พันธมิตรที่ไม่คาดคิด

แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สาดทาบใบหน้าของรินจนแลดูซีดเซียวราวกับศพ นัยน์ตาคู่คมจ้องค้างอยู่ที่รูปถ่ายใบนั้น—ภาพซากมนุษย์บนเตียงผ่าตัด รอยแผลเป็นบนไหล่ขวาที่ปรากฏชัดเจนในแฟ้มคดีอาชญากรรมเมื่อสิบปีก่อน มันคือรอยแผลเป็นเดียวกับที่รินเคยใช้นิ้วมือสัมผัสด้วยความอาทร รอยแผลที่รินคิดมาตลอดว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งความเจ็บปวดส่วนตัว แต่วันนี้ กลับถูกใช้เป็น "แม่แบบ" ในการสร้างใบหน้าใหม่ให้กับเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย หัวใจของนักสืบเอกชนกระหน่ำรัวราวกับกลองศึก ความเงียบงันภายในห้องทำงานทึบแสงบีั้นอารมณ์จนแทบหายใจไม่ออก สมองพยายามประติดประต่อเรื่องราว—หากรินมีแผลเป็นนี้มาตลอดชีวิต และมีชายอีกคนถูกผ่าตัดเพื่อสวมรอยใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นแบบเดียวกัน นั่นหมายความว่า... ตัวตนของเขาถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าตั้งแต่วันแรกแล้วอย่างนั้นหรือ? เขาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่ถูกชักใยโดยใครบางคนตั้งแต่เกิด เสียงก๊อกๆ ดังขึ้นสามครั้งที่ประตูไม้สักหนา รินไม่ได้ขยับตัว สายตายังคงตรึงอยู่กับหน้าจอ มือขวาเลื่อนลงไปกุมด้ามปืนพกสั้นที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะอย่างเงียบเชียบ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัด "ฉันไม่ได้ล็อกประตู" เสียงของรินแหบพร่าและเย็นเยียบ ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความตายที่อาจก้าวเข้ามา บานประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ความมืดสลัวจากทางเดินด้านนอกทาบทับร่างของใครบางคน เงาร่างนั้นเพรียวบาง สวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้มคอตั้งสูงจนบังใบหน้าครึ่งล่าง เหลือเพียงดวงตาคู่คมกริบที่สะท้อนแสงไฟสีฟ้าจากคอมพิวเตอร์ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกการ์เดนียลอยปะปนมากับกลิ่นอายฝนยามค่ำคืน หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้องโดยไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ราวกับเงามืดที่หลุดรอดมาจากห้วงคำนึง เธอล็อกประตูห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับริน "คุณดูตกใจนะ, สารวัตร... อ้อ โทษที ตอนนี้คุณเป็นแค่ ‘อดีต’ สารวัตรตกอับนี่นา" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่ามีพลังกดดันบางอย่างที่ทำให้รินต้องหรี่ตาลง รินชักปืนออกจากใต้โต๊ะ ปลายกระบอกปืนเล็งตรงไปที่กลางหน้าอกของอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ลังเล "เธอเป็นใคร? และเข้ามาในนี้ได้ยังไง?" หญิงสาวไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวต่อปากกระบอกมรณะแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นช้าๆ แล้วดึงฮู้ดและผ้าพันคอลง เปิดเผยใบหน้าเรียวสวยได้รูป ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและระคนเศร้าสร้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "ถ้าฉันอยากฆ่าคุณ ปืนในมือคุณคงไม่มีโอกาสได้หลุดออกจากซองหรอก, ริน" เธอเอ่ยชื่อเขาอย่างสนิทสนม "ส่วนฉันเป็นใคร... นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ ประเด็นคือ... คุณกำลังมองหาความจริงเกี่ยวกับไอ้รอยแผลเป็นบนไหล่นั่นใช่ไหมล่ะ?" รินชะงัก นิ้วที่เหนี่ยวไกผ่อนแรงลงเล็กน้อย แต่สายตายังคงระแวดระวัง "เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?" "เพราะฉันคือคนที่เย็บแผลนั้น... เมื่อสิบปีก่อน" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางห้องทำงาน รินสูดหายใจเข้าลึก ความทรงจำสีเลือดเมื่ออดีตผุดวาบขึ้นมาในหัว สมองหมุนวนด้วยคำถามนับร้อย ผู้หญิงคนนี้—เด็กสาวในคืนฝนตกนรกแตกวันนั้น คนที่ช่วยเขาทำแผลในห้องใต้ดินอันมืดมิดก่อนที่เขาจะสูญเสียทุกอย่างไป "โกหก!" รินคำรามต่ำ น้ำเสียงสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน "คืนนั้นไม่มีใครอื่นนอกจากฉันกับ... ศิลา!" หญิงสาวหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ความสุข "ศิลาเหรอ? คุณคิดจริงๆ หรือว่าผู้ชายคนนั้นทำงานคนเดียว? ศิลาเป็นแค่เงาที่คอยถือมีด แต่คนที่ออกแบบโครงสร้างทั้งหมด คนที่เขียนบทให้พวกคุณทุกคนเดินตาม... คือองค์กรที่ซ่อนอยู่หลังกระจกเงาบานนั้น" เธอชี้ไปยังผนังกระจกเงาบานใหญ่ที่เชื่อมกับห้องข้างเคียง รินหันขวับไปมองกระจกบานนั้น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปตามสันหลัง ภาพสะท้อนของเขาในกระจกดูบิดเบี้ยวและแปลกแยก "ถ้าเธอรู้เรื่องทั้งหมด ทำไมถึงเพิ่งมาตอนนี้?" รินเค้นเสียงถาม ปลายกระบอกปืนขยับเข้าใกล้เธออีกนิด "เธอต้องการอะไรจากฉัน?" หญิงสาวก้าวเข้าไปหาปลายกระบอกปืนอย่างไม่เกรงกลัว ปลายเหล็กเย็นเฉียบแตะเข้าที่กลางหน้าอกของเธอผ่านเนื้อผ้า เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของรินด้วยความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น "ฉันไม่ได้มาเพื่อช่วยคุณ, ริน... แต่ฉันมาเพื่อเตือนคุณ" เธอกระซิบเสียงแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับเสียงฝนด้านนอก "เพราะตอนนี้... ศิลารู้แล้วว่าคุณเปิดไฟล์ลับนั้น และเขากำลังส่ง ‘ตัวแทน’ คนใหม่มาเก็บกวาด" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงกระจกหน้าต่างด้านหลังห้องแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับเงาดำมหึมาที่พุ่งทะยานเข้ามาในความมืด รินยังไม่ทันได้หันไปตอบสนอง แรงกระแทกอันมหาศาลก็พุ่งชนเข้าที่ร่างของหญิงสาวลึกลับจนทั้งคู่กระเด็นล้มลงไปกองกับพื้น ท่ามกลางเศษกระจกที่โปรยปรายราวกับหิมะสีเงิน รินดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับยกปืนขึ้นเล็งไปยังร่างที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบหน้าต่างที่แตกละเอียด—ร่างของชายหนุ่มสวมเสื้อสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งซีกสวมหน้ากากเหล็กไร้ความรู้สึก และดวงตาข้างที่เปิดอยู่... จ้องมองมาที่รินด้วยรอยยิ้มอันคุ้นเคย รอยยิ้มที่เขาเห็นมาทั้งชีวิตในกระจกเงา "ยินดีต้อนรับสู่ตอนจบของตัวตนปลอมๆ ของแก, ร่างเงาของฉัน" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้นจากปากของชายสวมหน้ากากเหล็ก ก่อนที่รินจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อตระหนักได้ว่า... เสียงนั้นคือเสียงของตัวเขาเอง -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — มหายุทธ์ไร้เทียมทาน