รอยร้าวในมิตรภาพ

“นายกำลังเล่นเกมที่นายไม่มีวันชนะ ศิลา... และที่แย่กว่านั้น คือนายกำลังลากทุกคนที่ฉันแคร์ลงไปในโคลนตมกับนายด้วย” เสียงของรินแหบพร่าผ่านเครื่องส่งสัญญาณวิทยุเข้ารหัสที่วางอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ในห้องใต้ดินที่ไร้แสงไฟ มีเพียงแสงสีแดงวูบวาบจากหลอดไฟสถานะที่เตือนว่าสัญญาณเชื่อมต่ออยู่กับจุดอับสายตาที่ไหนสักแห่งในเมืองหลวงแห่งนี้ ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอจนน่าหงุดหงิดดังแทรกเข้ามา ก่อนที่น้ำเสียงนุ่มทุ้มจะตอบกลับมาด้วยความใจเย็นราวกับคนกำลังจิบไวน์ชั้นดี “ความแคร์ของนายมันคือโซ่ตรวนนะริน” ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ “นายยังยึดติดกับศีลธรรมจอมปลอมที่คนพวกนั้นยัดเยียดให้ ในขณะที่ฉันมองเห็นโครงสร้างที่แท้จริงของเมืองนี้... เมืองที่ถูกสร้างขึ้นบนความโกหก และนายก็ดันเป็นส่วนหนึ่งของรอยร้าวที่กำลังจะพังทลายลงมา” รินกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขาไม่สบถ ไม่ตวาด เพราะความโกรธในระดับของเขาไม่ได้แสดงออกด้วยเสียง แต่มันคือแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากดวงตาที่วาวโรจน์ในความมืด เขาหยิบภาพถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู—ภาพของเหยื่อรายล่าสุดที่ศิลาจงใจทิ้งไว้ให้เขาดูต่างหน้าบนหน้ากระดาษรายงานคดี “นายเปลี่ยนไปมากนะ” รินกระซิบ “นายไม่ใช่คนที่จะฆ่าคนบริสุทธิ์เพื่อบรรลุเป้าหมาย นายจำสัญญาตอนที่เราเริ่มทำงานด้วยกันไม่ได้แล้วหรือไง?” “นั่นมันนิยายที่นายแต่งขึ้นมาเองต่างหาก ริน” ศิลาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนจากนุ่มนวลเป็นเย็นเยียบอย่างรวดเร็ว “คนเรามีแต่เปลี่ยนแปลงและปรับตัว นายเลือกที่จะจมอยู่กับความผิดพลาดในอดีตที่ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว ส่วนฉัน... ฉันเลือกที่จะเป็นคนเขียนบันทึกเล่มใหม่ และเชื่อเถอะว่าในบันทึกเล่มนี้ ชื่อของนายจะถูกลบออกไปในฐานะ 'เพื่อน' หากนายยังไม่ยอมถอยออกไป” รินเม้มปากแน่น เขาได้ยินเสียงรถวิ่งผ่านด้านบนเพดานห้องใต้ดิน ความสั่นสะเทือนเล็กน้อยทำให้ฝุ่นละอองร่วงลงมาบนโต๊ะ เขารู้ดีว่าศิลาไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่เพื่อนเก่าของเขาคนนี้กำลังถือไพ่ตายที่เขายังมองไม่เห็น “ถ้าฉันถอย นายจะหยุดไหม?” รินถามเสียงเรียบ ทว่าในใจกลับเต้นระรัวราวกับกลองรบ “หยุดงั้นหรือ?” ศิลาทวนคำ ราวกับมันเป็นเรื่องตลกขบขันที่สุดในโลก “ความยุติธรรมที่นายตามหามันไม่มีอยู่จริงริน มันมีแต่ผู้ชนะและผู้แพ้ และในค่ำคืนนี้... นายกำลังจะพบว่าคนที่นายคิดว่าอยู่ข้างเดียวกับนายมาตลอด กำลังถือมีดสั้นเตรียมแทงข้างหลังนายอยู่” รินชะงัก สายตาเขามองไปที่ช่องลับใต้โต๊ะที่เขาเก็บไฟล์ลับของกรมตำรวจไว้ หัวใจของเขาหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม หรือว่าข้อมูลที่เขารวบรวมมาได้—สิ่งที่เขาคิดว่าเป็นกุญแจสำคัญในการโค่นล้มองค์กรของศิลา—จะเป็นเพียงกับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่แรก? “นายหมายความว่ายังไง?” รินกัดฟันถาม “ลองเปิดลิ้นชักที่นายคิดว่าปลอดภัยที่สุดดูสิ... แล้วนายจะเข้าใจว่าทำไมฉันถึงยังปล่อยให้นายรอดมาได้ถึงสิบตอน” รินปล่อยสายวิทยุ มือสั่นเทาเอื้อมไปที่ลิ้นชักชั้นที่สอง ลิ้นชักที่เขาไม่เคยเปิดให้ใครเห็น ลิ้นชักที่เก็บหลักฐานชิ้นสำคัญที่ 'ใครบางคน' ในกรมตำรวจส่งมาให้เขาอย่างลับๆ เมื่อสัปดาห์ก่อน เสียงไม้กระทบกันดังก้องในความเงียบ รินดึงลิ้นชักออกช้าๆ ภายในนั้นมีเพียงซองจดหมายสีขาวสะอาดตา วางอยู่บนกองเอกสารคดีเก่า เขารีบเปิดซองออก หยิบกระดาษออกมาเพียงใบเดียว ลายมือที่ปรากฏอยู่บนนั้นไม่ใช่ลายมือของสายลับที่เขาเคยติดต่อ แต่มันคือลายมือของคนที่เขารักและไว้ใจที่สุด... ลายมือของ 'เอวา' คู่หูคนปัจจุบันที่เขาร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกันตลอดเวลาที่ผ่านมา 'ริน... ฉันขอโทษ แต่ศิลาให้ข้อเสนอที่ฉันปฏิเสธไม่ได้ และความจริงก็คือ ริน... นายไม่เคยถูกเลือกให้เป็นฮีโร่หรอก ตั้งแต่แรกเริ่ม นายเป็นเพียงแค่เครื่องมือที่ถูกใช้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคน' รินรู้สึกเหมือนอากาศในห้องหายไปจนหมดสิ้น รอยร้าวในมิตรภาพที่เขาพยายามประสานมาตลอดพังทลายลงในพริบตา ทันใดนั้น ประตูห้องใต้ดินถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความมืดมิด พร้อมกับเสียงเหนี่ยวไกปืนที่เบาหวิวแต่ชัดเจนที่สุดในโสตประสาท “ฉันบอกแล้วใช่ไหมริน... ว่าอย่าไว้ใจใครในเมืองนี้” เสียงของเอวาดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อเข้าที่ขมับของเขาอย่างแนบแน่น รินหลับตาลงช้าๆ นึกถึงเส้นทางที่เขาเลือกเดินมาตลอด 10 ตอน เขากำลังจะตายในที่ที่เขารู้จักดีที่สุด หรือนี่คือจุดจบของบันทึกเลือดที่เขายังไม่ได้เขียนบทสรุป? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงรอยร้าวที่เจ็บปวดที่สุดของรินในบทนี้ครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน