เผชิญหน้าในเงามืด

"นายเลือกที่จะปกป้องความเน่าเฟะที่กำลังกัดกินเมืองนี้ เพียงเพราะมันเรียกตัวเองว่า 'กฎหมาย' งั้นหรือริน?" เสียงของศิลาดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันในหอจดหมายเหตุใต้ดิน แสงไฟจากหลอดนีออนเก่าคร่ำคร่ากะพริบถี่ราวกับหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ รินยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าอดีตคู่หู มือขวาของเขากำปืนพกคู่กายแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ทว่าดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อมองเห็นแผ่นหลังของชายที่เขาทั้งรักและชิงชังที่สุดในชีวิต "กฎหมายอาจไม่สมบูรณ์แบบ ศิลา" รินกล่าวเสียงเรียบ แม้ภายในใจจะดั่งมีคลื่นพายุถาโถม "แต่มันคือกรอบเดียวที่กั้นไม่ให้มนุษย์กลายเป็นเดรัจฉาน นายเรียกสิ่งที่นายทำว่าการปฏิรูป แต่ฉันเห็นเพียงการสังหารหมู่เพื่อสร้างบัลลังก์ให้ตัวเอง" ศิลาค่อยๆ หันกลับมา บนใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสงสาร ซึ่งเป็นสิ่งที่รินเกลียดชังยิ่งกว่าคมมีดเสียอีก "เดรัจฉาน? นายมองโลกผ่านเลนส์สีดำขาวมานานเกินไปจนลืมไปว่า โลกความจริงมันเป็นสีเทาหม่น นายบอกว่าฉันฆ่าเพื่ออำนาจ แต่ทุกศพที่ฉันกำจัดทิ้ง คือมะเร็งร้ายที่กฎหมายของนายทำได้แค่เมินเฉย เรากำลังผ่าตัดเมืองนี้ริน... แม้เลือดจะนองพื้น แต่มันก็เพื่อลมหายใจที่สะอาดกว่าในวันหน้า" "การผ่าตัดที่ใช้มีดเปื้อนพิษงั้นรึ?" รินก้าวเข้าไปหนึ่งก้าว ปลายกระบอกปืนเล็งตรงไปยังหัวใจของอีกฝ่าย "นายก็แค่ปีศาจที่หลงใหลในกลิ่นคาวเลือด ไม่ต่างจากคนที่นายกำจัดหรอก" ศิลาหัวเราะเบาๆ เสียงนั้นฟังดูแหบพร่าและวังเวง เขาเดินวนรอบรินช้าๆ ราวกับเสือที่กำลังหยอกล้อเหยื่อ "นายยังจำคืนที่อพาร์ตเมนต์เก่าได้ไหม คืนที่กระสุนนัดนั้นพลาดเป้าไปโดนคนบริสุทธิ์... นายร้องไห้เหมือนเด็ก และนายก็สาบานว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก" รินชะงัก ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ความทรงจำภาพเศษแก้วที่บาดฝังในผิวหนัง และคราบเลือดที่ล้างไม่ออกบนมือกลับมาฉายชัดอีกครั้ง "นั่นคือสิ่งที่กฎหมายมอบให้นาย ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เป็นเหมือนโซ่ตรวน" ศิลาหยุดเดิน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของริน "แต่ฉันก้าวข้ามมันมาแล้ว ฉันยอมแบกบาปทั้งหมดไว้เพียงลำพัง เพื่อให้โลกนี้เดินหน้าต่อไปได้โดยไม่ต้องมีคนอย่างนายมาคอยตามเช็ดตามล้างความผิดพลาด... วางปืนลงเถอะริน นายชนะฉันไม่ได้หรอก เพราะนายยังมีความเป็นมนุษย์อยู่เต็มเปี่ยม" "เพราะฉันเป็นมนุษย์ ฉันถึงต้องหยุดนาย" รินกัดฟันแน่น นิ้วชี้ค่อยๆ เพิ่มแรงกดที่ไกปืน "ถ้าอย่างนั้น ก็ยิงสิ" ศิลาเปิดเสื้อโค้ทออก เผยให้เห็นแผงระเบิดขนาดเล็กที่คาดอยู่กับอก เงื่อนไขการทำงานของมันเชื่อมต่อกับสัญญาณชีพจรของเขา "ยิงที่หัวใจฉัน และพาทั้งตึกนี้ฝังกลบความลับของนายไปพร้อมกับศพของฉันเสีย หรือจะยอมก้าวเข้ามาหาฉัน แล้วเรามาสร้างโลกใหม่ด้วยกันจริงๆ" รินนิ่งงัน หยดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านขมับ ความขัดแย้งในใจของเขากำลังถึงจุดเดือด หากเขาเหนี่ยวไก ทุกอย่างที่เขาสืบสวนมาตลอดหลายปีจะถูกทำลายทิ้งไปพร้อมกับพยานหลักฐาน แต่หากเขาปล่อยไป ศิลาก็จะยังคงลอยนวลและพ่นพิษใส่เมืองนี้ต่อไปอย่างไม่จบสิ้น บรรยากาศในห้องจดหมายเหตุบีบคั้นจนแทบขาดใจ เสียงนาฬิกาบนผนังที่หยุดเดินไปนานแล้วกลับดังขึ้นมาหนึ่งครั้ง 'ติ๊ก' ราวกับสัญญาณบอกจุดจบของช่วงเวลาแห่งการลังเล รินเบิกตากว้างเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างที่ข้อมือของศิลา—นาฬิกาเรือนเก่าที่พวกเขาเคยซื้อมาคู่กันเมื่อสิบปีก่อน บัดนี้มันหยุดเดินที่เวลาเดียวกับวันที่ 'ความผิดพลาด' ครั้งใหญ่ของพวกเขาเกิดขึ้น "นายไม่ได้มาที่นี่เพื่อสู้กับฉัน" รินพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ "นายมาที่นี่เพื่อดึงฉันลงไปในนรกกับนาย" ศิลายิ้มกว้าง แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธแค้น มีเพียงความโหยหาในมิตรภาพที่ตายไปแล้ว "เราลงนรกกันมานานแล้วริน นายแค่มองไม่เห็นไฟนรกที่เผาผลาญใจนายอยู่เท่านั้นเอง" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายสิบคนก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูหอจดหมายเหตุ ทั้งสองฝ่ายต่างชะงัก รินรู้ดีว่าคนพวกนั้นไม่ใช่ตำรวจหรือฝ่ายของเขา แต่เป็นหน่วยเก็บกวาดขององค์กรที่ศิลาสังกัดอยู่ ซึ่งถูกส่งมาเพื่อ 'ล้างบาง' ทั้งคู่ในคราวเดียว ศิลาหุบยิ้ม ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "พวกมันมาเร็วกว่าที่คิด... ริน ฟังให้ดี ทางออกทางเดียวไม่ได้อยู่ที่ประตูหน้า" เขาคว้ามือรินแล้วกระชากให้วิ่งไปทางชั้นวางหนังสือเก่าแก่ ก่อนจะเหวี่ยงตัวรินเข้าไปในช่องลับที่เผยออกมาท่ามกลางฝุ่นละออง ทว่าก่อนที่รินจะถูกผลักเข้าไปจนสุดทาง ศิลากลับสะบัดมือออกแล้วปิดกั้นทางนั้นจากด้านนอก "ศิลา! นายจะทำอะไร!" รินตะโกน กุบเท้าข้างนอกใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ศิลาหันกลับมามองรินผ่านช่องว่างเล็กๆ ของผนังที่กำลังจะปิดตาย แววตาของเขาเปลี่ยนจากศัตรูเป็นคู่หูคนเดิมที่รินเคยไว้ใจที่สุด "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อดึงนายลงนรก... ฉันมาที่นี่เพื่อส่งนายกลับไปสู่แสงสว่างที่นายควรจะอยู่" เสียงปืนดังสนั่นจากด้านนอกรัวไม่ยั้ง ตามมาด้วยเสียงระเบิดที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาคาร รินพยายามจะพังผนังกลับออกไป แต่ทว่าเบื้องหน้าเขาในช่องทางเดินลับนั้น ไม่ใช่ทางออกที่เขาคิดไว้ แต่มันกลับเป็นห้องเล็กๆ ห้องหนึ่งที่เต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารชุดเดียวที่เขาสืบหามาทั้งชีวิต—แฟ้มคดีที่ระบุรายชื่อผู้อยู่เบื้องหลังองค์กรทั้งหมด... รวมถึงชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าแรกสุดของรายชื่อผู้บงการ รินตัวสั่นเทาเมื่อเห็นชื่อนั้นชัดเจน ลมหายใจขาดห้วงราวกับถูกกระชากวิญญาณ เพราะชื่อที่ประทับอยู่บนหน้ากระดาษไม่ใช่ศิลา... แต่มันคือชื่อของ 'พ่อ' เขาเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงช่วงเวลาที่เข้มข้นที่สุดเช่นนี้ครับ มหายุทธ์ไร้เทียมทานจะรอพบทุกท่านในตอนจบนะครับ