ร่องรอยของคนใกล้ตัว

“แกตายไปแล้ว... ข้าเป็นคนฝังแกด้วยมือของข้าเองกับมือ!” เสียงของรินสั่นพร่า ทว่าแววตาของเธอในตอนนี้กลับแข็งกร้าวราวกับคมมีดที่ถูกลับจนคมกริบ ร่างที่ยืนอยู่ในเงาสลัวนั้นขยับเพียงนิด ลมหายใจที่ผ่านลำคอของเธอกลายเป็นเสียงหอบสะท้าน มือขวากระชับปืนพกคู่ใจจนเหงื่อซึม ร่างเงาตรงหน้าดูบิดเบี้ยวและพร่าเลือนในสายตา เหมือนภาพถ่ายที่ถูกลบเลือนด้วยกาลเวลา แต่น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้น... มันชัดเจนและเยือกเย็นเสียจนกระดูกสันหลังของเธอเย็นวาบ “ความตายเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความจริงที่เธอพยายามกลบฝัง ริน... เธอคิดว่าดินเพียงไม่กี่ฟุตจะปิดบังบาปของเธอได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือ?” คำพูดนั้นไม่ได้ออกมาจากปากของเงาร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้า แต่มันดังก้องมาจากความว่างเปล่ารอบตัว รินหมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว กราดกระบอกปืนไปทั่วบริเวณที่ไร้ผู้คน ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่าง... ‘ภพ’ ผู้ช่วยหนุ่มที่เงียบขรึมและคอยจัดการงานเอกสารให้เธอมาตลอดสามปี ยืนอยู่ตรงมุมตึกอีกฝั่งด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยจนน่ากลัว เขากำลังถือเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กไว้ในมือข้างหนึ่ง “ภพ? นายมาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้!” รินตะโกนถาม เสียงของเธอแหบพร่า ความระแวงเริ่มเข้าครอบงำเหตุผล “แล้วนั่น... นายคุยกับใคร? นายเห็นสิ่งที่ฉันเห็นใช่ไหม?” ภพค่อยๆ เลื่อนสายตาจากเครื่องบันทึกเสียงขึ้นมาสบตากับเธอ แววตาของเขาที่เคยดูซื่อตรงและจงรักภักดี บัดนี้กลับไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกราวกับดวงตาของตุ๊กตาที่ทำจากแก้ว “ผมไม่ได้คุยกับใครครับคุณริน ผมแค่บันทึก... บันทึกอาการประสาทหลอนของคนที่กำลังแบกรับความลับไว้มากเกินไป” เขาก้าวออกมาจากเงามืด ช้าๆ และมั่นคง “คุณฝังศพใครบางคนด้วยมือตัวเองเมื่อปีที่แล้ว จริงครับ... แต่คุณแน่ใจหรือว่าคนในหลุมนั้นคือศิลา? หรือคุณแค่ต้องการให้ตัวเองเชื่อแบบนั้น เพื่อที่จะได้หลอกตัวเองว่าทุกอย่างจบลงแล้ว?” บรรยากาศรอบตัวรินดูเหมือนจะหดแคบลง ร่างเงาที่เธอเห็นเมื่อครู่เลือนหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงคำถามที่หนักอึ้งดั่งตะกั่วในหัวใจ เธอหรี่ตาลง มองมือขวาของภพที่ซ่อนอยู่ข้างหลังลำตัวอย่างมีพิรุธ “นายรู้เรื่องนั้นได้ยังไง” รินถามเสียงต่ำ พลางขยับเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวัง “แฟ้มคดีนั้นถูกเผาไปตั้งแต่วันที่ฉันทำลายหลักฐานทิ้ง ไม่มีใครรู้เรื่องนั้น... ยกเว้นคนคนเดียวที่อยู่ในเหตุการณ์กับฉัน” ภพหยุดเดิน เขาเอียงคอเล็กน้อย มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบ มันไม่ใช่รอยยิ้มของลูกน้องที่เคารพเจ้านาย แต่มันคือรอยยิ้มของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า “ศิลาไม่ได้เป็นเพียงแค่คนในอดีตของคุณหรอกครับคุณริน เขาคือเงาที่คอยติดตามคุณผ่านตัวผมมาตลอดสามปี” ภพกล่าวพลางชูเครื่องบันทึกเสียงขึ้น “ทุกคำสั่ง ทุกร่องรอย ทุกความผิดพลาดที่คุณพยายามจะปัดกวาดให้สะอาด ผมนี่แหละที่เป็นคนส่งรายงานตรงถึงเขา... ด้วยความภักดีที่มากกว่าที่คุณเคยให้ผมเสียอีก” รินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง ความไว้วางใจที่เธอเคยมีให้ชายหนุ่มตรงหน้าเปรียบเสมือนพิษร้ายที่คืบคลานเข้าสู่กระแสเลือด เธอไม่ได้ระวังตัวจากคนนอก แต่นั่นคือการปล่อยให้หมาป่าเข้ามานอนเล่นในบ้านของตัวเอง “นายเป็นคนของศิลา...” รินเค้นเสียงลอดไรฟัน “ทำไม? เขาจ่ายให้นายเท่าไหร่ หรือเขาขู่จะฆ่านายเหมือนกับคนอื่นๆ?” ภพไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายกมือขึ้นเช็ดคราบฝุ่นบนปกเสื้ออย่างใจเย็น “เงินน่ะหรือครับ? ไม่เลย... เขาแค่ให้โอกาสผมได้เห็นโลกในแบบที่คนโง่เขลาอย่างคุณมองไม่เห็น เขาทำให้ผมเข้าใจว่า ‘ความยุติธรรม’ ที่คุณยึดมั่นน่ะ มันก็แค่การจัดฉากของละครโรงใหญ่ที่ไม่มีใครเป็นพระเอกจริงๆ” ทันใดนั้น แสงไฟจากรถยนต์คันหนึ่งที่จอดแอบอยู่ไกลๆ ก็สาดส่องเข้ามา กระทบกับปลายกระบอกปืนที่ภพหยิบขึ้นมาจากข้างหลังในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด รินพุ่งตัวหลบเข้าหลังเสาตึกอย่างรวดเร็ว เสียงกระสุนปืนดังสนั่นกึกก้องท่ามกลางความเงียบงันของยามค่ำคืน มันไม่ได้ยิงมาที่ตัวเธอ แต่มันยิงไปที่กลอนประตูนิรภัยของโกดังร้างที่อยู่ติดกัน รินมองผ่านช่องว่างของเสา เห็นร่างของภพเดินไปที่ประตูบานนั้นด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไป เขาไม่ได้ดูเป็นชายหนุ่มผู้ถ่อมตนอีกต่อไป แต่มีความองอาจและดุดันราวกับนักฆ่าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน “คุณรินครับ” ภพตะโกนข้ามความมืดมา น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความลังเล “ผมแนะนำให้คุณวางปืนลง แล้วเดินเข้ามาดูข้างในนี้... ศิลาไม่ได้ต้องการฆ่าคุณตอนนี้ แต่เขาต้องการให้คุณได้เห็น ‘ผลงาน’ ชิ้นล่าสุดที่เขามอบให้คุณเป็นของขวัญครบรอบหนึ่งปีที่เขาจากไป” รินกัดฟันแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยจังหวะที่ผิดปกติ เธอตัดสินใจก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับความจริงเบื้องหน้า ท่ามกลางความหวาดระแวงและความแค้นที่อัดแน่นเต็มอก หากวันนี้ต้องจบลงที่ความตาย เธอจะขอดึงเอาความลับของภพและศิลาลงนรกไปด้วย เมื่อเธอก้าวพ้นขอบประตูเข้าไป กลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะจมูกทันที รินเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เมื่อแสงไฟฉายจากภพสาดส่องไปยังกลางห้อง สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ร่างของศิลา แต่เป็นภาพถ่ายนับร้อยใบที่แปะอยู่บนผนัง ทุกภาพคือเหตุการณ์ในอดีตของเธอ... ตั้งแต่วินาทีที่เธอกดไกปืนสังหารคนคนนั้น จนถึงนาทีที่เธอฝังศพเขาลงในดิน และกลางห้องนั้นเอง... มีเก้าอี้ตัวหนึ่งวางอยู่ บนเก้าอี้มีแฟ้มคดีที่เธอคิดว่าถูกทำลายไปแล้ววางไว้ พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นตาที่สุด... ลายมือของคนตายที่เธอเป็นคนฝังเองกับมือ! ‘ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ ริน... หวังว่าเธอคงไม่ลืมหรอกนะว่าใครเป็นคนสอนให้เธอต้องเป็นนักสืบ’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่บีบคั้น แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทาน