วิกฤตความศรัทธา

"นายคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ริน... ผู้ผดุงความยุติธรรมที่สวมรองเท้าหนังราคาถูก หรือหมาล่าเนื้อที่ถูกเจ้าของจูงไปตามรอยเลือดที่ตัวเองก็มีส่วนทำหกไว้?" เสียงทุ้มต่ำของศิลาดังสะท้อนไปมาอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและควันบุหรี่จางๆ รินไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขาเพียงแต่มองแฟ้มเอกสารในมือ—แฟ้มที่บรรจุรายชื่อบัญชีธนาคารของบาทหลวงผู้เป็นที่เลื่อมใสของเมือง ซึ่งบัดนี้มันกลายเป็นหลักฐานมัดตัวว่า 'ศรัทธา' ที่ชาวเมืองยึดเหนี่ยว แท้จริงแล้วเป็นเพียงฟอกเงินมหาศาลเพื่อสนับสนุนกลุ่มอิทธิพลมืดที่ศิลากำลังกุมบังเหียนอยู่ รินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ที่ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังทลายลงมาพอๆ กับจิตใจของเขา มือที่สั่นเทาเล็กน้อยถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะ เขานิ่งเงียบไปนาน จนความเงียบนั้นเริ่มกดทับบรรยากาศให้หนักอึ้ง "ทุกคนล้วนมีรอยเปื้อนไม่ใช่หรือไง ศิลา" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและราบเรียบ ทว่าในดวงตาคู่คมกลับปรากฏรอยร้าวที่ยากจะปกปิด "แต่สิ่งที่ฉันรับไม่ได้... ไม่ใช่ความชั่วร้ายของคนอื่น แต่มันคือการที่ฉันพยายามจะเชื่อมาตลอดว่า ในโลกที่เน่าเฟะนี้ ยังมีบางสิ่งที่สะอาดบริสุทธิ์เหลืออยู่บ้าง" ศิลาเดินเข้ามาใกล้ แสงไฟจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนใบหน้าของชายหนุ่มที่เคยเป็นทั้งมิตรและพี่น้อง เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจรดรินอยู่ใกล้ใบหูของริน "ความสะอาดน่ะหรือ?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นยะเยือก "ริน นายโตแล้วนะ อย่าโง่เขลาไปหน่อยเลย โลกนี้ไม่มีใครสะอาดหรอก ทุกก้าวที่นายเดินบนถนนเส้นนี้ นายเหยียบย่ำลงบนหยดเลือดของผู้ที่อ่อนแอกว่านายกี่คน? นายพยายามไขคดีเพื่อกู้ชื่อเสียงให้ตัวเอง แต่ท้ายที่สุด นายก็แค่เครื่องมือที่คอยคัดกรองขยะให้ดูสะอาดขึ้นเท่านั้นเอง" รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบที่เขาสร้างขึ้นมาพังครืนลงต่อหน้าต่อตา ภาพของความยุติธรรมที่เขาเคยเทิดทูนกลายเป็นเพียงนิทานหลอกเด็กที่คนโง่เท่านั้นที่หลงเชื่อ เขาพยายามจะหาเหตุผลมาโต้แย้ง แต่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ที่ลำคอ เมื่อเขาตระหนักได้ว่าทุกสิ่งที่ศิลาพูดคือความจริงที่น่าอดสูที่สุด เขาหยิบปืนพกขึ้นมาวางบนโต๊ะไม้ ราวกับจะประชดชีวิตตนเอง "ถ้าโลกนี้ไม่มีสีขาวเหลืออยู่เลย แล้วทำไมฉันถึงต้องมานั่งอยู่ในที่ที่มืดมิดขนาดนี้ด้วยล่ะศิลา?" รินถามพลางเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สนทนา สายตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกสุดหยั่ง "นั่นเพราะนายเลือกเองไง" ศิลาถอยห่างออกไป สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงท่าทางสงบนิ่ง "นายเลือกที่จะเป็นเงาที่คอยเช็ดรอยเลือด แทนที่จะเป็นเลือดที่ไหลนองพื้น ถ้าอยากรู้ว่าความจริงที่เจ็บปวดที่สุดคืออะไร... ลองเปิดหน้าสุดท้ายของแฟ้มนั้นดูสิ ริน นายอาจจะอยากฆ่าฉัน หรือไม่อย่างนั้น นายก็คงอยากจะฆ่าตัวเองมากกว่า" รินค่อยๆ เปิดแฟ้มเอกสารหน้าที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด เอกสารแผ่นนั้นไม่ใช่บันทึกทางการเงิน แต่มันคือรูปถ่ายที่สั่นคลอนความศรัทธาครั้งสุดท้ายที่เขามีต่อตัวเขาเอง เป็นภาพวันเก่าๆ ในอดีต—ภาพที่เขากำลังรับเงินจากมือของคนที่เป็นศัตรูตัวฉกาจ เพื่อปิดปากความจริงบางอย่างที่อาจจะทำลายชีวิตผู้บริสุทธิ์ในตอนนั้น ความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือนไหลบ่ากลับเข้ามาเหมือนเขื่อนที่แตกทะลัก เขามีส่วนร่วมในความเน่าเฟะนี้มาตั้งแต่ต้น เขาคือฟันเฟืองหนึ่งที่ขับเคลื่อนจักรกลแห่งความลวงโลกนี้มาโดยตลอด รินนิ่งอึ้ง มือที่จับแฟ้มเอกสารสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะที่เขากำลังจะก้มลงมองภาพนั้นให้ชัดเจน ประตูกระจกห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมเสียงปืนที่ดังสนั่นก้องกังวาน! ร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูค่อยๆ ล้มลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานค่อยๆ แผ่กระจายไปบนพรมราคาแพง รินหันไปมองด้วยความตกใจสุดขีด และสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่ศัตรูที่เขาคาดคิด แต่เป็นหญิงสาวที่เขาเฝ้าปกป้องมาตลอดชีวิต—น้องสาวเพียงคนเดียวของเขากำลังนอนจมกองเลือด โดยที่มีจดหมายฉบับหนึ่งในมือที่เขียนด้วยลายมือของเขาเองว่า 'ขอโทษที่ต้องให้เธอเป็นเครื่องบูชายัญ' มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะใจเต้นระรัวกับความจริงที่เพิ่งเปิดเผยในครั้งนี้นะครับ