ค่ำคืนที่ยาวนาน

“นั่นไม่ใช่คุณ... ศิลา” เสียงของรินแหบพร่าราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในลำคอ ความเงียบงันยามค่ำคืนในตรอกหลังย่านการค้าใจกลางเมืองถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของชายผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ภายใต้แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่จากป้ายโฆษณาที่พังทลาย เงาของชายคนนั้นทอดยาวบิดเบี้ยวราวกับปีศาจที่หลุดออกมาจากนรกขุมที่เธอพยายามฝังกลบมันไว้ตลอดห้าปี ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขาฟังดูอบอุ่นอย่างน่าขนลุก มันเป็นน้ำเสียงเดียวกับที่เคยปลอบประโลมเธอในวันที่ความตายพรากทุกอย่างไปจากชีวิต “การเติบโตคือการยอมรับความจริงนะริน สิ่งที่คุณเห็นตรงหน้าไม่ใช่เงามายา แต่มันคือผลผลิตจากความเน่าเฟะที่คุณพยายามจะปกป้องด้วยกฎหมายงี่เง่านั่น” รินไม่ตอบ เธอขยับปืนในมือให้กระชับขึ้น นิ้วชี้สัมผัสไกปืนจนรู้สึกถึงความเย็นเยียบของเหล็กกล้า “กฎหมายไม่ได้ไว้ปกป้องคนผิด แต่มันไว้แยกคนอย่างคุณออกจากโลกที่ควรจะเป็น” “โลกที่ควรจะเป็น?” ศิลาเอียงคอเล็กน้อย แววตาของเขาคมกริบดุจมีดโกน “โลกที่ตำรวจเก็บส่วย และผู้มีอำนาจเริงรำบนกองเลือดน่ะหรือ? คุณฉลาดกว่านั้นริน คุณรู้ดีว่าความจริงถูกฝังอยู่ในเอกสารลับชุดนั้น และถ้าคุณไม่ทำลายมัน... หรือไม่ก็ขโมยมันออกมาโดยไม่สนวิธี คุณก็ไม่มีวันชนะ” สถานการณ์ตรงหน้าตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงไซเรนรถตำรวจดังก้องมาจากระยะไกล รินรู้ดีว่าเวลาของเธอมีจำกัด หากเธอไม่ตัดสินใจในวินาทีนี้ ทุกอย่างที่เธอตามหามาตลอดสามเดือนจะสูญสลายไปพร้อมกับเศษซากของอาคารแห่งนี้ รินก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสับสนกลายเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เยือกเย็น “ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังคุณบรรยายปรัชญาของอาชญากร ศิลา” “ถ้าอย่างนั้น... ก็ลองแสดงให้ผมเห็นสิ ว่าคุณกล้าพอจะข้ามเส้นที่ตั้งใจไว้นานแค่ไหน” ศิลาขยับตัวราวกับเสือเตรียมตะปบเหยื่อ การปะทะเริ่มต้นขึ้นโดยไม่มีคำเตือน รินพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง เธออาศัยจังหวะที่ศิลาเบี่ยงตัวหลบ ถีบเข้าที่ชายโครงของเขาจนอีกฝ่ายเซถลาไปชนกับถังขยะเหล็ก เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว รินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เธอพุ่งตามไปกดแขนของศิลาไว้กับกำแพงอิฐเก่าๆ แต่อีกฝ่ายก็แข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอคาดไว้ ศิลาใช้หัวโขกเข้าที่หน้าผากของเธออย่างแรง รินเซถอยหลังไปสองก้าว เลือดอุ่นๆ ไหลซึมลงมาตามเบ้าตา แต่เธอยังคงพุ่งกลับไปกระชากคอเสื้อเขาไว้ “บอกฉันมาว่ารหัสเข้าถึงฐานข้อมูลอยู่ที่ไหน!” รินตะโกน กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นฝนที่กำลังจะตกทำให้บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ศิลายิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันที่เปื้อนเลือด “ในห้องเก็บหลักฐานของสำนักงานเขต... ทางเข้าลับในชั้นใต้ดินที่รหัสผ่านถูกเปลี่ยนทุกสิบนาที” เขาหยุดมองหน้าเธอด้วยสายตาเวทนา “คุณต้องแฮ็กระบบรัฐบาล ต้องทำลายกฎหมายที่คุณเคยยึดถือ หากต้องการเปิดโปงเรื่องนี้... คุณจะยอมเป็นอาชญากรเพื่อความยุติธรรมจริงหรือริน?” รินนิ่งงันไปครู่หนึ่ง หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองรบ เธอรู้ดีว่าหากเธอทำตามนั้น เส้นทางนักสืบที่เธอสร้างมาจะพังทลายลงทันที และเธอก็จะกลายเป็นสิ่งที่เธอเกลียดชังที่สุด “ถ้าการเป็นอาชญากรคือหนทางเดียวที่จะหยุดคุณได้...” รินขยับปืนจ่อไปที่หน้าผากของศิลาอย่างมั่นคง “ฉันก็พร้อมจะก้าวลงนรกขุมนั้น” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้ากลุ่มใหญ่ก็ดังแทรกเข้ามาในตรอก รินหันไปมองเห็นแสงไฟจากไฟฉายหลายสิบดวงสาดส่องเข้ามา พวกมันไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็นมือสังหารขององค์กรที่ศิลาคุมอยู่ ศิลาหัวเราะร่าด้วยความสะใจ “สายเกินไปแล้วริน ดูเหมือนว่า ‘เพื่อนเก่า’ ของคุณจะไม่ชอบใจนักที่คุณมาที่นี่” รินหันกลับมาจะยิงศิลา แต่เขากลับหายตัวไปในความมืดด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่ดังก้องอยู่ในหัวของเธอ ขณะที่ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งล้อมเข้ามาในระยะประชิด รินเหลือบมองนาฬิกาข้อมือที่แตกร้าว เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำในสิ่งที่เธอสาบานว่าจะไม่ทำ เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบอุปกรณ์แฮ็กข้อมูลขนาดจิ๋วที่เธอเคยยึดมาจากอาชญากรคนก่อนออกมา ก่อนจะกดปุ่มเชื่อมต่อสัญญาณกับเครือข่ายของรัฐบาลโดยตรง หากเธอไม่เริ่มการดาวน์โหลดข้อมูลตอนนี้ ทุกอย่างที่เธอทำมาจะกลายเป็นศูนย์ แต่การทำเช่นนี้จะทำให้สถานีตำรวจทุกแห่งทั่วเมืองแจ้งเตือนว่ามีผู้บุกรุกและระบุพิกัดของเธอได้ในทันที หน้าจออุปกรณ์สั่นไหว แถบการดาวน์โหลดขยับช้าๆ ท่ามกลางเสียงตะโกนของเหล่านักฆ่าที่ใกล้เข้ามาทุกที รินกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งกดปุ่มทำงาน อีกข้างถือปืนเตรียมพร้อมรับมือกับการปะทะที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง และในวินาทีที่แถบดาวน์โหลดพุ่งถึง 99 เปอร์เซ็นต์ จู่ๆ เสียงวิทยุสื่อสารที่เหน็บอยู่ที่เอวของเธอก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณเข้ารหัสลับที่ไม่มีใครควรจะรู้ นอกจากคนเพียงคนเดียวที่ตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน “อย่ากดปุ่มรหัสยืนยันริน... ถ้าไม่อยากเห็นหัวของฉันบนจอนั่น” เสียงนั้นไม่ใช่ศิลา แต่มันเป็นเสียงของคนที่เธอฝังศพด้วยมือของตัวเองเมื่อปีที่แล้ว รินเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เมื่อหันกลับไปมองตามทิศทางเสียง เธอก็พบกับร่างหนึ่งยืนอยู่ภายใต้เงาสลัวของตึก ร่างนั้นไม่ได้มีชีวิต แต่ดูเหมือนสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้นมาก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนที่แสนยาวนานนี้ไปกับผมนะครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานหวังว่าทุกท่านจะยังคงติดตามความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนหน้าครับ