เงื่อนงำที่ไม่สิ้นสุด

“วางปืนลงซะริน... ถ้าไม่อยากให้หน้าประวัติศาสตร์ในกรมฯ ของเธอต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของศิลาไม่ได้มาจากเงามืด แต่มันดังก้องออกมาจากลำโพงวิทยุสื่อสารที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของริน เธอนิ่งงัน นิ้วชี้ที่แตะอยู่บนไกปืนจ่อไปที่ภาพถ่ายใบหนึ่งบนหน้ากระดาษ—ภาพถ่ายของตราสัญลักษณ์ประจำหน่วยงานที่เธอเคยภาคภูมิใจ แต่ในวันนี้ มันกลับกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่เชื่อมโยงถึงเส้นทางการเงินผิดปกติของหัวหน้าหน่วยผู้ล่วงลับ รินไม่ตอบโต้ เธอค่อยๆ หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูรอยประทับตราที่มุมซ้าย รอยหมึกสีน้ำเงินเข้มที่ดูผ่านเลนส์ขยายนั้นมันไม่ใช่หมึกทั่วไป แต่มันคือสารเคมีชนิดเดียวกับที่ใช้ในแฟ้มคดีลับสุดยอดที่ถูกปิดตายไปเมื่อสามปีก่อน “เธอคิดว่าเธอพบ ‘ความจริง’ แล้วใช่ไหม?” เสียงศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ฟังดูขบขันแต่แฝงไว้ด้วยความเวทนา “เปล่าเลย... ริน ที่เธอถืออยู่ในมือน่ะ มันไม่ใช่บันทึกความดี แต่มันคือใบมรณบัตรของคนที่จะกล้าขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่างหาก” รินวางกระดาษลงช้าๆ พลางหลับตาลงเพื่อควบคุมลมหายใจที่สั่นไหว ความผิดพลาดในอดีตที่คอยหลอกหลอนเธอมาตลอด—วันที่เธอตัดสินใจเชื่อใจคนในหน่วย จนทำให้พยานปากสำคัญต้องจบชีวิตลง—บัดนี้มันย้อนกลับมาในรูปแบบใหม่ ที่รุนแรงและโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิม “นายยังอยู่ที่นั่น... ในตึกนั้นใช่ไหม ศิลา?” รินเอ่ยถาม เสียงของเธอราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้คลื่นลม ทั้งที่ภายในอกกำลังเต้นรัวเหมือนกลองศึก “นายเป็นคนทิ้งหลักฐานนี้ไว้ เพื่อให้ฉันเดินเข้ากับดักของนายเอง” “ฉันแค่ต้องการเตือนเธอด้วยความหวังดี ในฐานะที่เคยเป็นคู่หู” ศิลาตอบกลับ “เลิกหาคำตอบในที่ที่ไม่มีคำตอบเถอะ กลับไปใช้ชีวิตธรรมดาๆ เหมือนคนปกติที่เธอโหยหานักหนาเสียเถอะริน ก่อนที่เงามายาที่เธอพยายามจะไล่ล่า มันจะกลืนกินตัวตนของเธอจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก” รินไม่ตอบ เธอปิดวิทยุสื่อสารลง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารคดีเก่าๆ เธอหันไปมองหน้าต่างบานเกล็ดที่ปิดสนิท แสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดส่องเข้ามาเป็นทางยาว เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศ เธอเดินไปที่ตู้เอกสารเหล็กเก่าๆ ดึงลิ้นชักที่สามออก แล้วใช้มีดพกกรีดไปที่ขอบด้านใน ลิ้นชักอีกชั้นหนึ่งเผยออก เผยให้เห็นสมุดบันทึกเล่มสีดำที่มีคราบเลือดจางๆ ติดอยู่บนปก นี่คือสิ่งสุดท้ายที่เธอเก็บไว้... บันทึกของหัวหน้าหน่วยที่ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ แต่ในความเป็นจริง เขาคือคนเดียวที่พยายามหยุดยั้งการทุจริตจากคนในระดับสูง มือของรินสั่นเทาขณะเปิดอ่านหน้ากระดาษที่กรอบจนเกือบจะเปื่อยยุ่ย *‘หากใครได้อ่านบันทึกนี้... โปรดจงรู้ไว้ว่าผู้ที่ทรยศพวกเรา ไม่ได้อยู่นอกกรมฯ แต่อยู่ในห้องประชุมลับ ชั้นที่ 13’* รินนิ่งไปชั่วอึดใจ ความหมายของมันชัดเจนจนน่าสะพรึงกลัว ชั้นที่ 13 คือชั้นที่เข้าถึงได้เฉพาะบุคคลระดับสูงและ... หัวหน้าของเธอเองที่เพิ่งเสียชีวิตไปในอุบัติเหตุเมื่อเดือนก่อน “ไม่... เป็นไปไม่ได้” เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับความคิด เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ไม่ใช่ฝีเท้าของใครคนใดคนหนึ่ง แต่เป็นจังหวะการเดินที่พร้อมเพรียงกันของคนอย่างน้อยสี่คน รินคว้ากระบอกปืนขึ้นมาตรวจเช็คกระสุนอีกครั้ง ท่าทีเยือกเย็นถูกนำมาใช้เป็นเกราะกำบังความหวาดกลัวที่เริ่มกัดกินหัวใจ เธอก้าวไปยืนชิดกำแพงข้างประตู มือซ้ายแตะสวิตช์ไฟเพื่อเตรียมจะดับมันในวินาทีที่จำเป็น เสียงฝีเท้าหยุดลงหน้าห้องของเธอ ความเงียบที่เกิดขึ้นนั้นบีบคั้นจนหัวใจแทบหยุดเต้น รินสูดลมหายใจลึก ก่อนที่บานประตูเหล็กจะถูกเปิดออกด้วยแรงกระแทกจากภายนอก! ทว่า... ร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่กลุ่มชายชุดดำที่เธอคาดการณ์ไว้ แต่กลับเป็นร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี... หญิงสาวที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน เธอยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ริน พร้อมกับถือซองจดหมายตราประทับสีแดงสดที่รินจำได้แม่นว่ามันคือตราของ “องค์กรเงา” “อย่าขยับริน...” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “ถ้าเธอไม่อยากตายวันนี้... จงส่งบันทึกเล่มนั้นมาให้ฉัน เดี๋ยวนี้” รินเบิกตากว้าง มือที่จับปืนแน่นขึ้นจนกระดูกข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองได้เลยว่า เงาอดีตที่เธอพยายามลืมเลือน จะมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในคืนที่ทุกอย่างกำลังจะพังทลายลงเช่นนี้ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน