเบาะแสสุดท้ายไว้หรือ ริน?" ศิลาแค่นเสียง "คนที่เป็นคนส่งไฟล์นั้นให้แกตั้งแต่แรก... แกคิดว่าเขาเป็นใครกันแน่?" รินชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองศึก ความสงสัยที่เขาพยายามกดทับไว้ในใจตลอดหลายสัปดาห์เริ่มประทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาคลายมือออกจากคอของศิลาช้าๆ ก่อนจะถอยร่นออกมา เมื่อเห็นหน้าจอโทรศัพท์ของศิลาที่โชว์รูปถ่ายของ 'คนที่เขาเชื่อใจที่สุดในชีวิต' กำลังยืนยิ้มอยู่เคียงข้างบุคคลที่เป็นบอสใหญ่ขององค์กรที่เขาตามล่ามาตลอด รินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ศิลาหันมามองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะก้าวถอยหลังลงไปในเงามืดอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงคำพูดสุดท้ายที่สั่นคลอนจิตวิญญาณของนักสืบหนุ่ม "เปิดดูหน้าสุดท้ายของไฟล์ในมือแกสิ ริน... แล้วแกจะรู้ว่าเหยื่อคนแรกที่แกพยายามจะล้างแค้นให้ในคดีนี้ แท้จริงแล้วใครคือคนเหนี่ยวไก" มือของรินสั่นเทาขณะที่เขาสั่นสะท้านคว้าแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่าน ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นลายเซ็นที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนเอกสารสั่งการฆ่า... มันไม่ใช่ชื่อของศิลา แต่เป็นชื่อของคนที่เขาเพิ่งจะพูดคุยด้วยเมื่อเช้านี้เอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปกับผมในบทนี้ด้วยกันนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจรับกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนต่อไปนะครับ