ความลับใต้เงาเมือง

"ถ้ามึงก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว เลือดของมึงจะกลายเป็นหมึกที่เขียนประวัติศาสตร์หน้าสุดท้ายให้เมืองนี้เอง ริน" เสียงของศิลาก้องกังวานผ่านลำโพงที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงคอนกรีตหนาเตอะ รินหยุดฝีเท้าลงทันที มือที่ถือปืนกระบอกคู่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกความเยือกเย็นกลับมา เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยหน้าจอโฮโลแกรมและท่อสายระโยงระยางที่เชื่อมต่อกับ...มนุษย์ที่นอนหลับใหลในตู้แก้ว ที่นี่ไม่ใช่แค่ห้องใต้ดิน แต่มันคือโรงละครแห่งความลวงโลก รินก้าวผ่านแสงไฟสีฟ้าสลัว พื้นรองเท้ากระทบกับแผ่นเหล็กดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ กลิ่นของสารเคมีและโอโซนปะทะจมูกจนแสบไปถึงโสตประสาท เขาเห็นภาพจำลองบนจอขนาดใหญ่ มันไม่ใช่กราฟิกธรรมดา แต่มันคือ 'สถานการณ์' ที่กำลังเกิดขึ้นบนท้องถนนเบื้องบน ทั้งการประท้วงที่บานปลาย การจลาจลในย่านการค้า ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยอัลกอริทึมที่ป้อนกระแสประสาทเข้าสู่สมองของเหล่าผู้ที่ถูกจับมาเป็น 'หนูทดลอง' เหล่านี้ "นี่คือวิธีที่แกใช้บงการความศรัทธาของพวกเขางั้นเหรอ ศิลา?" รินถามขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยไอสังหารที่รุนแรง เขาเดินไปหยุดหน้าตู้แก้วใบหนึ่ง ภายในนั้นคือเด็กหนุ่มที่รินเคยเห็นในภาพข่าวว่าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย "คำว่า 'บงการ' มันดูต่ำต้อยไปหน่อยนะริน" ศิลาปรากฏตัวขึ้นจากเงาด้านหลังของกำแพงเหล็ก เขายังคงแต่งกายเนี้ยบกริบเหมือนวันที่เราเคยเป็นคู่หูด้วยกัน ราวกับว่าโลกที่กำลังพินาศอยู่ข้างบนนั้นเป็นเพียงงานศิลปะที่เขาสร้างขึ้นเพื่อความบันเทิง "ฉันแค่ช่วยให้พวกเขาได้เห็นสิ่งที่อยากเห็น ได้สัมผัสความกลัวที่พวกเขามีอยู่ในใจลึกๆ... มนุษย์น่ะริน ถ้าไม่ชี้นำ ก็ต้องถูกทำลาย แกเองก็รู้ดีนี่?" รินกำปืนในมือแน่น ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการสูญเสียในอดีตย้อนกลับมาเหมือนคมมีดบาดลึก หัวใจของเขาบีบรัด เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังปรัชญาบิดเบี้ยวของคนเสียสติ เขากดปุ่มเปิดระบบสื่อสารผ่านไมค์ที่หน้าอก "ทุกอย่างจบลงที่นี่ ศิลา แกจะไม่ได้สร้างเงาหลอกๆ ให้คนทั้งเมืองต้องตายอีกต่อไป" "งั้นเหรอ?" ศิลาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "แกมั่นใจได้ยังไงว่าสิ่งที่แกเห็นตอนนี้คือความจริง? แกมั่นใจได้ยังไงว่าที่แกยืนอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่สถานการณ์จำลองลำดับที่ 402 ที่ฉันสร้างขึ้นเพื่อทดสอบความอดทนของแก?" คำถามนั้นทำให้รินชะงักไป ความรู้สึกสับสนแล่นพล่านในอก รินหันมองไปรอบตัวอีกครั้ง แสงไฟที่ดูเหมือนจริง กลิ่นที่ดูเหมือนจริง หรือแม้แต่ความโกรธที่เขารู้สึก... ทุกอย่างอาจจะเป็นเพียงโปรแกรม? เขาตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาหันปากกระบอกปืนเข้าหาแผงวงจรควบคุมหลักแทนที่จะเล็งไปที่ศิลา นิ้วชี้ค่อยๆ กดไกปืนลง "ถ้าแกกล้าทำลายมัน แกก็จะไม่มีวันรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของแกอยู่ที่ไหน" ศิลากล่าวด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "แกจะติดอยู่ในลูปนี้ตลอดไป ริน..." กระสุนนัดแรกพุ่งออกไป ก่อให้เกิดประกายไฟกระจัดกระจาย แผงวงจรหลักระเบิดออก เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นห้องโถง ระบบโฮโลแกรมสั่นไหวและบิดเบี้ยวจนภาพทุกอย่างกลายเป็นเส้นสายที่ไร้รูปทรง รินรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังทรุดตัวลง ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของระบบ ศิลาไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงแต่ยืนนิ่ง มองดูรินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสมเพช ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับมืดลง รินสังเกตเห็นบางอย่างบนข้อมือของศิลา... มันเป็นรอยสักสัญลักษณ์เดียวกับที่เขาเคยเห็นในกระจกเงาตอนที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อเช้านี้ สัญลักษณ์ที่เขาจำไม่ได้ว่ามันมาอยู่บนตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน ความมืดมิดคืบคลานเข้ามาปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว รินล้มลงกับพื้น มือเอื้อมไปคว้าอากาศอย่างสิ้นหวังก่อนที่สติจะดับวูบลง และในเสี้ยววินาทีก่อนที่ความว่างเปล่าจะกลืนกินทุกอย่าง รินก็ได้ยินเสียงหนึ่งกระซิบข้างหูของเขา... เสียงของตัวเขาเอง "ตื่นขึ้นมาได้แล้ว ริน... เกมรอบที่ 403 กำลังจะเริ่มขึ้น" มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนของเกมในครั้งนี้นะครับ