คำโกหกที่สวยงาม

“นั่นไม่ใช่ลายมือของพ่อผม... ศิลา” เสียงของรินแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยแรงสั่นสะเทือนที่รุนแรงราวกับภูเขาไฟใต้ทะเลที่กำลังปะทุ เขาปาแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้โอ๊กจนเกิดเสียงดังสนั่น แผ่นกระดาษเก่านับสิบปลิวว่อนไปตามแรงลมจากหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นลายเซ็นที่คุ้นตาบนมุมกระดาษ—ลายเซ็นที่เขายึดถือเป็นหลักฐานความผิดบาปของบิดามาตลอดสิบห้าปี ศิลาไม่ได้หลบสายตา ชายผู้มีนัยน์ตาสีเทาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาวผู้นี้เพียงแค่เอนหลังพิงเก้าอี้หนังราคาแพง เขาสูบซิการ์ช้าๆ ควันสีเทาจางค่อยๆ ลอยม้วนตัวขึ้นสู่เพดานห้องทำงานที่เงียบสงัด “นายมักจะมองหาสิ่งที่อยากเห็นเสมอ ริน” ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ ทว่าทุกพยางค์กลับบาดลึกเหมือนใบมีดโกน “นายโกรธพ่อตัวเองเพราะเชื่อว่าเขาหักหลังองค์กร แต่สิ่งที่นายเห็นในแฟ้มนั้น... มันคือเอกสารที่เขาเตรียมไว้เพื่อ 'ปกป้อง' นาย” “โกหก!” รินตะคอก มือที่สั่นเทาคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมา แรงบีบที่คอเสื้อทำเอาชายหนุ่มผู้สุขุมถึงกับหน้าแดงก่ำ “อย่ามาเล่นตลกกับความตายของคนในครอบครัวผม ชื่อนั้น... คนที่สั่งการสังหารหมู่ในคืนนั้นคือพ่อผม นายเป็นคนยัดเยียดหลักฐานนี้ใส่มือผมเองตอนที่ผมยังเป็นแค่ตำรวจฝึกหัด!” ศิลาไม่ขัดขืน เขายอมให้รินกดร่างตัวเองลงกับพนักเก้าอี้ ดวงตาคู่นั้นยังคงจับจ้องมองรินด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก—บางทีอาจจะเป็นความสมเพช หรืออาจจะเป็นความโศกเศร้าที่ลึกสุดหยั่ง “นายจำคืนนั้นไม่ได้จริงๆ หรือ ริน?” ศิลาเอ่ยเสียงแผ่ว “คืนที่ฝนตกหนัก คืนที่นายวิ่งร้องไห้ไปหาฉันหลังจากเห็นร่างของพ่อ... ตอนนั้นนายยังเด็กเกินกว่าจะแยกออกว่า สิ่งที่เปื้อนเลือดบนเอกสารชุดนั้น คือหมึกพิมพ์ หรือ 'เลือด' ของคนที่พยายามปกป้องนายจากเงื้อมมือของพวกมัน” รินชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด ภาพในความทรงจำที่บิดเบี้ยวเริ่มสั่นคลอน เหมือนภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดจนเลอะเลือน เขาพยายามจะปฏิเสธ แต่ความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่างในน้ำเสียงของศิลากลับสั่นคลอนความมั่นใจของเขา “พ่อของนายไม่ได้เป็นคนสั่งการ” ศิลาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือของรินออกอย่างนุ่มนวล เขาหยิบแว่นขยายวางลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย “เพ่งดูให้ดีสิ ริน... รอยประทับตรานั่นไม่ใช่ตราขององค์กร แต่มันคือตราประจำตัวของผู้พิพากษาคนหนึ่งที่ตอนนี้กำลังนั่งเก้าอี้ใหญ่ในสภา นายถูกหลอกให้ล่าเงาที่ไม่มีตัวตนมาตลอดทศวรรษ เพื่อที่นายจะได้ไม่ต้องหันไปมอง 'คนจริง' ที่เป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศดูจะบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ รินทรุดตัวลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือสั่นเทาหยิบกระดาษขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองผ่านอคติที่พอกพูน แต่เขามองด้วยหัวใจที่กำลังแตกสลาย “ทำไม...” รินพึมพำ “ถ้ามันเป็นอย่างนั้น ทำไมศิลา... ทำไมพวกนายถึงปล่อยให้ผมเข้าใจผิดแบบนั้นมาตลอด? ทำไมต้องสร้างคำโกหกที่สวยงามนี้ขึ้นมาเพื่อทำลายชีวิตผม?” ศิลายิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ปราศจากความสุข “เพราะถ้าตอนนั้นนายรู้ความจริง นายคงเอาปืนไปจ่อหัวผู้พิพากษาคนนั้นและถูกฆ่าตายตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานนักสืบ การให้เกลียดพ่อตัวเองยังดีกว่าการเดินไปสู่ความตายด้วยความแค้นที่ไม่มีวันชนะ” รินเงยหน้าขึ้นมองศิลา สายตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว ในตอนนี้เขารู้แล้วว่าโลกที่เขาเชื่อมั่นตลอดมาเป็นเพียงฉากละครที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังเขาไว้ในคุกแห่งการล้างแค้นที่ไร้จุดหมาย ทว่าในวินาทีที่ความจริงเริ่มกระจ่าง แสงไฟในห้องทำงานก็ดับพรึ่บลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนด้านนอกประตูที่กำลังใกล้เข้ามา “ริน...” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ “ความจริงมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และดูเหมือนว่าเจ้าของเอกสารชุดนี้... จะไม่อยากให้เราจบการสนทนานี้ลงอย่างสงบ” เสียงล็อกประตูถูกปลดออกพร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงจุดเล็กๆ ที่ทาบลงบนหน้าอกของริน ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งในชุดสูทสีดำสนิทก็ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินต้องหยุดเต้น เพราะคนผู้นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือคนที่รินเพิ่งจะได้รับคำสั่งให้ไปคุ้มครองในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัวเมื่อเช้านี้เอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - มหายุทธ์ไร้เทียมทาน