ทางแพร่งของโชคชะตา

รอยหมึกบนกระดาษแผ่นสุดท้ายยังไม่ทันแห้งสนิท กลิ่นอายของความตายก็ลอยอบอวลจนแสบจมูก รินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้ากองแฟ้มคดีที่ถูกรื้อกระจัดกระจาย แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงบนคราบสีน้ำตาลเข้มที่แห้งกรังบนพื้นห้องทำงาน—หลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งบอกว่าฆาตกรไม่ได้มาจากโลกภายนอก แต่มันเหยียบย่างเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ด้วยความคุ้นเคย รินจ้องมองรอยเท้านั้นด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า ความเย็นเยียบไม่ได้แล่นมาจากสายลมหนาวนอกหน้าต่าง แต่มาจากหลุมดำในอกที่เพิ่งขยายตัวจนกัดกินความศรัทธาทุกหย่อมหญ้า "นายคิดจะหาอะไรจากซากศพพวกนั้นอีก ริน?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เงาร่างสูงโปร่งก้าวออกมาจากความสลัว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมผสานกับกลิ่นฝนที่ติดตัวมาทำให้บรรยากาศยิ่งอึดอัด ศิลาไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้ เขายังคงยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย ราวกับผู้ชมนอกเวทีที่กำลังรอชมองก์สุดท้ายของการแสดง รินค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตกใจ มีเพียงความเหนื่อยล้าและคำถามนับพันที่อัดแน่นจนล้นปรี่ "นายเคยสงสัยไหม... ว่าทำไมรอยแผลเป็นบนตัวเราถึงไม่เคยจางหายไปเลย ศิลา" รินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบสนิทจนน่ากลัว ปราศจากคลื่นอารมณ์ใดๆ ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มแบบเดียวกับที่เคยปลอบประโลมรินในวันที่พวกเขาพังทลายด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน "เพราะบางแผล ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้เราจำว่าใครเป็นคนฝังมันไว้ต่างหาก" คำพูดนั้น... คมกริบยิ่งกว่าใบมีด รินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่แห้งผากและเต็มไปด้วยความสมเพชตัวเอง "นั่นสินะ... ฉันมันโง่เองที่มองข้ามเส้นผมสีเทาบนโต๊ะทำงานของเหยื่อรายแรก มองข้ามรอยสักรูปกางเขนหักที่ซ่อนอยู่ใต้ข้อมือของแก... ทั้งที่แกเป็นคนเดียวที่รู้รหัสผ่านตู้นิรภัยนั่น" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ ไม่มีเสียงถอนหายใจ ไม่มีคำแก้ตัว ศิลายังคงยืนอยู่ที่เดิม ปล่อยให้ความจริงค่อยๆ แทรกซึมผ่านอากาศที่หนาแน่น "นายไม่ได้แค่หันหลังให้กฎหมาย ศิลา" รินก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว ฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคง แววตาที่เคยมีความลังเล บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบของความเด็ดเดี่ยว "นายคือคนที่สร้างกรงขังนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรก... ตั้งแต่วันที่เราเริ่มเป็นนักสืบด้วยกัน" ศิลาไม่ถอยหนี เขากลับสบตากรินตรงๆ แววตาของอดีตคู่หูไม่ได้มีความรู้สึกผิดบาปหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเวทนาเจือจาง และความเด็ดเดี่ยวที่น่ากลัวไม่แพ้กัน "นายช้าไปก้าวหนึ่งเสมอ ริน" ศิลาเอ่ยเสียงแผ่วเบา พร้อมกับยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อสูทออกเผยให้เห็นเข็มกลัดโลหะรูปสัญลักษณ์ขององค์กรลึกลับที่ซ่อนอยู่ด้านใน "และในโลกที่กำลังพังทลายนี้ ความศรัทธาของนาย... มันไร้ค่าเสียยิ่งกว่ากระดาษเปื้อนหมึกพวกนี้เสียอีก" ทันทีที่สิ้นเสียงก้องกังวาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องทำงานถูกพังทลายเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำที่กรูเข้ามาปิดล้อมทุกทางออก รินถูกต้อนให้จนมุมในพริบตา แต่ทว่า... รินกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวยาวของรินเอื้อมไปหยิบซองเอกสารลับที่ซ่อนอยู่ใต้ลิ้นชักชั้นล่างสุดขึ้นมา ช้าๆ และเด็ดเดี่ยว ดวงตาของศิลาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นซองเอกสารนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเริ่มจางหายไป ความตึงเครียดเข้าปกคลุมบรรยากาศทันที "แกคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นจริงๆ หรือไง ศิลา?" รินกระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่นิ้วเรียวกำลังจะดึงสลักระเบิดควันทำลายล้างที่เชื่อมต่อกับระบบส่งข้อมูลอัตโนมัติไปยังสำนักงานตำรวจนครบาล "ถ้าฉันต้องตายในเงาของแก... แกก็ต้องจมดิ่งลงไปพร้อมกับความลับทั้งหมดขององค์กรนี้เหมือนกัน!" *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงามายาด้วยกันครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน*