ในดินแดนของศัตรู

"วางปืนลงเถอะริน... การแสดงตลกฉากนี้มันจืดชืดเกินกว่าจะเรียกเสียงหัวเราะจากฉันได้แล้วนะ" เสียงทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากความมืดมิดในคฤหาสน์หรูใจกลางเขตอิทธิพลของศิลา รินไม่ได้ขยับเขยื้อน นิ้วชี้ของเขายังคงเกี่ยวอยู่ที่ไกปืนแน่น แม้ความเย็นเยียบของกระบอกเหล็กที่จ่อขมับเขาจากด้านหลังจะย้ำเตือนว่าชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายเพียงใด กลิ่นซิการ์ราคาแพงผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของคนคนนี้... อดีตคู่หูที่เขาเคยไว้ใจมากกว่าชีวิต "ฉันไม่ได้มาเพื่อดูละครลิง ศิลา" รินเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเขาคงที่ราวกับเครื่องจักร "ฉันมาเพื่อทวงคืนความจริงที่แกฝังกลบไว้ใต้ซากศพพวกนั้น" ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่าขนลุก เขาเดินก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ยังคงความหล่อเหลาและดวงตาที่แฝงไปด้วยความร้าวฉาน ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบขยับตัวเข้ามาใกล้รินจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของอีกฝ่าย ศิลาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปากกระบอกปืนที่จ่อขมับรินออกช้าๆ ก่อนจะเดินไปหยุดยืนตรงหน้าเขา "ความจริงหรือ?" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาของเขามองรินราวกับมองเด็กน้อยที่กำลังหลงทาง "ริน... โลกใบนี้ไม่มีความจริงหรอก มีแต่ 'ศรัทธา' ที่พวกเราสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดความว่างเปล่าข้างในต่างหาก แกยังไม่เข็ดอีกหรือที่ต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะความดื้อรั้นนั่นน่ะ" รินกำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน ภาพหลอนของเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อนกรีดแทงเข้ามาในสมอง ความรู้สึกผิดที่เขากดทับไว้พุ่งพล่านขึ้นมาเหมือนลาวาที่รอวันระเบิด เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่สายตาที่เด็ดเดี่ยวของเขาคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด "แกเปลี่ยนไปมาก" รินกล่าวเสียงเรียบ "ตอนที่เราอยู่กองสืบสวนด้วยกัน แกเคยบอกว่าความยุติธรรมคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่มนุษย์จะเกาะกุมไว้ได้ แต่วันนี้ แกกลายเป็นเงามืดที่พยายามดับไฟทุกดวงในเมืองนี้เสียเอง" ศิลาหยุดชะงัก รอยยิ้มมุมปากของเขาหายไปแทนที่ด้วยแววตาที่สั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเย็นชาดังเดิม เขาก้าวถอยหลังไปพิงโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ มือหยิบแก้วคริสตัลที่มีของเหลวสีอำพันรินทิ้งไว้ขึ้นมาแกว่งเล่น "บางครั้ง... การดับไฟก็เป็นการทำบุญอย่างหนึ่งนะริน" ศิลาจิบเหล้าช้าๆ "เพื่อให้คนตาบอดได้เห็นว่า ในโลกที่ไม่มีแสงสว่าง พวกเขาก็ยังสามารถเดินต่อไปได้ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า... เหมือนที่ฉันกำลังทำอยู่ไง" รินกวาดสายตามองไปรอบห้อง ความหรูหราที่แฝงไว้ด้วยความอัปลักษณ์ ข้อมูลเอกสารลับที่เขามุ่งมั่นจะค้นหาถูกซ่อนอยู่ในที่แห่งนี้... เขาต้องรีบฉวยโอกาสก่อนที่กองกำลังของศิลาจะแห่กันเข้ามา การบุกรุกเข้าสู่รังของศัตรูระดับนี้ไม่ใช่เรื่องของโชคชะตา แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิต "แกไม่ได้ทำเพื่อสัญชาตญาณ" รินเดินหน้าเข้าหาศิลาหนึ่งก้าว "แกทำเพื่อกลบฝังความผิดพลาดของตัวเอง... คนที่ฆ่าคนบริสุทธิ์ในคืนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นแก ศิลา" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น ศิลายกแก้วเหล้าขึ้นค้างไว้ ท่าทีที่เคยผ่อนคลายกลายเป็นความเคร่งขรึมที่กดดันจนหายใจไม่ออก เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเสียงดัง 'กริ๊ก' สายตาที่จ้องมองมายังรินนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตที่ยากจะอธิบาย "งั้นเหรอ?" ศิลาขยับยิ้มกว้างขึ้น เป็นยิ้มที่ทำให้รินรู้สึกหนาวสันหลังวาบ "ถ้างั้นแกก็น่าจะรู้สินะว่าทำไมฉันถึงเลือกที่จะฆ่า... เพราะถ้าคนคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ โลกของแกที่แกภาคภูมิใจนักหนาจะพังพินาศลงตั้งแต่วันนั้นแล้ว" ศิลาเอื้อมมือไปกดปุ่มใต้โต๊ะ ทันใดนั้นประตูทุกบานในห้องก็ล็อคลงพร้อมกัน เสียงกลไกเหล็กกระทบกันดังสนั่น รินชักปืนออกมาในจังหวะเดียวกับที่เขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ศิลาไม่ได้เรียกคนมาฆ่าเขา แต่มันมีบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นกำลังคืบคลานออกมาจากผนังห้อง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายสิบคู่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก ไม่ใช่เสียงของคนธรรมดา แต่มันคือเสียงของเหล็กกระทบพื้นคอนกรีต ศิลาหันมายิ้มให้รินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพช ก่อนจะถอยหลังเข้าสู่ประตูลับที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดขนาดใหญ่ "คนทรยศน่ะตายได้แค่ครั้งเดียว แต่ความลับที่แกกำลังตามหาน่ะ... มันไม่ได้มีไว้ให้คนเป็นอย่างแกได้ครอบครองหรอก ริน" ประตูลับปิดลงทิ้งให้รินยืนอยู่ลำพังท่ามกลางเสียงกลไกที่เริ่มทำงานผิดปกติ กระแสไฟในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดสนิท เหลือเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นเงาดำร่างสูงใหญ่สามร่างที่พังประตูเข้ามา... หนึ่งในนั้นคือคนที่รินคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่คดีครั้งก่อน ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดเลือดและปริศนาในบทนี้ไปพร้อมกับผมครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน