กับดักแห่งความหวัง

เสียงไซเรนรถตำรวจแว่วมาแต่ไกล สะท้อนก้องไปตามตึกสูงระฟ้าของย่านการค้าเก่าแก่ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายที่กำลังไล่ล่าเหยื่อ รินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ยังคงสว่างวาบ ข้อความตัวอักษรสีขาวบนพื้นหลังสีดำจากศิลายังคงตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย—*นายกลายเป็นฆาตกรที่ทางการต้องการตัวมากที่สุดแล้ว* กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นฝนที่เพิ่งซาลงบนพื้นถนนยางมะตอย รินก้มมองมือทั้งสองข้างของตนเอง สั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวเหน็บ แต่เพราะน้ำหนักของหลักฐานชิ้นสำคัญในกระเป๋าเสื้อโค้ด—แฟลชไดรฟ์โลหะสีเงินที่บรรจุบัญชีลับขององค์กรเงามายา เส้นทางเดียวที่จะเปิดโปงความเน่าเฟะทั้งหมดของเมืองนี้ และล้างมลทินให้ชื่อของเขา "เลือกเอาสิ ริน... ความยุติธรรมของคนตาย หรือลมหายใจของคนเป็น" เสียงทุ้มต่ำผ่านเครื่องส่งสัญญาณไร้สายดังขึ้นจากมุมมืดของตรอกซอกซอย ศิลาไม่ได้ปรากฏตัว แต่รินรู้ดีว่าอดีตคู่หูคนนี้กำลังจ้องมองเขาผ่านเลนส์กล้องวงจรปิดมุมใดมุมหนึ่งอย่างแน่นอน รินก้าวเท้าเข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่ง แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องให้เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างของเด็กสาววัยสิบขวบ—ลูกสาวของพยานปากเอกที่กำลังจะเข้าให้การในวันพรุ่งนี้—ถูกผูกติดไว้กับเก้าอี้ไม้เก่าๆ บริเวณกลางห้อง รอบตัวเธอมีสายชนวนระเบิดเวลาที่ต่อพ่วงกับนาฬิกาดิจิตอล ตัวเลขสีแดงสดกำลังกระพริบถอยหลังอย่างไม่ปรานี... *03:45... 03:44...* ดวงตากลมโตของเด็กสาวเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยหวาดกลัวริมฝีปากสั่นระริกจนเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เพราะเทปกาวถูกปิดทับไว้ ร่างเล็กๆ นั้นสั่นเทิ้ม ทุกครั้งที่เข็มวินาทีขยับ มันคือเสียงเคาะระฆังแห่งความตายที่ใกล้เข้ามาทุกที รินก้าวเข้าไปใกล้ แต่เสียงฝีเท้าของเขากลับถูกกลบด้วยเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวในอก สมองส่วนหนึ่งประมวลผลอย่างเยือกเย็นตามสัญชาตญาณนักสืบ *ถ้าถอดรหัสระเบิดตอนนี้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้านาที... แต่เวลาเหลือไม่ถึงสี่นาทีแล้ว* ทว่า ในขณะเดียวกัน มือขวาของเขาก수สัมผัสโดนกระเป๋าเสื้อโค้ด—แฟลชไดรฟ์ที่ซ่อนอยู่ข้างในนั้นคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะลากคอมอการ์ดเบื้องหลังทั้งหมดเข้าคุกได้ หากเขาเลือกพุ่งตัวไปช่วยเด็กสาว หลักฐานชิ้นนี้อาจถูกทำลายในแรงระเบิด หรือหากศิลาส่งคนมาเก็บกวาดซ้ำ สัตยาบันที่เขายึดมั่นมาตลอดชีวิตจะพังทลายลงไม่มีชิ้นดี "นายเป็นคนแบบไหนกันแน่นะ ริน..." เสียงของศิลาแทรกเข้ามาในโสตประสาท เย็นเยียบและเย้ยหยัน "คนที่วิ่งตามหาความจริงจนปล่อยให้คนรอบตัวต้องตาย หรือคนที่ยอมจำนนแล้วก้มหัวให้ความมืดเหมือนอย่างฉัน" รินหลับตาลงชั่วพริบตา ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามา ภาพของน้องสาวที่ต้องจบชีวิตลงเพราะความดื้อรั้นของเขาในการไล่ล่าคนร้าย ความผิดพลาดในอดีตกรีดลึกลงในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความเงียบงันภายในโกดังช่างยาวนานราวนิรันดร์ เขาลืมตาขึ้น แววตาที่เคยลังเลกลับมาแน่วแน่และเย็นชาอีกครั้ง รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเด็กสาว มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะที่สายชนวนระเบิด ขณะที่มืออีกข้างค่อยๆ ปลดซิปกระเป๋าเสื้อโค้ดหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาวางไว้บนโต๊ะไม้เก่าๆ ข้างตัว "นายเลือกผิดแล้วล่ะ ริน..." ศิลาอุทานผ่านวิทยุสื่อสารด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เจือความประหลาดใจ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังกระหน่ำขึ้นจากรอบทิศทาง พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องทะลุกระจกโกดังเข้ามา เสียงตะโกนก้องกังวานของตำรวจหน่วยจู่โจมดังฝ่าความมืด "ทุกคนวางอาวุธ! นี่คือเจ้าหน้าที่ตำรวจ ล้อมไว้หมดแล้ว!" รินหันขวับไปมองที่ประตู หน้ากากของตำรวจปราบจลาจลพังทลายลง พร้อมกับร่างของนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่คนหนึ่งก้าวออกมา—ผู้กำกับการผู้มีอำนาจสูงสุดในกรม ซึ่งเป็นหนึ่งในรายชื่อสีเทาบนแฟลชไดรฟ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตากวาดไปเห็นหน้าจอดิจิตอลของระเบิด... ตัวเลขหยุดนิ่งที่ *00:01* ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีแรงปะทะ มีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนจากเงากระจกเงาเบื้องหน้า รินเพิ่งตระหนักได้ว่า... ทั้งเด็กสาว ทั้งระเบิด และแม้แต่ตำรวจเหล่านี้ เป็นเพียงหมากในกระดานที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ เพื่อต้อนให้เขาคายหลักฐานชิ้นสุดท้ายออกมาด้วยมือของตนเอง ___________________________________ *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในเงามายาด้วยกันครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน*