เลือดนองในห้องสมุด

“อย่าได้แตะต้องเอกสารแผ่นนั้น ถ้าชีวิตของนายยังมีค่าพอที่จะให้รักษาไว้” เสียงแหบพร่าของศาสตราจารย์ธาดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องสมุดหลวงที่รายล้อมไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นคลุ้ง รินชะงักมือที่กำลังจะหยิบซองจดหมายสีเหลืองซีดจากลิ้นชักลับ เขาไม่ได้หันไปมองชายชราผู้กำลังยืนสั่นเทาอยู่เบื้องหลัง ทว่าดวงตาคมกริบของเขากลับสะท้อนภาพเงาของศิลาที่ยืนพิงผนังตู้หนังสืออยู่ไม่ไกล ดวงตาสีน้ำเงินเข้มของอดีตคู่หูคู่อาฆาตคู่นั้นเย็นชาเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งที่เกาะตัวบนผิวกระจก “ความจริงที่ผมตามหา มันคุ้มค่าพอที่จะแลกกับลมหายใจของคนอื่นไหม ศิลา?” รินเอ่ยถามพลางค่อยๆ หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับศัตรู ท่าทีของเขายังคงเยือกเย็น หากแต่ในใจกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นเริง “นายยังเป็นคนโลกสวยเหมือนเดิมนะริน โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความถูกต้อง แต่มันหมุนด้วยความลับที่ไม่มีใครกล้าเปิดเผย ศาสตราจารย์ผู้นี้รู้ดี... ว่าสิ่งที่อยู่ในซองจดหมายนั่นคืออะไร และเขาก็รู้ด้วยว่าจุดจบของคนที่รู้อะไรมากเกินไปเป็นอย่างไร” รินกวาดสายตาผ่านห้องสมุดที่เคยสงบสุข บัดนี้มันกลายเป็นกับดักที่ถูกวางไว้อย่างแยบยล เขาเห็นแสงสะท้อนจากโลหะวาววับที่ซ่อนอยู่หลังกองหนังสือ มันคือกระบอกปืนเก็บเสียงที่จ่อตรงมายังศาสตราจารย์ธาดา สัญชาตญาณของนักสืบสั่งให้เขาขยับตัว แต่จังหวะที่เขากำลังจะพุ่งเข้าไป แรงปะทะจากมวลอากาศที่แตกกระจายก็กระแทกเข้าที่ไหล่ของเขาอย่างจัง *ปัง!* เสียงปืนเก็บเสียงฟังดูเหมือนเสียงกระดาษถูกฉีกขาด แต่มันกลับแลกมาด้วยโลหิตสีแดงฉานที่สาดกระจายลงบนกองหนังสือหนังแท้หน้าปกทอง ศาสตราจารย์ธาดาทรุดลงกับพื้น ดวงตาเบิกโพลง รอยยิ้มเจื่อนๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่สั่นเทา มือที่เปื้อนหมึกพิมพ์พยายามไขว่คว้าหาซองจดหมายนั่นอีกครั้ง “ริน... ฟังผม...” ชายชรากระอักเลือดออกมาคำโต “ในเอกสารนั่น... ไม่ใช่ชื่อของฆาตกร... แต่มันคือ... รายชื่อของเหยื่อรายต่อไป... ซึ่งรวมถึงตัวนายด้วย” รินรีบปราดเข้าไปประคองร่างที่กำลังจะสิ้นใจ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าทำให้เขารู้สึกคลื่นเหียน ความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่น่าสะพรึงกลัว เขากอดร่างของพยานปากสำคัญไว้แน่น สายตาจ้องเขม็งไปยังศิลาที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น “นายฆ่าเขาทำไม” รินถาม น้ำเสียงราบเรียบเสียจนศิลาต้องเลิกคิ้ว “ความตายเป็นเครื่องมือสร้างระเบียบที่ดีที่สุดไงล่ะ” ศิลาขยับกายเดินเข้ามาใกล้ “นายเลือกจะปกป้องคนตาย หรือจะรับเอกสารนั่นแล้วก้าวเข้าสู่โลกที่นายไม่มีวันหวนกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก?” ศิลาหยิบปืนขึ้นมาจ่อที่ขมับของรินที่กำลังก้มหน้าอยู่กับศพของศาสตราจารย์ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่ติดขัดของรินที่ดังสะท้อนอยู่ในความว่างเปล่า รินค่อยๆ หยิบซองจดหมายที่เปื้อนเลือดขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาไม่เคยรู้สึกว่ากระดาษแผ่นเดียวจะมีน้ำหนักมหาศาลขนาดนี้ ในจังหวะที่ศิลาเหนี่ยวไกปืนจนสุดแรงต้าน รินกลับทิ้งตัวลงกับพื้นห้องสมุดพร้อมกับดึงตัวศพของศาสตราจารย์บังกระสุนไว้ได้ทันท่วงที แต่กระสุนนัดนั้นกลับไม่ได้ยิงพลาด มันกลับเจาะทะลุชั้นหนังสือด้านหลัง เผยให้เห็นกลไกบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้หลังผนังไม้—เป็นกล่องโลหะขนาดเล็กที่สั่นสะเทือนด้วยสัญญาณชีพบางอย่าง เสียงไซเรนจากภายนอกดังระงมขึ้นทันที ทั้งที่รินไม่ได้เป็นคนแจ้งตำรวจ สิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นไม่ใช่เอกสารลับแบบที่เขาคิด แต่มันคือนาฬิกานับถอยหลังที่เชื่อมโยงกับระเบิดแสวงเครื่องซึ่งถูกติดตั้งไว้ทั่วทั้งตึกห้องสมุดแห่งนี้ “ดูเหมือนศิลาจะไม่ใช่คนเดียวที่วางแผนในวันนี้...” รินพึมพำกับตัวเองขณะเหลือบเห็นตัวเลขสีแดงบนหน้าปัดที่เหลือเวลาเพียงสิบวินาทีสุดท้าย ประตูห้องสมุดถูกกระชากเปิดออกโดยกลุ่มคนในชุดสีดำสนิทที่รินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน พร้อมกับเสียงปลายกระบอกปืนนับสิบที่เล็งมายังพวกเขา ทั้งรินและศิลาต่างชะงักงัน ในวินาทีที่ความตายกำลังจะมาเยือนในรูปแบบของแรงระเบิด รินเห็นใบหน้าหนึ่งในกลุ่มชายชุดดำที่ก้าวเข้ามา—นั่นคือใบหน้าของคนที่เขาเชื่อว่าตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน รินก้มมองเอกสารที่เปื้อนเลือดในมืออีกครั้ง ก่อนจะพบว่าชื่อสุดท้ายที่ถูกเขียนด้วยลายมือของศาสตราจารย์ธาดาไม่ได้มีเพียงชื่อของเขา แต่มันคือชื่อของ "คนที่ยืนอยู่หน้าประตู" ซึ่งจ้องมองเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดเลือดและปริศนาในบทนี้ไปพร้อมกับผมครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน