ความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่

"วางปืนลงซะ... ก่อนที่มิตรภาพที่เราเคยสร้างกันมาตลอดสิบปี จะถูกทำลายลงด้วยกระสุนนัดเดียวในคืนนี้" รินกดเสียงต่ำ สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายวัยกลางคนที่ยืนตระหง่านอยู่หลังโต๊ะทำงานหรูหรา ลายเซ็นบนเอกสารในมือเขายังคงเด่นหรา—ชื่อของ 'สารวัตรเมธา' ชายที่เปรียบเสมือนพ่อคนที่สองของเขา ผู้ที่เป็นคนดึงเขาออกมาจากขุมนรกในอดีต เมธาไม่ได้ตอบในทันที เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันของแก้วคริสตัลดังก้องกังวานในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับเสียงระฆังมรณะ เขามองรินด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเวทนาที่ปนเปไปกับความเย็นชา "ริน... โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่สีขาวกับสีดำ" เมธาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าแต่ทรงพลัง "บางครั้งการยอมเสียสละมดปลวกไม่กี่ตัว ก็เพื่อรักษาโครงสร้างของอาคารทั้งหลังเอาไว้ให้คงอยู่" "มดปลวกเหรอครับ?" รินแค่นยิ้ม มือที่ถือเอกสารเริ่มกำแน่นจนยับยู่ "คนที่ตายไปเมื่อวานนี้ มีลูกสาววัยเจ็ดขวบที่กำลังรอพ่อเขากลับไปกินข้าวเย็นอยู่ เขาคือลูกน้องที่ซื่อสัตย์ที่สุดของคุณ... สารวัตร" ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของรินก็สั่นรัวขึ้นในกระเป๋ากางเกง เขาละสายตาจากเมธาเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อดูชื่อบนหน้าจอ ‘ธันย์’... คนสนิทที่เขาส่งไปเฝ้าจุดตรวจการณ์เพื่อคุ้มกันข้อมูลชุดนี้ "หัวหน้า... ฟังผมนะครับ" เสียงของธันย์ปลายสายสั่นพร่าและขาดห้วง มีเสียงปืนดังสนั่นเป็นระยะ "พวกมัน... พวกมันรู้ตัวแล้ว ผมหนีไม่พ้นหรอก... เก็บไฟล์นั้นไว้ให้ดี อย่าให้มันตกไปถึงมือเมธา... อย่าให้สิ่งที่ผมยอมเอาชีวิตเข้าแลกต้องสูญเปล่า!" "ธันย์! นายอยู่ที่ไหน! ตอบฉันมา!" รินตะโกนใส่โทรศัพท์ ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า "ริน... ฟังให้ดี" เสียงธันย์อ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้ง "ชีวิตของนักสืบอย่างเรา... ไม่ได้ถูกตีค่าด้วยความสำเร็จหรอก แต่มันถูกตีค่าด้วยสิ่งที่เราเลือกจะปกป้อง... ผมเลือกถูกแล้ว... ลาก่อนครับหัวหน้า" *ปัง!* เสียงปืนนัดสุดท้ายดังขึ้นผ่านสัญญาณโทรศัพท์ ก่อนที่ความเงียบงันจะเข้าครอบงำหัวใจของริน มือของเขาสั่นสะท้าน โทรศัพท์ร่วงหล่นลงบนพื้นพรมราคาแพง ความรู้สึกสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่โถมเข้าใส่ราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดถล่มหน้าผา ความแค้นที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของรินทำให้เมธาถึงกับผงะไปครู่หนึ่ง "แกฆ่าเขา" รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่ได้รับบาดเจ็บ "แกฆ่าคนของฉัน... เพียงเพื่อจะปกปิดความเน่าเฟะของตัวเองงั้นหรือ!" "ฉันไม่ได้สั่งฆ่าธันย์..." เมธาพยายามจะอธิบาย แต่สีหน้าของเขากลับไร้ซึ่งความสำนึกผิด "แต่นั่นคือผลลัพธ์ของคนที่เลือกเดินสวนทางกับความถูกต้องขององค์กร" รินไม่รอให้เมธาพูดจบ เขาพุ่งตัวข้ามโต๊ะทำงานด้วยความเร็วดุจสายฟ้า มือหนาคว้าคอเสื้อของสารวัตรผู้ทรยศกดลงกับพื้นจนหน้าโต๊ะสั่นสะเทือน ปืนพกในมือของเขาสั่นไหวไปมา รินรู้ดีว่าหากเขาลั่นไกตอนนี้ ทุกอย่างจะจบลง แต่เขาก็รู้ดีเช่นกันว่าหากเขาฆ่าเมธา ความจริงเรื่ององค์กรลึกลับจะถูกฝังไปพร้อมกับเขาตลอดกาล "คุณบอกว่าโลกนี้ไม่มีแค่สีขาวกับสีดำใช่ไหมครับ?" รินกระซิบข้างหูเมธา น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว "งั้นในวินาทีนี้... ผมจะทำให้คุณเห็นว่าโลกสีเทาๆ ของคุณ มันกำลังจะมอดไหม้เป็นจุณด้วยไฟแค้นของผม" ในจังหวะที่รินกำลังจะตัดสินใจว่าจะลั่นไกหรือไม่ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนกรูเข้ามาพร้อมกับลำแสงจากไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาในห้อง รินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาเป็นคนแรก คนคนนั้นไม่ใช่ตำรวจหน่วยอื่น... แต่เป็น 'ศิลา' อดีตคู่หูผู้ที่เขาสาบานว่าจะตามล่าให้ถึงที่สุด ศิลาเดินนิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารอีกชุดหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นฉบับสมบูรณ์กว่าฉบับที่รินถืออยู่ เขาหยุดยืนห่างจากรินเพียงไม่กี่ก้าว ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ราวกับจะล้อเลียนความเจ็บปวดของเพื่อนเก่า "ธันย์ไม่ได้ตายเพราะเมธาหรอกนะริน... แต่เขาตายเพราะเขาดันรู้ในสิ่งที่แกยังไม่รู้" ศิลาหยุดเว้นจังหวะ ก่อนจะยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้รินดู ในรูปนั้นคือภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่รินคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่ห้าปีก่อน "ผู้หญิงคนนี้... ยังมีชีวิตอยู่ และตอนนี้เธอกำลังตกอยู่ในมือขององค์กรที่แกพยายามจะล้มล้าง... อยากจะแลกเปลี่ยนชีวิตของสารวัตรคนนี้ กับตำแหน่งที่ซ่อนตัวของเธอไหมล่ะ?" รินเบิกตากว้าง มือที่ถือปืนตกลงข้างตัวโดยอัตโนมัติ ทุกอย่างที่เขายึดถือพังทลายลงในพริบตาเดียว ความตายของธันย์เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของเกมที่ซับซ้อนและโหดเหี้ยมกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้... และดูเหมือนว่าศิลาจะเป็นคนเดียวที่กุมกุญแจสำคัญที่จะไขความจริงทั้งหมดในครั้งนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับรินในตอนที่แสนบีบคั้นหัวใจนี้ หวังว่าท่านจะยังไม่ละทิ้งเขานะครับ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน"